Σαν σήμερα, στις 19 Σεπτεμβρίου του 1969, γεννήθηκε στη Λευκωσία ο τραγουδιστής και τραγουδοποιός ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. Με την αφορμή αυτή, θυμόμαστε έντεκα από τις καλύτερες στιγμές της μουσικής του διαδρομής.
Στην αγορά του Αλ Χαλίλι
Στον τροπικό όπως θα 'σαι του Καρκίνου/ μέσα σου θα γεννιέται μια θεά
Ο Αλκίνοος, στα 24 του, μας συστήνεται και μας μεταφέρει στην Αίγυπτο με τους στίχους και τις μελωδίες του.
Όσα η αγάπη ονειρεύεται
Μα όποιος στ’ αλήθεια ερωτεύεται/ κάνει τον πόνο προσευχή, βαρκούλα κάνει το φιλί και ξενιτεύεται.
"Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος" μάς εισάγει πια στον τραγουδοποιό Αλκίνοο.
Θα 'μαι κοντά σου (όταν με θες)
Μα είναι τα χρόνια ένα δοχείο ένα φθηνό ξενοδοχείο για δυο στιγμές./ Για να χωράει κάπου ο πόνος τις νύχτες όταν μένω μόνος
Ο τίτλος αποδεικνύεται σαρκαστικός, καθώς η "μία φωνή" του τραγουδιού μιλά τη γλώσσα της λογικής, όμως η άλλη αυτήν της ερωτικής απουσίας.
Όνειρο ήτανε
Άδεια η ψυχή μου, το δωμάτιο άδειο/ κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο/ το λυγμό της να λέει όνειρο ήτανε
Ένα από τα δυνατότερα τραγούδια της δισκογραφίας του καλλιτέχνη, με στίχους που μιλούν για την έλλειψη και την πλάνη του μυαλού -και που τσακίζουν.
Με τόσα ψέματα
Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις/ Πώς να σου πω το σ' αγαπώ να το πιστέψεις;
Ένα κομμάτι από το δίσκο "Ανεμοδείκτης" με... πολλά μποφόρ κι ένα ρεφρέν που μας προβληματίζει ακόμη.
Ο Προσκυνητής
Κάποιος είπε πως η αγάπη σ’ ένα αστέρι κατοικεί/ αύριο βράδυ θα 'μαι εκεί
Με επιρροή από το βιβλίο "Περιπέτειες ενός προσκυνητού" (αγνώστου συγγραφέως), ο Αλκίνοος Ιωαννίδης μάς χάρισε το πιο συγκινητικό του τραγούδι, που αξίζει να διώξουμε από πάνω του την πατίνα της επανάληψης και να το αφουγκραστούμε εκ νέου.
Απόγευμα στο δέντρο
Ο κόσμος ξεμακραίνει, είναι βράδυ, μη μιλάς/ ωραία στιγμή μου ξένη, στάσου λίγο αν μ’ αγαπάς
Με μια κιθάρα και στίχους του που όλο γεννούν και λίγο ακόμα, ο τραγουδιστής βάφει ένα υπαρξιακό ηλιοβασίλεμα που έχει ανάγκη μόνο από λίγη παρέα. Αξέχαστη η ερμηνεία με Αλεξίου και Μάλαμα στο θέατρο Λυκαβηττού το 2006.
Ο κόσμος που αλλάζει
Αυτός ο κόσμος που αλλάζει/ Πώς σου μοιάζει, πώς σου μοιάζει/ Αυτός ο κόσμος που αλλάζει/ Με τρομάζει
Ήδη από το 2003, ο Ιωαννίδης εξέφρασε την αστάθεια του σύγχρονου κόσμου, η οποία όλο και διευρύνεται 21 χρόνια μετά.
Μικρή βαλίτσα
Και πού να πάω και πού να ‘ρθω/ και πού να επιστρέψω;/ που ‘ναι τα ξένα μακρινά/ κι είν’ τα δικά μου ξένα/ και πού να επιστρέψω;
Το τραύμα του ξεριζωμού διαπνέει συνολικά τη στιχοποιία του Αλκίνοου Ιωαννίδη κι εδώ βρίσκει την καλύτερη -ίσως- έκφρασή του, χωρίς να χρειάζεται καν η μελωδία των οργάνων.
Πατρίδα
Είδα κομμάτια το κρέας μες στα μπάζα μιας πόλης/ Είδα τα χέρια, τα πόδια, πεταμένα στη γη/ Είδα να τρέχουν στο δρόμο/ με τα παιδιά τους στον ώμο/ Και γω τουρίστας/ με βίντεο και φωτογραφική
Ο Ιωαννίδης, σχεδόν ραπάροντας, μιλά καίρια και έξω από τα δόντια για τη σύγχρονη πολιτικοκοινωνική πραγματικότητα, αξιοποιώντας ένα παραμορφωμένο εμβατήριο και το "Τσάμικο" του Σαββόπουλου.
Το νερό των Σταγιατών
Σαν το νερό των Σταγιατών δεν έχει,/ όποιος το πίνει πολεμάει κι αντέχει
Ένα τραγούδι-παρέμβαση σχετικά με τις προσπάθειες ιδιωτικοποίησης του νερού στον μικρό οικισμό του Πηλίου -ο καλλιτέχνης Ιωαννίδης συναντά τον ενεργό πολίτη.
