Οι The Charlatans λένε ότι το μυστικό είναι να έχεις τα αφτιά σου ανοιχτά

Οι The Charlatans, το ιστορικό γκρουπ που συνέδεσε το όνομα του με την μουσική επανάσταση του Manchester που σταδιακά είχε μετονομαστεί σε Madchester, ήρθαν πάλι στα μέρη μας χαρίζοντας στο φανατισμένο κοινό του που κατέκλυσε το Floyd μια καθηλωτική συναυλία.  Είχα τη τύχη να ζήσω ένα αλλιώτικο σαββατόβραδο. Συνάντησα όλη τη μπάντα μόλις λίγα λεπτά προτού ανέβουν στη σκηνή. Μίλησα με τον σταρ της ομάδας τον τραγουδιστή τους Tim Burgess .

Φωτογραφίες show :  Αφροδίτη Ζαγγανά - Φωτογραφίες με το συγκρότημα  : Φοίβη Κωνσταντινίδη

Ήμουν παρών σε μια βραδιά που είχε πολλή αύρα από εκείνη τη δεκαετία. Με αρκετή νοσταλγία για τον ήχο των 90’s. Με πολλά συναισθήματα. Το Σάββατο 17 Οκτωβρίου η κατάμεστη αίθουσα του Floyd Live Music Venue απόλαυσε επί σκηνής ένα θρυλικό συγκρότημα που έγραψε ιστορία στη βρετανική indie σκηνή. Το δελτίο αλλά και το πρόγραμμα έλεγαν ότι ώρα έναρξης ήταν στις 10μμ.

Ακριβώς στις 10 λοιπόν ανέβηκαν στη σκηνή.

Ένα εκρηκτικό και συναισθηματικό φορτισμένο για πολλούς από τους θεατές setlist ήρθε και θύμισε στιγμές από το ένδοξο παρελθόν τους προσφέροντας παράλληλα στοιχεία από το παρόν τους. Η βραδιά ξεκίνησε δυναμικά με κομμάτια όπως "Weirdo" και "North Country Boy" και χαρακτηρίστηκε από ύμνους όπως τα "Tellin' Stories", "Can't Get Out of Bed" και "One to Another". Ο απόλυτος πανικός έγινε όταν έπαιξαν οι πρώτες νότες από το επικό "The Only One I Know" που ακούστηκε προς το τέλος αλλά και στο άκουσμα ενός ψυχεδελικού παιχνιδιού επι σκηνής με το "Sproston Green".

Η αθηναϊκή τους εμφάνιση ήρθε πολλά χρόνια μετά από την προηγούμενη. Δεκαπέντε νομίζω ότι μεσολάβησαν. Αντίθετα πάρα πολλά χρόνια πριν πέρασαν από εκείνες τις εμφανίσεις που είχαν κάνει στη Θεσσαλονίκη. Όπως μου είπε ο φίλος μου Γιάνης Χανιωτάκης, πρώην αρχηγός του γκρουπ Émigré και νυν σόλο καλλιτέχνης, ένας ραδιοφωνικός σταθμός της Θεσσαλονίκης τους είχε βάλει τότε στα 90΄s να κάνουν μέσα σε μια μέρα δύο(!!!) live, το ένα 7-9 και το άλλο 9-11, προσθέτοντας κι άλλο ένα live την επόμενη μέρα, λόγω της τεράστιας δημοτικότητας τους.

Σημαντικό κομμάτι στην εμφάνιση τους στο Floyd είχε και η παρουσίαση των νέων τους τραγουδιών, όπως τα "We Are Love", "For the Girls" και "Deeper and Deeper" που υπάρχουν στο νέο τους δίσκο με τίτλο We Are Love, ο οποίος κυκλοφόρησε πέρυσι και σηματοδότησε μια απρόσμενη και σημαντική δισκογραφική επιστροφή μετά από οκτώ χρόνια σιωπής.

Είναι γεγονός ότι για να φτιάξουν το άλμπουμ τους αυτό έκαναν κι ένα πέρασμα από τα θρυλικά Rockfield Studios της Ουαλίας. Εκεί 30 χρόνια πριν είχαν ηχογραφήσει και το Tellin' Stories.

Η βραδιά είχε πολλά θετικά στοιχεία. Ένα από αυτά το γεγονός ότι κατάφεραν να παρουσιάσουν live ήχους από το Hammond τους αποδεικνύοντας ότι παραμένουν μια από τις πιο ζωντανές και επιδραστικές μπάντες.

Σου λέω απλά ότι οι The Charlatans είναι ένα κλασσικό πλέον αγγλικό ροκ συγκρότημα. Από το ντεμπούτο τους "Some Friendly" που βγήκε το 1990 και από το "The Only One I Know" μπήκαν κατευθείαν στο κέντρο του ενδιαφέροντος του "Madchester". Σχηματίστηκαν στα Δυτικά Μίντλαντς το 1988. Και τα δεκατρία άλμπουμ τους έχουν μπει στο Top 40 του UK Albums Chart, με τρία από αυτά να φτάνουν στο νούμερο 1.

Η λεπτομέρεια της Αμερικής

Και στέκομαι σε μια λεπτομέρεια. To 1991 πήγαν περιοδεία στις ΗΠΑ και αναγκάστηκαν να προσθέσουν το "UK" μετά από δικαστική διαμάχη που προέκυψε με μία αμερικανική μπάντα που είχε ξεκινήσει από τα 60s και είχε κρατήσει το ίδιο όνομα.

Απο το "The Only One I Know" και την απόλυτη μουσική και πολιτιστική έκρηξη του Madchester μέχρι το "One to Another" και το "North Country Boy" οι τύποι απλά γράφουν τη δική τους ιστορία στη βρετανική μουσική, χωρίς ποτέ όπως μου είπε ο αρχηγός τους να ακολουθήσουν κανόνες της Britpop. Οι κιθάρες είναι το δυνατό στοιχείο τους μαζί με τον χορευτικό ρυθμό τους αλλά και το όργανο Hammond που τους δίνει ένα εντελώς ψαγμένο και ψυχεδελικό χρώμα. Το κοινό του Floyd είχε έντονη επιθυμία να βυθιστεί στα 90s. Ήταν η κατάλληλη ευκαιρία. Ο ήχος των The Charlatans έμοιαζε με απόλυτη εμπειρία. Δεν ήταν μόνο άνθρωποι που απλά τους ακολουθούσαν. Ήταν και κόσμος που αγαπούσε εκείνη τη μουσική.

Τι μου είπε ο Tim Burgess

Μίλησα λίγο πριν το σόου με τον τραγουδιστή του βρετανικού συγκροτήματος The Charlatans τον Tim Burgess. Αξίζει να τονίσω εδώ οτι είχε πάει στο συγκρότημα λίγο μετά την ίδρυσή του το 1988 και παραμένει ως βασικός πρωταγωνιστής.

Φιλικός ευγενής προσγειωμένος ομιλητικός."Είναι ο κόσμος που δεν έχει σταματήσει να νοσταλγεί την εποχή εκείνη πριν από τα smartphones και το streaming. Τότε που όλοι ανακαλύπταμε πόσο σημαντικό είναι ένα ταξίδι, μια βόλτα στην Ύδρα όπου μου αρέσει να πηγαίνω, και που πήγα και πρόσφατα, αλλά και το πόσο μετράνε οι φίλοι, και πόσο αληθινή είναι η καινούργια μουσική που ακούς. Το μυστικό βέβαια είναι να έχεις τα αφτιά σου ανοιχτά πάντα" μου λέει αφοπλιστικά ο σταρ της ομάδας των The Charlatans, ο χαμογελαστός Tim Burgess προσπαθώντας να μου εξηγήσει γιατί ο ήχος τους έχει ακόμη τόση πέραση σε κοινό που μπορεί και να μην είχε καν γεννηθεί οταν εκείνοι ξεκινούσαν.

Τον ρωτάω για τη σχέση του με την Ελλάδα και δηλώνει "αθεράπευτος εραστής της χώρας μας" λέγοντας μου απλά και αφοπλιστικά:  "Έχω έρθει τρεις φορές τον τελευταίο καιρό. Θα ξανάρθω. Μου αρέσει πολύ εδώ. Μου αρέσουν τα νησιά αλλά και η Αθήνα και έχω έλληνες φίλους. ".

Προλαβαίνω να τον ρωτήσω τι ομάδα είναι στο ποδόσφαιρο και μου απαντάει γελώντας: "Τι άλλο. Manchester United”…

Βλέποντας τον να πηγαίνει στη σκηνή για να ξεκινήσει το live του συνειδητοποιώ ότι ο χρόνος είναι πολύ φιλικός μαζί του αν και έχει γράψει πολλά χιλιόμετρα στο κοντέρ των live με το σχήμα.

Κομμάτια όπως  Weirdo, North Country Boy, Tellin' Stories, Can't Get Out of Bed, Then, Deeper and Deeper, Just When You're Thinkin' Things Over, One to Another, For the Girls, Toothache, You're So Pretty - We're So Pretty, Just Lookin' όταν τα ακούς κάνεις ένα φλασμπακ στη δεκαετία του 90 και δυστυχώς συγκρίνεις χαίρεσαι αλλά και μελαγχολείς παράλληλα. 

Το σίγουρο είναι πως οι The Charlatans κουβαλάνε μαζί τους ένα μεγάλο μέρος απο τη μαγεία των 90's. Γεγονός που τους κάνει ακαταμάχητους.