Παντελής Θαλασσινός: "Αλίμονο αν ήμουν μαριονέτα κάποιων που με θέλουν "επιτήδειο ουδέτερο""

O Παντελής Θαλασσινός, ο αειθαλής τραγουδοποιός που γιορτάζει φέτος 30 χρόνια σόλο δισκογραφίας, μιλάει στο "α" για τα πρώτα του βήματα, τις συναντήσεις που τον καθόρισαν και την ομορφιά της παραδοσιακής και της λαϊκής μας μουσικής, της οποίας δηλώνει fan. Αφορμή γι' αυτή την ανασκόπηση στις τρεις τελευταίες δεκαετίες η επετειακή συναυλία που θα δώσει την Παρασκευή 5 Απριλίου, στο Christmas Theater.

Τι θυμάστε πιο έντονα από τις πρώτες μέρες με τους Λαθρεπιβάτες;
Αυτό που θυμάμαι πάρα πολύ έντονα ήταν η πρώτη μας δισκογραφία στη Minos το "Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε" και, την ίδια χρονιά, η εμφάνισή μας στον "Ζυγό" της Πλάκας με τη Χαρούλα Αλεξίου και τον Χάρρυ Κλυνν. Αυτό μας άνοιξε το δρόμο για να γίνουμε γνωστοί.

Με ποια όνειρα ξεκινήσατε και τι είναι αυτό που συνέχισε να νοηματοδοτεί την πορεία σας;
Αν σας πω ότι δεν είχα όνειρα, θα με πιστέψετε; Ήθελα μόνο να ασχολούμαι πραγματικά με αυτό που μου άρεσε. Γι’ αυτό και τη μουσική δεν την είχα ως κύριο επάγγελμα μου. Ήταν η ελευθερία μου στο να κάνω πράγματα που πραγματικά μου άρεσαν, απαλλαγμένος από εταιρείες. Τα μετέπειτα τραγούδια μου ήταν αυτά που άρεσαν σε μένα και στους φίλους μου και προωθώντας τα πίστευα ότι θα αρέσουν και σε όλο τον κόσμο.

Ποιες υπήρξαν οι πιο καθοριστικές στιγμές;
Η σημαντική στιγμή όταν αποφάσισα να κοιτάξω μέσα μου και να δημιουργήσω με γνώμονα την αλήθεια μου και όχι το τι "παίζεται", η στροφή μου στην "ελληνική παραδοσιακή μπαλάντα".

Ποιες ήταν οι συναντήσεις που σημάδεψαν αυτές τις τρεις δεκαετίες;
Υπήρξαν μερικές στιγμές "σταθμοί". Πολλοί άνθρωποι βοήθησαν την πορεία μου: ο Ηλίας Μπενέτος, η Χάρις Αλέξιου, ο Γιάννης Νικολάου και πολλοί άλλοι. Η συνάντησή μου όμως με τον Ηλία Κατσούλη με διαμόρφωσε ως τραγουδοποιό και ως άνθρωπο. Απ’ ό,τι έχω καταφέρει ως τώρα, του χρωστάω το μισό.

Μπορείτε να ξεχωρίσετε κάποια τραγούδια που με τα χρόνια απέκτησαν μια ξεχωριστή θέση μέσα σας;
Όλα μου τα άλμπουμ, ακόμη και αυτά στα οποία συμμετέχω ως τραγουδιστής, τα αγαπάω και τα υποστηρίζω. Όλα είναι μέρος της ηλικίας μου και της πορείας μου. Ξεχωρίζω το "Καλαντάρι" και τα "Αστρανάμματα" για λόγους προσωπικούς, και τα "Αινίγματα" των Καζαντζή-Φασουλά και το "Έτσι ξαφνικά" του Δημήτρη Παπαδημητρίου, από τα τραγουδιστικά μου.

Ως καλλιτέχνης που διατηρεί έναν ανοιχτό διάλογο με τη μουσική παράδοση του Αιγαίου όλα αυτά τα χρόνια, πώς πιστεύετε ότι επικοινωνεί η παράδοση με τη νέα γενιά καλλιτεχνών;
Ένα παράδειγμα της δύναμης του παραδοσιακού είναι οι αμέτρητες διασκευές νέων ανθρώπων στα ηρωικά μας τραγούδια. Θέλω να διατηρήσω αυτόν το διάλογο που είπατε, και πάντα συμμετέχω με χαρά σε συναυλίες-αφιερώματα στα παραδοσιακά μας τραγούδια. Αυτά που ξέρω βέβαια, γιατί δεν είμαι ειδικός, απλός fan είμαι, της αλήθειας αυτής που έχει αντέξει αιώνες.

Είστε επίσης ένας άνθρωπος πολιτικοποιημένος που τοποθετείται ανοιχτά για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Θα ήταν μια διαδρομή πιο εύκολη αν δεν είχατε σταθεί έτσι; Λείπει αυτή η στάση από τους ανθρώπους της τέχνης;
Ούτε χρωστάω σε κανέναν, ούτε λογοδοτώ, ούτε μου χαράζει κανείς πορεία καριέρας. Γι’ αυτό άλλωστε και έχω δίκη μου εταιρεία, μικρή μεν, αλλά πάντα κυκλοφορώ ό,τι θέλω. Πολιτική είναι τα πάντα στη ζωή μας. Αλίμονο αν ήμουν μαριονέτα κάποιων που με θέλουν "επιτήδειο ουδέτερο". Η διαδρομή μου είναι ενός ανθρώπου της παρέας και της διπλανής πόρτας που τοποθετείται ανάλογα με τα "πιστεύω" του, χωρίς δεύτερες, τρίτες σκέψεις και υστεροβουλία. Θεωρώ ηλίθια μια διαδρομή, κατά την οποία θυσιάζεις την αξιοπρέπειά σου και τις αξίες σου για μια καριέρα ψεύτικη.

Τι θα συμβουλεύατε τους νεότερους καλλιτέχνες; 
Να παίζουν μουσική για να εκφράζουν μουσικά τις ανάγκες τους, είτε μόνοι τους, είτε με παρέες, και να μην τη βλέπουν σαν επάγγελμα. Να έχουν τη μουσική παράλληλη στη ζωή τους. Αν τη δουν σαν επάγγελμα, για άλλου θα ξεκινάνε κι άλλου θα βρίσκονται.

Πού πιστεύετε ότι βρίσκεται το ελληνικό τραγούδι σήμερα;
Το ελληνικό τραγούδι δημιουργικά βρίσκεται πάντα σε πολύ ψηλό σημείο. Οι ακροατές κι οι αναγνώστες βρίσκονται στον πάτο. Κινδυνεύουμε οι συγγραφείς, οι συνθέτες και όσοι ασχολούνται με την τέχνη να είναι πιο πολλοί από τους αποδέκτες της ίδιας της τέχνης τους. Υπάρχει αδιαφορία λόγω της κατάστασης. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί τη δημιουργία γιατί είναι εσωτερική ανάγκη.

Πώς γράφετε μουσική σήμερα; Είναι μοναχική διαδικασία;
Ήταν πάντα μοναχική διαδικασία. Τη στιγμή που γράφεις, είτε στίχο είτε μουσική, κάνεις στριπτίζ, ψυχικά ξεβρακώνεσαι, δείχνεις την ψυχή σου. Η ομαδική δημιουργία έρχεται λίγο μετά.

Ποιος είναι ο εχθρός της δημιουργικότητας για εσάς;
Ο εχθρός της δημιουργικότητας σήμερα είναι η ψηφιοποίηση των πάντων και η μη προστασία του πρωτοτύπου. Ακόμη και η Μόνα Λίζα εκτίθεται από διάφορους στο ίντερνετ. Οι φωτογράφοι δεν έχουν πια δική τους αποκλειστικότητα. Μπορεί ο καθένας να κλέβει, να αντιγράφει... Έτσι είναι κι οι μουσικές. Αλλά, όπως είπα και παραπάνω, όταν εκφράζεσαι μέσα από αυτό και προκύπτει από μια εσωτερική σου ανάγκη, δεν θα σταματήσεις να το κάνεις.

Υπάρχουν δισκογραφικά πλάνα για το μέλλον;
Έχω πολλά τραγούδια στο συρτάρι μου και όταν θα έχω περισσευούμενα λεφτά, θα τα δισκογραφήσω. Έχω μια σειρά από λαϊκά και μια σειρά με τον γνωστό μου ήχο.

Ποιοι θα είναι οι καλεσμένοι σας στο Christmas Theater (5/4);
Ο Γιώργος Νταλάρας, η Γλυκερία, ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, η Μελίνα Κανά, και τιμής ενέκεν ο "Λαθρεπιβάτης" Γιάννης Νικολάου, που ήμασταν άλλα 7 χρόνια μαζί πριν τα 30 αυτά χρόνια που γιορτάζω.

Τι θα περιλαμβάνει αυτή η επετειακή συναυλία;
Τραγούδια δικά μου από το σύνολο της δισκογραφίας μου, που θα έχω την τιμή μερικά από αυτά να τα τραγουδήσουν οι καλεσμένοι μου.