Μπορεί να το έχετε ξανακούσει, αλλά είναι η πραγματικότητα: το φετινό καλοκαίρι ξεπερνά κάθε ποσοτικό προηγούμενο όσον αφορά τα συναυλιακά δρώμενα στην πόλη. Έχοντας αισίως ολοκληρώσει το πρώτο μισό των προγραμματισμένων εκδηλώσεων και έχοντας ιδρώσει, χοροπηδήσει, τραγουδήσει και συγκινηθεί στις περισσότερες (ανοιχτές κυρίως) σκηνές της Αθήνας, μπορούμε να κάνουμε έναν πρώτο απολογισμό για να διαπιστώσουμε τι έχει αλλάξει σε σχέση με προηγούμενες χρονιές. Πρώτα απ’ όλα, είδαμε μια μεγάλη συνεργασία, αυτή του Release Festival με το SNF Nostos του Ιδρύματος "Σταύρος Νιάρχος", που έφερε ένα τριήμερο κορυφαίων ονομάτων σε δύο σκηνές. Παρά τα προβλήματα, όπως η απόσταση ανάμεσα στις δύο σκηνές που καθιστούσε απαγορευτική την ταυτόχρονη παρακολούθηση των support συγκροτημάτων αλλά και τις συχνές μετακινήσεις, το αποτέλεσμα ήταν ελπιδοφόρο για την καθιέρωση ενός φεστιβάλ στα διεθνή πρότυπα μεγάλων διοργανώσεων. Επιπλέον, ένα ακόμα νέο φεστιβάλ έρχεται μέσα στον Ιούλιο, το οποίο μένει να αποδείξει την αξία του. Ο λόγος για το Death Disco Open Air Festival (22-23/7, Τεχνόπολη), του ομώνυμου κλαμπ στου Ψυρρή, το οποίο θα αφιερώσει ένα διήμερο στον dark ήχο, φέρνοντας μερικά από τα καλύτερα ονόματα της σκηνής, καθιερωμένα και νεότερα (Sisters of Mercy, VNV Nation, She Past Away, Lebanon Hanover, Actors, μεταξύ άλλων).
Μιας και μιλάμε για ανερχόμενα ονόματα, οι μικρότερες σκηνές ευτυχούν συχνότερα να δουν live καλλιτέχνες "του καιρού τους", αμέσως μετά το ντεμπούτο τους. Και στην προαναφερθείσα "Death Disco" αλλά και αλλού, έχουμε δει πολλά σχήματα της dark, punk και post punk σκηνής, με πιο πρόσφατα τους Dry Cleaning (δύο χρόνια μετά το ντεμπούτο τους "New Long Leg"), τους Βέλγους SONS και τις Καλιφορνέζες L.A. Witch. Επιπλέον, δεν ήταν λίγες οι ανερχόμενες μπάντες που πρωτοείδαμε ως support acts στα μεγάλα καλοκαιρινά φεστιβάλ την τελευταία πενταετία και επέστρεψαν λίγο αργότερα για αυτοτελείς εμφανίσεις, όπως οι Shame. Για να συνεχίσουμε να βλέπουμε, όμως, τέτοια ονόματα, πρέπει να τα στηρίξουμε κι εμείς. Ήταν άδικο για παράδειγμα, οι πολύ ταλαντούχες Wet Leg να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους για να βρεθούν αντιμέτωπες με γυρισμένες πλάτες όσων είχαν καβατζώσει θέση στο κάγκελο αποκλειστικά για τους Madrugada, πηγαδάκια και χασμουρητά. Ή η IAMDDB να προσπαθεί να παρακινήσει το ενδιαφέρον του κοινού και να λαμβάνει μόνο αδιαφορία ακόμα και από τις πρώτες σειρές μπροστά στο stage.
Διαβάστε Επίσης
Και καλά όλα αυτά, αλλά τι γίνεται με τη mainstream ποπ μουσική; Ένα πολύπαθο είδος στην Ελλάδα, ακόμα αντιμετωπίζεται με απαξίωση από το μουσικόφιλο κοινό (λες και δεν έχουμε δει τη δουλειά και την καλλιτεχνία που συνοδεύει τις αντίστοιχες συναυλίες), ενώ αποτελεί ρίσκο για κάθε εταιρεία παραγωγής. Τόσο τα υψηλά κόστη που συνοδεύουν αυτά τα σόου όσο και η αναμενόμενη κατακραυγή των μέταλ-τιμωρών που θεωρούν ότι όλα τα φεστιβάλ απευθύνονται μόνο σε αυτούς (όχι άδικα, όταν στηρίζουν το μεγαλύτερο κομμάτι των καλοκαιρινών μουσικών εκδηλώσεων) λειτουργούν αποθαρρυντικά στο να επισκεφτούν τη χώρα μας μεγάλα ονόματα εκτός επετειακών περιοδειών για τα 10, 20, 30 χρόνια τους…
Φέτος, είχαμε τη σπάνια τύχη να δούμε την Ισπανίδα σούπερ σταρ Rosalia, ένα σπουδαίο όνομα εν τη γενέσει του, η οποία μας παρουσίασε ένα εξίσου σπουδαίο σόου, επιβεβαιώνοντας ότι πρέπει να δίνουμε ψήφο εμπιστοσύνης και εκτός της πεπατημένης. Άλλωστε, το γεγονός ότι τις συναυλίες αυτές επιλέγουν συντριπτικά άτομα έως 25 ετών επιτρέπει και την εκπαίδευση μιας νέας γενιάς μουσικόφιλων, η οποία αντιλαμβάνεται αυτού του τύπου την έξοδο ως ένα σημαντικό κοινωνικό event. Αν συνεχίσουμε να τους αποκλείουμε, ποιοι θα στηρίξουν αυτήν τη σκηνή όταν οι Scorpions, οι Arctic Monkeys, οι Disturbed και οι Madrugada σταματήσουν να παίζουν live;
Διαβάστε Επίσης
