Ο ένας σηκώνοντας τα χέρια απολογητικά σαν εσταυρωμένος, ζήτησε συγνώμη για την φωνή του που δεν απέδωσε αυτά που περίμενε – και περιμέναμε. Ο άλλος δεν απολογήθηκε ακριβώς αλλά είπε ότι τα φλεγματικά του αστεία μπορεί να γυρίζουν πίσω σαν κακοεκτελεσμένο φάουλ, γιατί είναι δύσκολο για τους περισσότερους να καταλάβουν την βαριά αγγλική προφορά του. Όταν δύο θρύλοι της μουσικής επικοινωνούν με ειλικρίνεια και ενσυναίσθηση με το κοινό, το τελευταίο δεν έχει παρά να αφεθεί στην οικειότητα των σχεδόν 4 ωρών που έχτισαν με ακραία διαφορετικό τρόπο ο Iggy Pop και ο Liam Gallagher. Και να τραγουδήσει. Και να χορέψει. Και να αφεθεί λυτρωτικά στην συναυλιακή εμπειρία απαλλαγμένος από κάθε τύπου βαρίδια. Σαν περαστικός, ‘’passenger’’ που λέει και μια ψυχή.
Πάμε στην πολυαναμενόμενη όγδοη ημέρα του Release Athens που άνοιξε με τους The Noise Figures, συνέχισε με τους The K's και έδωσε παλμό με τους γκαζωμένους και πολλά υποσχόμενους Sleaford Mods. Ωστόσο, μετά από 22 χρόνια και μια συναυλία που θα έπαιζαν οι Oasis αλλά τελικά έπαιξε μόνος του ο Liam - γιατί γνωστό οικογενειακό δράμα- ο ιδιοσυγκρασιακός frontman ήρθε στην χώρα μας. Αφού πρώτα τουίταρε ότι "η Ελλάδα είναι ο κόσμος". Με τον φρεσκότατο τρίτο του δίσκο "C’mon You Know” και την άσπονδη passive aggressive σχέση με τον αδερφό του (δηλαδή το άλλο μισό των Oasis), θα περίμενε κανείς ένα setlist κυρίως αφιερωμένο στην προσωπική του δουλειά, με ελάχιστες σφήνες από τα παλιά.
Σε μία αναπάντεχα "ανθισμένη" επιλογή, σαν το floral παρκά που προφανώς και φόρεσε παρά τους 30 βαθμούς, ο Liam αφιέρωσε τα 9 από τα 16 τραγούδια της εμφάνισής του στις επιτυχίες των Oasis, θάβοντας -μέχρι αυτή την στιγμή που μιλάμε- το τσεκούρι του πολέμου στην παγκόσμια tour του. Φυσικά και προλόγιζε ΚΑΘΕ τραγούδι της μπάντας με τον γνωστό εριστικό του ύφος ρωτώντας "Μήπως έχουμε κανένα φαν των Oasis στο κοινό". Ασφαλώς και μανούριασε αλά αγγλική pub με κάποιους από τις μπροστινές σειρές που φορούσαν εμφανίσεις της Ρεάλ Μαδρίτης που είχε κερδίσει τον Μάιο την αγαπημένη του Manchester City. Στα live του Liam χωράνε οπαδικά.
Μέσα σε αυτό το αφοριστικά Liamgallagher-ικό σύμπαν, χαλαρός και με κεφάλι να κοιτάζει πάντα πάνω δεξιά, έδωσε γκάζι από την αρχή με τα Rock 'n' Roll Star, Morning Glory, Everything's Electric για να ακολουθήσουν καπνογόνα και οι κομματάρες Slide Away, Roll it over και Cigarettes And Alcohol. Μια ανάσα πριν το τέλος, σαν να ήξερε το τίμημα με τις εκατοντάδες οθόνες κινητών να καταγράφουν το τραγούδι που μισεί (όπως έχει παραδεχτεί) το οποίο τυγχάνει και από τα μεγαλύτερα hits των 90’s, o Liam ρώτησε: "Αρέσουν σε κανέναν οι Slipknot;" και ο μελαγχολικός λυρισμός του Wondewall πλημμύρισε την πλατεία Νερού, προσπερνώντας το σαρκαστικό αστειάκι. (Liam εμένα μου άρεσε πάντως!).
Και από το εκκεντρικό (sic) φλεγματικό στυλάκι του Liam που δεν είναι για όλους, στην σαρωτική δύναμη του yours truly Iggy Pop που για να του αντισταθείς έπρεπε να προσπαθήσεις πολύ. Ο 75χρονος νονός της punk έχει βρει όλους τους πιθανούς τρόπους να ντύνεται λιγότερο από τον μέσο άνθρωπο και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Χρειάστηκε μια καθηλωτική έναρξη με το TV Eye και αμέσως απαλλάχτηκε από το δερμάτινο τζάκετ για να μείνει ημίγυμνος και αγέρωχος ξεσηκώνοντας μας με απανωτά τα I Wanna Be Your Dog, Lust for Life και The Passenger. Χωρίς πολύ ζέσταμα, όπως είχε κάνει και το 2019 στο ίδιο μέρος και σε καλύτερη φωνητική κατάσταση. Η κουρασμένη φωνή του με το μόνιμο ‘’thrash metal’’ γρέζι δεν του έδωσε δυνατότητα να ερμηνεύσει όπως θα ήθελε, ωστόσο ό,τι υστερούσε στα φωνητικά το κέρδιζε με την τεράστια σκηνική παρουσία του.
Αντιλαμβάνομαι ότι το παραπάνω θα ήταν ένα δημοσιογραφικό cliché που χρησιμοποιείται σε ανάλογες περιπτώσεις αλλά πρόκειται για τον καλλιτέχνη που είναι ταυτισμένος νομοτελειακά με το ‘’ Lust for Life’’. Αεικίνητος, παθιασμένος δεν σταμάτησε να μας ευχαριστεί συνεχώς λέγοντας "μου φτιάξατε τη μέρα" δίνοντας χώρο για ένα χορταστικό tribute στα παλιά με τα Gimme Danger, Funhouse, Nightclubbing, Search and Destroy να φέρνουν την πλατεία Νερού σε παροξυσμό. Μία και μοναδική στιγμή έκατσε -για 30 δεύτερα μην φανταστείτε- για να προλογίσει το υπέροχο I’m sick of you λέγοντας "Κάποτε ήμουν νέος, φτωχός και βρώμικος και έπαιζα σε μια μπάντα που λεγόταν The Stooges... Σήμερα παραμένω βρώμικος. Και αυτό είναι το αγαπημένο μου τραγούδι από The Stooges".
Φαίνεται παράδοξο που τα μουσικά μας είδωλα μεγαλώνουν,φθείρονται και κουράζονται αλλά ίσως μπορούμε να το μεταβολίσουμε ευκολότερα, αν λάβουμε υπόψιν ότι και για εμάς έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση της φθοράς… από την στιγμή που γεννιόμαστε. Και δεν πρόκειται να ζήσουμε για πάντα. Μην κοιτάτε τι λένε οι Oasis.
