Manowar: Τάζουν στην Αθήνα τη "συντριβή των εχθρών του metal", αλλά κι ένα από τα εντυπωσιακότερα σόου της καριέρας τους

Πόσο πια να μεγαλώσει η κλίμακα του σκηνικού σόου που παρουσιάζουν οι Manowar; Και πόσο πιο εντυπωσιακό να γίνει; "Κι άλλο", φαίνεται να είναι η μόνη απάντηση για εκείνους, όπως διασαφήνισε τον Νοέμβριο του 2021 ο μπασίστας, συνιδρυτής και βασικός τους εγκέφαλος Joey DeMaio, σε σχετική συνέντευξη Τύπου στην Αθήνα. Εξήγησε, μάλιστα, ότι αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που διάλεξαν να ξανασυνεργαστούν με το Release Athens, κλείνοντας από νωρίς μια συναυλία στην Πλατεία Νερού για την Τετάρτη 22/6: το εγχώριο φεστιβάλ κατανοούσε πλήρως την εν λόγω ανάγκη τους και έδειξε έτοιμο να τη στηρίξει. 

Αυτό, φυσικά, μόνο περίεργο δεν είναι, με δεδομένο τον θρίαμβο του 2019, όταν οι Αμερικανοί "βασιλιάδες του metal" πέτυχαν να μαζέψουν ένα εντυπωσιακό πλήθος στον ίδιο χώρο, δίνοντας μια ψυχωμένη συναυλία –πέρα ίσως και από τις προσδοκίες των πιο αφοσιωμένων ακολούθων τους. Καθώς φαίνεται, άλλωστε, στάθηκε κάτι σαν ορόσημο και για την ίδια τη μπάντα, αφού είναι στον απόηχό της που δημιουργήθηκε το νέο τραγούδι "The Revenge Of Odysseus": ένας φόρος τιμής στη νεανική αγάπη του DeMaio για την "Οδύσσεια" του Ομήρου, που βρήκε τους Manowar να συμπράττουν με τον Σάκη Τόλη των Rotting Christ, αλλά και με τον γνωστό ηθοποιό Κώστα Καζάκο και τον γιο του Κωνσταντίνο.

Τι συμβαίνει όμως με αυτόν τον ηχηρό τίτλο "οι Βασιλιάδες του Metal"; Η αλήθεια να λέγεται, ήταν (και παραμένει) μια περίπλοκη ιστορία, γιατί ουσιαστικά αυτοανακηρύχτηκαν πολέμαρχοι-ηγεμόνες της απανταχού μεταλλικής επικράτειας με τον 6ο τους δίσκο (1988). Κάτι που δεν άργησε να γίνει κόκκινο πανί για όσους δεν συμμερίζονταν τέτοιες αξιώσεις, μα ταυτόχρονα έδειξε να γίνεται αποδεκτό (έστω και σιωπηρά) από όσους είχαν σταθεί με θαυμασμό στα μέχρι τότε επιτεύγματά τους. Δεν είναι τυχαίο, δηλαδή, ότι ακόμα και ακροατές αδιάφοροι για τη heavy metal κουλτούρα και δη για την επική, πομπώδη εκδοχή την οποία πρεσβεύουν οι Manowar παραδέχονται ότι τα όσα συνέβησαν σε δίσκους σαν π.χ. το "Battle Hymns" (1982), το "Sign Of The Hammer" (1984), το "Into Glory Ride" (1983) ή το "Hail To England" (1984) γέννησαν κάτι πραγματικά ξεχωριστό. 

Και έτσι είναι. 

Ασφαλώς, πολλά μπορεί να πει ή και να προσάψει κανείς στους Manowar: για μια αισθητική που φάνταζε γραφική ήδη από τις ημίγυμνες, μπρατσαράδικες φωτογραφήσεις των 1980s με τα σλιπάκια, για μια αύρα φαλλοκρατισμού, για συζητήσιμες συμπεριφορές πάνω και κάτω από τη σκηνή, ακόμα και για δισκογραφικές καθιζήσεις σαν π.χ. το "The Lord Of Steel" (2012). 

Στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς, όμως, βρίσκονται πράγματα που δικαίως μετράνε περισσότερο. Κυρίως γιατί το αμερικάνικο συγκρότημα ήταν αυτό που όχι μόνο ίδρυσε το επικό metal με το αξέχαστο ντεμπούτο "Battle Hymns", μα το υπερασπίστηκε και πιο πειστικά από κάθε άλλο άξιο ή ανάξιο μιμητή και επίγονο που εμφανίστηκε στα 40 χρόνια που μεσολάβησαν από τότε. Κάθονται λοιπόν στον θρόνο του είδους με το σπαθί τους, για να καταφύγουμε σε μια ταιριαστή αναλογία. Που με τη σειρά της, βέβαια, υποδηλώνει την ικανότητά τους να εμπλέξουν τη heavy metal κουλτούρα με τις παραδόσεις της sword & sorcery λογοτεχνίας, όπως την όρισε λ.χ. η έλευση του Κόναν του Βάρβαρου κατά τη δεκαετία του 1930, αλλά και η ανανέωση του μύθου του στην ομώνυμη ταινία του John Milius το 1982 –το ίδιο έτος που κυκλοφόρησε και το "Battle Hymns".

Με δεδομένο λοιπόν ότι οι Manowar ευτύχησαν να έχουν στη διάθεσή τους έναν τραγουδιστή με τις δυνατότητες του Eric Adams, κάθε φορά που αντιμετώπισαν τις αιματοβαμμένες μάχες τις οποίες διηγούνταν τα τραγούδια τους με το μέτρο και τη σοβαρότητα που άρμοζε στις πολεμικές αριστοκρατίες των πολύ παλιών καιρών που τους ενέπνεαν, κατόρθωναν να υψωθούν πάνω από τα ελαττώματά τους. Παρέχοντας μια σύζευξη ηλεκτρισμένων συνθέσεων, ηρωισμού και μυθολογίας, η οποία αποδείχθηκε ακαταμάχητα γοητευτική, όσο και διαχρονική. 

Όπως το έθεσε και ο Χρυσόστομος Τσαπραΐλης, σε τέτοιες στιγμές δίδαξαν την "αριστοτεχνική πλέξη του άχρονου επικού με τα γίγνεσθαι του παρόντος", διαθέτοντας συνάμα πλήρη επίγνωση για τις βαθιές ρίζες αυτής της ιστορίας, αλλά και για την ικανότητά της να λειτουργήσει ως πεδίο προσωπικής ελευθερίας στον δικό μας κόσμο. Δεν είναι τυχαία δηλαδή η νυν επιστροφή του DeMaio στα ομηρικά έπη, εφόσον μιλάμε για το συγκρότημα που έχει γράψει ένα κομμάτι 28 λεπτών για τη σύγκρουση του Αχιλλέα και του Έκτορα. Το οποίο, σύμφωνα με τους φιλολόγους του Πανεπιστήμιου της Μπολόνια, αντιλήφθηκε την εμβληματική στιγμή της "Ιλιάδας" βαθύτερα από άλλες απόπειρες της pop κουλτούρας, σαν π.χ. τη συζητημένη ταινία "Troy" του Wolfgang Petersen (2004).

Μάλιστα, καθώς μετράμε πια αντίστροφα για τη συναυλία στις 22/6, φημολογείται ότι έχουν προβάρει το όγδοο και τελευταίο τμήμα του "Achilles, Agony And Ecstasy In Eight Parts" (το "Glory Of Achilles), με προφανή στόχο να ξεσηκώσουν την Αθήνα. Φαίνεται, δηλαδή, ότι θα κλείσουν με αυτό το κανονικό μέρος της εμφάνισής τους, πριν ξαναβγούν για encore με "Warriors Of The World" και "Battle Hymn". Κατά τα λοιπά, εκείνο που ξέρουμε με βεβαιότητα είναι ότι θα έρθουν με τον Dave Chedrick ως ντράμερ, καθώς ο Anders Johannson αδυνατεί να ακολουθήσει το πρόγραμμα της νέας περιοδείας "Crushing The Enemies Of Metal". Η οποία θα ξεκινήσει από την Πλατεία Νερού και το Release Athens, τιμώντας έτσι με τον καλύτερο τρόπο την επέτειο των 30 χρόνων από τον πρώτο ερχομό των Manowar στην Ελλάδα –τον Νοέμβριο του 1992, στο Στάδιο Ειρήνης & Φιλίας.