Η εκρηκτική Beth Hart φέρνει blues rock "χρώμα" στο Θέατρο Βράχων

Αργησε να συναντήσει την επιτυχία η Beth Hart, όμως εδώ και 15 χρόνια βρίσκεται σε σταθερά ανοδική τροχιά, την οποία κοσμούν υποψηφιότητες για βραβεία Grammy και sold-out εμφανίσεις σε πλανητική κλίμακα. Είναι μια εικόνα γνώριμη και από την ελληνική πραγματικότητα. H Καλιφορνέζα τραγουδοποιός προσγειώθηκε αναπάντεχα στα καθ' ημάς τον Ιούνιο του 2015, δίνοντας μια συναυλία στην Τεχνόπολη που πέτυχε να συζητηθεί, παρά το γεγονός ότι το όνομά της δεν σήμαινε ακόμα πολλά πράγματα έξω από το κοινό που ακολουθούσε τις blues rock εξελίξεις. Αρκετοί την πρόσεξαν δηλαδή για πρώτη φορά το 2013, χάρη στη συνεργασία της με τον Joe Bonamassa για το άλμπουμ "Seesaw".

Πριν το "Seesaw", ωστόσο, η Αμερικανίδα δημιουργός μετρούσε 20 χρόνια δισκογραφίας, αφού είχε κάνει το ντεμπούτο της το 1993, όταν ήταν ακόμα 21 ετών. Έμελλε μάλιστα να κάνει αίσθηση ήδη από εκείνα τα χρόνια: αν και ο ήχος που εκπροσωπούσε βρισκόταν σε εμπορική κάμψη κατά τη δεκαετία του 1990, το άλμπουμ "Screamin' For My Supper" (1999) την είδε να μπαίνει στα εθνικά charts των ΗΠΑ, αλλά να γνωρίζει και μια απρόσμενη νούμερο 1 επιτυχία στη Νέα Ζηλανδία, με το τραγούδι "LA Song (Out Of This Town)". 

Όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως θα τα περίμενε κανείς: μέσα σε λίγα χρόνια η Beth Hart έχασε το συμβόλαιο που είχε με την κραταιά Atlantic και βρέθηκε να παλεύει κόντρα στα ναρκωτικά. Δίνοντας μια πολυετή μάχη, για τα σκοτάδια της οποίας θα μιλούσε λεπτομερέστερα σε μεταγενέστερες συνεντεύξεις –αναφερόμενη λ.χ. σε φάσεις που δεν είχε πια καθόλου χρήματα, ούτε καν ένα μέρος για να μείνει. Για κάποιο διάστημα, βέβαια, τα πράγματα συνέχισαν να της πηγαίνουν καλά, καθώς τραγούδια σαν το "Learning To Live" (2005) της εξασφάλισαν πολυάριθμο κοινό στην Ευρώπη, ιδιαίτερα σε χώρες σαν την Ολλανδία ή τη Δανία.

H επιτυχημένη της απεξάρτηση από τα ναρκωτικά συμβάδισε με την ανάκαμψη του ενδιαφέροντός της για τη μουσική δημιουργία, κάτι που τη βοήθησε να αναζωογονήσει την καριέρα της, ανοίγοντας ένα ολότελα νέο κεφάλαιο. Την καινούργια αυτή εξωστρέφεια σηματοδότησαν συνεργασίες με τον Slash, με τον ράπερ Born και με τον Jeff Beck, αλλά επιστέγασμά της στάθηκε η πρόσκληση να τραγουδήσει ενώπιον του Αμερικανού προέδρου Barack Obama και της συζύγου του (Δεκέμβριος 2012). Διαλέγοντας το "I'd Rather Go Blind" της αγαπημένης της Etta James, τους ώθησε να σηκωθούν όρθιοι και να τη χειροκροτήσουν, κερδίζοντας συνάμα το θαυμασμό του σπουδαίου μπλουζίστα Buddy Guy. 

Από τότε έχει ακολουθήσει μια φρενήρης πορεία, η οποία απειλήθηκε μόνο από την πρόσφατη πανδημία. Η Beth Hart παρέμεινε σταρ στην Ευρώπη και ταυτόχρονα ανέκτησε το εμπορικό της έρεισμα στην Αμερική, όπου πλέον θεωρείται το σημαντικότερο όνομα στο σύγχρονο blues στερέωμα. Έστω κι αν ο χαρακτηρισμός αυτός δεν είναι ιδιαίτερα ακριβής, καθώς η Hart εκπροσωπεί στην πραγματικότητα έναν πιο ανακατεμένο blues και rock ήχο – το αποδεικνύει άλλωστε και ο φετινός δίσκος "A Tribute To Led Zeppelin", όπου διασκευάζει μερικά από τα πιο θρυλικά τους τραγούδια. Κάτι διόλου αξιοπερίεργο, όπως γνωρίζουν οι φίλοι της, αφού ένα από τα κορυφαία στιγμιότυπα σε κάθε της εμφάνιση είναι εδώ και χρόνια μια εκτέλεση του "Whole Lotta Love". 

Αυτή είναι λοιπόν η δουλειά που την ξαναφέρνει στην Ελλάδα (Σάββατο 4/6, στο Θέατρο Βράχων "Μελίνα Μερκούρη"), τρία χρόνια μετά το θρίαμβό της στον ίδιο χώρο, τον Ιούνιο του 2019. Τότε που το κοινό δημιούργησε τέτοιο κλίμα για χάρη της, ώστε κατέβηκε ενθουσιασμένη από τη σκηνή και χώθηκε στις γραμμές του, φτάνοντας μέχρι και τις κερκίδες. Το περιστατικό έχει διαδοθεί αρκετά στόμα-με-στόμα, χτίζοντας τον δικό του μικρό μύθο, που αναμένεται να σφραγιστεί με μια εξίσου εκρηκτική συναυλία.