"Οι άνθρωποι θέλουν πάντα να ακούνε ή να βλέπουν να τους αφηγούνται ιστορίες και φυσικά τα παιδιά από τα πρώτα τους βήματα τρέφονται με νανουρίσματα και παραμύθια. Μία ιστορία αφηγείται και "Το Προσφυγάκι" στην παράσταση μας. Πώς έφυγε από τη Σμύρνη στη Μικρασιατική καταστροφή μαζί με τους άλλους πρόσφυγες και πώς υποδέχεται σήμερα τα παιδιά που το επισκέπτονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο" μας είπε η Αμαλία Υψηλάντη για την παιδική παράσταση για μικρούς και μεγάλους που φιλοξενεί στο θέατρο Αργώ κάθε Κυριακή.
Ο Γιάννης Καλατζόπουλος έγραψε το κείμενο, η Αιμιλία Υψηλάντη και ο Βαγγέλης Βογιατζής έκαναν τη σκηνοθεσία, ο Παντελής Θαλασσινός έγραψε τη μουσική, η Κατερίνα Ανδριοπούλου κατεύθυνε τους ηθοποιούς Θόδωρο Ιγνατιάδη, Τατιάνα Σκανάτοβιτς, Ειρήνη Ιωάννου-Παπανεοφύτου, Σταύρο Λιλικάκη, Έφη Σισμανίδου, Κατερίνα Κέντρου, Δημήτρη Νάστο, Σπύρο Γκέκα σχεδίασε τα κοστούμια και ο Κάρολος Πορφύρης δημιούργησε τις Video-Προβολές. Το θέατρο ανέκαθεν αφηγείται ανθρώπινες ιστορίες και είναι σημαντικό που μία παράσταση για όλη την οικογένεια εστιάζει στο μείζον ανθρωπιστικό ζήτημα των καιρών μας.
Το έργο αφηγείται το ταξίδι που έκανε ένα μαρμάρινο άγαλμα από τη Σμύρνη στον Πειραιά. Μαζί του ταξιδεύουν ένας επιστήμονας-ο αρχαιολόγος Κουρουνιώτης, ένας λαϊκός άνθρωπος-ένας νταής με το τζουρά του, μία νεαρή δασκάλα, μία Πόντια που μετά το διωγμό του 1914 κατέφυγε στη Σμύρνη, μία γυναίκα με το μωρό της που φέρνει μαζί της μία εικόνα του Αγίου Πολύκαρπου που στο πίσω μέρος της έχει γράψει μία συνταγή της γιαγιάς της για να περίφημα σμυρνέικα κουλουράκια σεκέρ παρέ. Αυτοί οι συνταξιδιώτες θα αφηγηθούν τις δικές τους ιστορίες και θα φέρουν στην Ελλάδα όλο τον πλούτο του ελληνισμού της Μικράς Ασίας, τη μουσική, την αγάπη για την παιδεία, τις γεύσεις και τα αρώματα της κουζίνας τους, τον πολιτισμό τους.
Το θέατρο για μία ακόμα φορά στήνει γέφυρα επικοινωνίας με την πραγματική ζωή και δίνει την ευκαιρία στα παιδιά να ανακαλύψουν ένα κόσμο. Στην παράσταση του Αργώ το προσφυγικό ξεκολλάει από την αφηρημένη πολιτική και κοινωνική διάσταση για να πάρει σάρκα και οστά, ανάσα, ήχο και ζεστασιά. Ίσως, το θέατρο βοηθά στο ανάχωμα που πρέπει να στηθεί στις δυνάμεις που κινούνται κατά της ανθρωπότητα και θα συμφωνήσουμε με την Αιμιλία Υψηλάντη ηθοποιό, σκηνοθέτρια και παραγωγό που αναζητά έργα που έχουν απλότητα και ειλικρίνεια πως "οι ιστορίες μας βοηθάνε να φέρουμε στο φως αναμνήσεις πολύτιμες από προηγούμενες γενιές, από άλλους τόπους και από διαφορετικούς ανθρώπους. Κομίζουν βιώματα, επιτεύγματα σε πολλούς τομείς της ανθρώπινης ζωής, πνευματικό πλούτο. Όλα αυτά που αυτός ο άγνωστος για τα σημερινά παιδιά κόσμος που λέγεται ‘’χαμένες πατρίδες’’, μπόλιασαν και πλούτισαν τη σημερινή Ελλάδα… Η μνήμη, πολύτιμη ανθρώπινη περιουσία και σε ατομικό αλλά και σε συλλογικό επίπεδο, είναι βασικά το θέμα του έργο μας (γιατί όπως λέει και το τραγούδι των αγαλμάτων <<πατρίδα σου, πατρίδα μου, πατρίδα όλου του κόσμου, είναι αυτό που έσωσες από τη λησμονιά, πάρε μου μία ανάμνηση και μια δική σου δως μου και θα ξεμαρμαρώσουν οι ψυχές και τα κορμιά>>".
Περισσότερες πληροφορίες
Το προσφυγάκι
Μπορεί άραγε ένα άγαλμα να είναι πρόσφυγας που άλλαξε πατρίδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή; Η παράσταση για όλη την οικογένεια απαντά με όχημα το λόγο, τη μουσική και το τραγούδι.
