Το «Ουράνιο τόξο», η αγαπημένη εκπομπή των παιδιών, αναβιώνει στην ΕΡΤ2 (καθημερινά στις 14.30) και ακούει πλέον στο όνομα «Τα 1.000 χρώματα του Χρήστου». Μιλήσαμε με τον θρυλικό παρουσιαστή της Χρήστο Δημόπουλο για όλα όσα εντοπίζει πως έχουν αλλάξει αυτά τα χρόνια, τόσο αναφορικά με τα παιδιά όσο και με την τηλεόραση.
Αν και μοιράζονται την ίδια ιδέα, μια μεγάλη χρονική απόσταση χωρίζει το «Ουράνιο Τόξο» από τα «1.000 χρώματα του Χρήστου». Πώς προετοιμάζατε μια εκπομπή τότε και πώς σήμερα;
Πράγματι, η πρώτη περίοδος του «Ουράνιου Τόξου» διήρκεσε από το 1986 ως το 1989. Μεσολάβησε η μεγαλύτερη, από το 2001 ως το 2013 και τώρα αρχίζει η τρίτη, τριάντα ολόκληρα χρόνια μετά το τέλος της πρώτης. Τι να πω; Δεν περίμενα ποτέ αυτή η ιστορία να διαρκέσει τόσο πολύ. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι το 1989 η εκπομπή ήταν τελείως διαφορετική από σήμερα, λειτουργούσε κυρίως ως συνδετικός κρίκος όλου του παιδικού προγράμματος.
Το 2013 όμως, οπότε έπεσε το «μαύρο» στην ΕΡΤ και σταμάτησε η εκπομπή, δεν είναι και τόσο μακρινό. Ακριβώς όπως προετοίμαζα την εκπομπή τότε, έτσι κάνω και τώρα. Άλλωστε ποτέ δεν «προετοίμαζα» τα παιδιά/καλεσμένους μου, ούτε κάνουμε «casting» ή οποιουδήποτε είδους επιλογή. Κι αυτό επειδή, παρότι οι εκπομπές είναι μαγνητοσκοπημένες, εγώ τις αντιμετωπίζω πάντα ως ζωντανές. Έτσι διατηρώ τη φρεσκάδα και την αλήθεια, τα αναπάντεχα και τα απρόοπτα, τις πλάκες αλλά και την αμηχανία. Συναντώ τα παιδιά λίγα λεπτά πριν από το γύρισμα και ό,τι κάνω το κάνω κατά τη διάρκειά του...
«Στην ερώτηση τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις, ένα παιδί από το "Ουράνιο Τόξο" είχε απαντήσει "μεγαλοφυΐα", ενώ φέτος στην ίδια ερώτηση πήρα την απάντηση "youtuber"!»
Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτή η τόσο ξεχωριστή και άμεση επικοινωνία που έχετε με τα παιδιά;
Στην αγάπη. Δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Αγαπώ πολύ τα παιδιά, βρίσκω πως η δική τους θεώρηση του κόσμου είναι πιο καθαρή,τολμηρή και αδιαπραγμάτευτη. Λένε αυτό που σκέφτονται, δεν έχουν φραγμούς, σε επαναφέρουν στην πραγματικότητα με τρόπο αφοπλιστικό. Με λίγα λόγια, δεν έχουν κανένα από τα κουσούρια που κουβαλάμε εμείς οι μεγάλοι. Μου άρεσε πάντα να συζητώ μαζί τους κι έτσι, αργά αργά, έμαθα πώς να το κάνω, ώστε και τα παιδιά να μου ανοίγονται.
Είναι πολύ πιθανό να φιλοξενήσετε τα παιδιά των παιδιών του «Ουράνιου Τόξου». Τι διαφορές βλέπετε στην επικοινωνία μαζί τους;
Καταρχάς, αυτό είναι πολύ συγκινητικό. Κάποιοι γονείς είχαν όντως εμφανιστεί παλιά στην εκπομπή και παρατηρώ ότι κάποιες αξίες παραμένουν διαχρονικές. Για παράδειγμα, όταν ρωτώ ποιο είναι το αγαπημένο τους φαγητό, η απάντηση είναι η ίδια που ήταν και στο «Ουράνιο Τόξο»: μακαρόνια με κιμά! Τα σημερινά παιδιά, όμως δεν είναι τόσο «ανέμελα» όσο οι γονείς τους. Βιώνουν και αυτά την κρίση και, όσο κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε. Η κοινωνία αλλάζει και αυτό έχει επιπτώσεις στα παιδιά. Η τεχνολογία έχει μπει πλέον για τα καλά στη ζωή τους, αλλά εγώ βλέπω με ανησυχία ότι βιώνουν και μεγαλύτερη μοναξιά.
Πόσο και προς ποια κατεύθυνση πιστεύετε ότι επηρεάζει τη ζωή τους η τεχνολογία;
Η τεχνολογία είναι ακαταμάχητη. Όταν το σημερινό παιδί έχει τη δυνατότητα να κάθεται μπροστά σε μια οθόνη ίση με το μπόι του, να εντυπωσιάζεται από 3D εικόνα και Dolby Surround ήχο, όταν το τηλεχειριστήριο που κρατά στο χέρι του δονείται ρεαλιστικά κάθε φορά που πυροβολεί και σκοτώνει ένα ζόμπι, τότε τι μπορεί να σηκώσει αυτό το παιδί από τον καναπέ και να το βγάλει έξω στην αυλή; Το να κλοτσήσει μια μπάλα; Ή, ακόμα χειρότερα, πώς να πιάσει στα χέρια του ένα βιβλίο; Προς Θεού, δεν είναι όλα τα παιδιά έτσι, αλλά προς τα εκεί βαδίζουμε. Θα ήθελα να αφυπνίσω λίγο τους γονείς, που μέσα στην παραζάλη τους παρέχουν στα παιδιά τους όλη αυτήν την τεχνολογία στερώντας τους αυτό που έχουν πραγματικά ανάγκη: χρόνο! Χρόνο πρέπει ν’ αφιερώνουν οι γονείς στα παιδιά τους, τίποτε άλλο.
Θεωρείτε πως υπάρχει χώρος και για περισσότερες παιδικές ή εφηβικές εκπομπές στην κρατική τηλεόραση;
Η ΕΡΤ θα έπρεπε να έχει όχι μόνο εφηβικές εκπομπές αλλά και πολύ περισσότερες παιδικές. Και εννοώ ελληνική παραγωγή, όχι μεταγλωττισμένες ξένες σειρές. Το 1989, όταν ήμουν προϊστάμενος του Τμήματος Παιδικών Εκπομπών της ΕΡΤ, είχαμε 720 ώρες εκπομπών το χρόνο κι από αυτές οι 550 ήταν ελληνικό πρόγραμμα: εκπομπές για παιδιά προσχολικής ηλικίας, τηλεπαιχνίδια, σειρές μυθοπλασίας, κινούμενα σχέδια, εκπομπές επαγγελματικού προσανατολισμού. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν υπάρχουν όλα αυτά, ποιος δεν ενδιαφέρεται.
Εκτός από παρουσιαστής είστε κι επιτυχημένος συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Ποια είναι τα αγαπημένα σας θέματα;
Τα έξι τελευταία χρόνια εκτός τηλεόρασης μου έδωσαν την ευκαιρία να γράψω και να εκδώσω 16 βιβλία για παιδιά από τις εκδόσεις Ψυχογιός, με κατασκευές που έδειχνα παλιά στο «Ουράνιο Τόξο», με αστεία ποιήματα για να μαθαίνουν τα παιδιά προσχολικής ηλικίας την αλφαβήτα, τους αριθμούς, τα χρώματα, τα σχήματα, τους μήνες και τις εποχές και τα επαγγέλματα. Έγραψα και παραμύθια, και μια σειρά περιπετειών για κάπως μεγαλύτερα παιδιά με ήρωα τον καθηγητή Ήπιο Θερμοκήπιο, ο οποίος εμφανιζόταν παλιά στο «Ουράνιο Τόξο» και τον φιλοξενουμε τώρα και στα «1.000 Χρώματα του Χρήστου». Με αυτόν θέλω να ταξιδέψω τα παιδιά σε όλον τον κόσμο, προσπαθώντας να ανακαλύψουμε μαζί μυστικά χαμένα στα βάθη της Ιστορίας. Έχουν κυκλοφορήσει τέσσερις περιπέτειες και τώρα τελειώνω την πέμπτη.
Πείτε μου μια αξέχαστη παιδική ατάκα από το «Ουράνιο Τόξο» και μία από τα «1.000 χρώματα».
Στην ερώτηση τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις, ένα παιδί από το «Ουράνιο Τόξο» είχε απαντήσει «μεγαλοφυΐα», ενώ φέτος στην ίδια ερώτηση πήρα την απάντηση «youtuber»!
