Η περίπτωση του Ted Lasso μου θυμίζει πολύ έντονα το Lucifer. Αντικειμενικές, εξόφθαλμες ομοιότητες δεν υπάρχουν, με την έννοια του ότι το πρώτο σταμάτησε (και) γιατί ο Jason Sudeikis θεώρησε πως η ιστορία του είχε ολοκληρωθεί, ενώ το δεύτερο αντιμετώπισε την απροθυμία του δικτύου να συνεχιστεί. Ωστόσο, μετά τη δημιουργική αγρανάπαυση του πρώτου και την κινητοποίηση του φανατικού κοινού του Tom Ellis, και οι δύο σειρές συνεχίστηκαν (το Lucifer μετακόμισε από το Fox στο Netflix) και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία, άσχετα αν υπήρχαν διάφορες ενστάσεις ένθεν και ένθεν για το αν είχε νόημα η παράταση που πήραν. Βασικό κοινό και των δύο όμως, αποτελεί το φανατικό τους κοινό. Από το Lucifer είχαμε να δούμε ένα τόσο αφοσιωμένο κοινό -ok, υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις- που θυμίζει σχεδόν οπαδικές καταστάσεις. Η επιστροφή του Ted ωστόσο, άξιζε την αναμονή μας;
Από το πρώτο κιόλας επεισόδιο, η γκρίνια έφτασε σε δυσθεώρητα ύψη. O Independent παρομοίασε τη σειρά με γηραιό επιθετικό που "δεν τραβάει πια", το Daily Beast απεφάνθη ότι έπρεπε να είχε μείνει στη σύνταξη και γενικά το κλίμα, ακόμα και στις online κριτικές που συνηθίζουν να δημοσιεύουν οι ίδιοι οι ταπεινοί πλην τίμιοι θεατές, τα μαντάτα δεν ήταν καλά. Για την ακρίβεια ήταν τόσο χάλια που προσωπικά αναρωτήθηκα αν βλέπαμε την ίδια σειρά ή έχω χάσει κάτι πραγματικά κρίσιμο στο ενδιάμεσο. Πάντα, όταν κάτι μας λείπει, εξιδανικεύεται εντονότερα υπό το πρίσμα της γλυκιάς νοσταλγίας και δημιουργεί υψηλές προσδοκίες για να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων που το ανέδειξαν.
Διαβάστε Επίσης
Όμως, το Ted Lasso δεν προσποιήθηκε ούτε ότι είναι κάτι άλλο ούτε πως πρόκειται για την βελτιωμένη εκδοχή του εαυτού του. Απλά επέστρεψε με το ίδιο σκεπτικό, γεγονός που από πολλούς μεταφράστηκε ως επανάληψη, έλλειψη έμπνευσης ή έστω ανεπαρκές αφηγηματικό έρεισμα για μία νέα σεζόν. Αν προσθέσουμε και εκείνους που είτε αδιαφορούν είτε αποστρέφονται είτε ξενερώνουν με τα γυναικεία αθλήματα, οι δυσαρεστημένοι είναι σίγουρα περισσότεροι από τους ευχαριστημένους, ειδικά όταν μιλάμε για μία σειρά που στο ξεκίνημά της λόγω θέματος προσέλκυσε κατά βάση αντρικό κοινό.
Προσωπικά, θεωρώ πως η αναμονή άξιζε και η καταφατική απάντηση θα έπρεπε να είναι αυτονόητη μιας και βλέποντάς το αισθάνεται κανείς σα να μην πέρασε μία ημέρα από όταν ανακοινώθηκε η απόφαση της ολοκλήρωσής του. Ως σειρά, μπορεί να μην έχει τις απόλυτες ανατροπές, την εθιστική καταιγιστική δράση ή τις εμβληματικές βιτριολικές ατάκες βγαλμένες από instaquotes, εντούτοις, δεν πόνταρε ποτέ σε όλα αυτά. Το Ted Lasso ξεχώρισε με λάβαρο τη συναισθηματική νοημοσύνη, τη σπάνια καλοσύνη, τη θετική του ματιά, με τον Jason Sudeikis να πρωτοστατεί ως σύγχρονη Πολυάννα που πάντα -ακόμα και στα πιο δύσκολα- έβρισκε πάντα κάτι για να είναι ευχαριστημένος.
Έκανε τη διαφορά διότι λειτούργησε σαν μία feelgood αγκαλιά, από εκείνες που όλοι χρειαζόμαστε όταν η παρηγοριά είναι δυσεύρετη. Μας έκανε να απογοητευτούμε ενδεχομένως που δε ζούμε στο σύμπαν του, να χαμογελάσουμε πικρά μέσα από οικείες καταστάσεις, ενώ παράλληλα κατάφερε να προσφέρει ορατότητα σε περιστατικά που συνήθως "καταπίνει" ο διδακτισμός του υπέρμετρου ζήλου.
Παραδόξως επίσης, απέδειξε πως το διχαστικό κλίμα δεν είναι ίδιον του ελληνικού κοινού. Και σε δεύτερη ανάγνωση, ούτε το ανικανοποίητο. Γιατί κατά πάσα πιθανότητα, όσοι δηλώνουν απογοητευμένοι από την επιστροφή του συγκαταλέγονται σε εκείνους που ανυπομονούσαν για την επιστροφή του. Όπως και να έχει, μία σειρά με τις σπουδαίες ποιότητες του Ted Lasso, όχι μόνο έχει θέση στη σύγχρονη tv, αλλά θα έπρεπε να συνταγογραφείται.
