Όταν ακούσαμε ότι το "Ted Lasso" επιστρέφει για τέταρτη σεζόν, η πρώτη αντίδραση των περισσότερων ήταν μάλλον ένα ειλικρινές "γιατί;". Και ήταν μια απολύτως λογική απορία. Η τρίτη σεζόν είχε κλείσει τον κύκλο της αντρικής ομάδας με τρόπο σχεδόν υποδειγματικό. Ο Τεντ είχε επιστρέψει στον γιο του, η Ρεμπέκα είχε βρει την αγάπη, ο Ρόι είχε γίνει ο άνθρωπος που τόσο καιρό προσπαθούσε να γίνει, ο Τζέιμι είχε ωριμάσει, ο Νέιτ είχε βρει τον δρόμο της επιστροφής και το Ρίτσμοντ απέδειξε τελικά τη θέση του στο ποδόσφαιρο.
Οι περισσότεροι χαρακτήρες είχαν πάρει το δικό τους κλείσιμο. Και αυτό είναι επικίνδυνο σημείο για οποιαδήποτε σειρά: όταν έχεις πει αυτό που ήθελες να πεις, η επιστροφή μπορεί εύκολα να μοιάζει με εμπορική απόφαση αντί για καλλιτεχνική ανάγκη.
Η απάντηση έρχεται μέσα από τη μετατόπιση της ιστορίας στο γυναικείο ποδόσφαιρο και από την ανάγκη της σειράς να εξερευνήσει έναν διαφορετικό κόσμο, με άλλες δυσκολίες, άλλες συγκρούσεις και διαφορετικές κοινωνικές προεκτάσεις. Η γνώριμη ζεστασιά παραμένει, μαζί με το χιούμορ και τη συναισθηματική γενναιοδωρία που χαρακτηρίζουν τη σειρά, ενώ η νέα ιστορία ανοίγει χώρο για ζητήματα που μέχρι τώρα βρίσκονταν στο περιθώριο.
Οι γυναίκες μπαίνουν στο παιχνίδι
Η απόφαση να περάσει η ιστορία στο γυναικείο ποδόσφαιρο αποδεικνύεται πολύ πιο ουσιαστική από ένα απλό "νέο κεφάλαιο", καθώς το ίδιο το γήπεδο αποκτά διαφορετικούς κανόνες.
Η γυναικεία ομάδα φέρνει μαζί της μια διαφορετική πραγματικότητα. Τα πρώτα επεισόδια της σεζόν είναι αφιερωμένα στον σνομπισμό που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το γυναικείο ποδόσφαιρο, με τη σειρά να το δείχνει μέσα από πολύ συγκεκριμένες λεπτομέρειες, από τα αποδυτήρια που δεν υπήρχαν μέχρι την αδιαφορία του κόσμου που δεν αγόραζε εισιτήρια για να δει τις παίκτριες. Η μητρότητα, οι σπουδές, η ανάγκη για εργασία και η αβεβαιότητα για το αν το ποδόσφαιρο μπορεί πραγματικά να αποτελέσει επάγγελμα δείχνουν με διαφορετικούς τρόπους την ίδια πραγματικότητα: το γυναικείο ποδόσφαιρο (και άθλημα εν γένει) εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται σαν χόμπι και οι ίδιες οι παίκτριες καλούνται να χτίσουν παράλληλα μια ζωή έξω από αυτό, επειδή δεν θεωρείται αρκετό για να τις εξασφαλίσει.
Η σειρά δεν χρειάζεται να το αναλύσει περισσότερο. Το δείχνει μέσα από τις ίδιες τις παίκτριες και τις επιλογές που καλούνται να κάνουν. Και μαζί με αυτό φέρνει στην επιφάνεια και τις αναπόφευκτες εντάσεις μιας ομάδας γεμάτης διαφορετικές προσωπικότητες. Οι παίκτριες δεν λειτουργούν ως μια ιδανική γυναικεία παρέα που στηρίζει πάντα η μία την άλλη. Έχουν ανταγωνισμούς, νεύρα, ανασφάλειες, φιλοδοξίες και συγκρούσεις. Είναι, τελικά, μια ομάδα ανθρώπων που πρέπει να μάθει να συνυπάρχει, και αυτή η πλευρά της ιστορίας κάνει τη νέα εποχή του "Ted Lasso" αρκετά πιο ενδιαφέρουσα.
Και ο Τεντ δεν είναι πια ο ήρωας
Για τρεις σεζόν μάθαμε να τον βλέπουμε ως τον άνθρωπο που μπαίνει σε έναν χώρο και τον αλλάζει. Ο άνθρωπος που βρίσκει πάντα τη σωστή κουβέντα, που βλέπει κάτι καλό ακόμη και στον πιο δύσκολο χαρακτήρα και που καταφέρνει να ενώσει ανθρώπους οι οποίοι δεν μπορούσαν να συνυπάρξουν.
Αυτή τη φορά, όμως, ο Τεντ πρέπει να καταλάβει ότι δεν είναι πάντα αυτός που πρέπει να βρίσκεται στο κέντρο. Η σχέση του με την Άλιςκαι η σταδιακή μετάβαση από τον ρόλο του βασικού προπονητή σε εκείνον του βοηθού είναι, στην πραγματικότητα, μια ακόμη εξέλιξη του χαρακτήρα του. Για έναν άνθρωπο που έχει μάθει να βοηθά τους πάντες, το δύσκολο είναι να αποδεχτεί ότι κάποια στιγμή πρέπει να κάνει ένα βήμα πίσω. Και όταν τελικά παραδίδει τη θέση στην Άλις η απόφαση δεν μοιάζει με ήττα, αλλά ίως με τη μεγαλύτερη νίκη του.
Η κάθαρση που δεν περιμένεις από μια κωμωδία
Υπάρχουν πολύ λίγες σειρές που μπορούν να τελειώσουν ένα επεισόδιο και να σε αφήσουν πραγματικά πιο ήρεμο. Όχι απαραίτητα πιο χαρούμενο, αλλά πιο ήρεμο, σαν να σου είπε κάποιος κάτι που χρειαζόσουν να ακούσεις χωρίς να ήξερες ότι το χρειαζόσουν. Κάτι από αυτή την αίσθηση θυμίζει την κάθαρση του αρχαίου δράματος, όταν οι θεατές έφευγαν από το θέατρο έχοντας παρακολουθήσει τον πόνο, την απώλεια, την ύβρη και τη λύτρωση και επέστρεφαν στην καθημερινότητά τους με μια αίσθηση αγαλλίασης.
Το "Ted Lasso" πετυχαίνει κάτι αντίστοιχο με τα δικά του μέσα: ποδόσφαιρο, χιούμορ, μπισκότα, έναν Αμερικανό που μιλάει ασταμάτητα και ανθρώπους που προσπαθούν να καταλάβουν λίγο καλύτερα τον εαυτό τους και τους γύρω τους. Δεν χρειαζόμασταν απαραίτητα να μάθουμε τι απέγινε στο τέλος του αγώνα, χρειαζόμασταν να ξαναβρεθούμε σε έναν κόσμο που μας θυμίζει πως η καλοσύνη δεν είναι αδυναμία, η ευαισθησία δεν είναι ντροπή και το να ζητάς βοήθεια δεν σε κάνει λιγότερο δυνατό. Και αυτή είναι τελικά η μεγαλύτερη νίκη της σειράς, πολύ πέρα από το αποτέλεσμα οποιουδήποτε αγώνα.
Διαβάστε Επίσης
