Πόσο πολύ δε χώνευα την Emmy Rossum -χωρίς απολύτως κανέναν συγκεκριμένο λόγο- αποτυπώθηκε περίπου πριν από έναν μήνα όταν είπα σε φίλη ότι θα έβλεπα τη νέα σειρά του Hulu στο Disney+ με "εκείνη την πώς την λένε; την Possum", παραφράζοντας το όνομά της επίτηδες για να παραπέμπει στο γνωστό μαρσιποφόρο ζωάκι. Αποτυχημένο το τέχνασμα βέβαια, γιατί, αφενός εκείνο πιο πολύ με λούτρινο μοιάζει, αφετέρου εκείνη στη σειρά είναι πραγματική αποκάλυψη, κι εγώ υπήρξα αδικαιολόγητα προκατειλημμένη εναντίον της. Πράγματι, το Furious ήρθε μες το κατακαλόκαιρο για να επιβεβαιώσει περίτρανα πρότερο κείμενο που διάβασες εδώ, στο Αθηνόραμα, ότι πλέον οι πλατφόρμες παρα-παίρνουν στα σοβαρά τον Αύγουστο και κατά τη διάρκειά του κυκλοφορούν μερικές από τις πιο αξιόλογες παραγωγές της χρονιάς.
Στο παρασύνθημα, το Furious της Liz Meriwether (της δημιουργού του Dying for Sex) βασίζεται στο Black Widow, το neo-noir ψυχολογικό θρίλερ του Bob Rafelson από τα late '80s. Δεν αντιγράφει ωστόσο, αυτούσια την πλοκή· το βασικό στοιχείο που υιοθετεί είναι ότι την υφαίνει γύρω από δύο γυναίκες: H πρώτη είναι μία serial killer ονόματι Catherine (η Lola Petticrew από το εξαιρετικό Say Nothing) που αυτοδικεί για να εκδικηθεί όσους εξέδιδαν την ίδια, τη δολοφονημένη φίλη της (και μετέπειτα την κόρη αυτής) και άλλες ανήλικες μέσω ενός οργανωμένου δικτύου trafficking που λύνει και δένει, συγκαλυπτόμενο από υψηλά ιστάμενο στέλεχος της αστυνομίας.
Διαβάστε Επίσης
H δεύτερη είναι η προαναφερθείσα Alice (Emmy Rossum) που φυλλορροεί διαθέτοντας τη δική της εμπειρία κακοποίησης από τον πρώην σύντροφο και συνάδελφό της Marshall, αλλά και "εγκατάλειψης" από τη μητέρα της με ό,τι συνεπάγεται αυτή. Και οι δύο πάντως, αναμφίβολα είναι θύματα ενός συστήματος κακοποίησης από άντρες που ως δια μαγείας καταφέρνουν να τη βγάζουν καθαρή.
Συχνά όταν ο δολοφόνος ή έστω ο εγκληματίας είναι εξαρχής γνωστός, με το πέρας των επεισοδίων το ενδιαφέρον φθίνει. Στο Furious, το "κουβάρι" της υπόθεσης λύνεται αριστοτεχνικά, καταδεικνύοντας πώς οι δύο γυναίκες, μαζί με την τρίτη, τη Nora της εξαιρετικής Quincy Tyler Bernstine βιώνουν απελπιστικά κοινές σκληρές εμπειρίες με διαφορετικές εκφάνσεις μεν, αλλά με σχεδόν παρόμοια αποτελέσματα στο κορμί και την ψυχοσύνθεσή τους. Όλες τους φυσικά, "καταδιώκονται" από συγκεκριμένους δυνάστες, αν και με διαφορά, ο πιο εξοργιστικός όλων είναι ο Marshall του Jake Lacy (εμφανισιακά είναι ο δίδυμος χαμένος αδερφός του Στέφανου Κασσελάκη) που, εκτός από κακοποιητικό καθίκι παραμένει δημοφιλής καθότι ο ίδιος, η μητέρα και το περιβάλλον του παραδίδουν μαθήματα ενοχοποίησης του θύματος και μετάθεσης ευθύνης.
Τελευταία και μη εξαιρετέα, η κόρη ενός εκ των κακοποιητών της Catherine, Emma Easton (Hope Davis) συμπληρώνει το παζλ των θυμάτων. Διότι θύματα αποτελούν και όσοι έχουν μεγαλώσει με την πεποίθηση της κανονικοποιημένης κακοποίησης ως φυσικής τάξης πραγμάτων. Το πιο εντυπωσιακό βέβαια από όλα, είναι ότι το Furious, παρότι βρίθει τροφής για σκέψη για τα κακώς κείμενα, απέχει πολύ από την αντιπαθητικότητα του διδακτισμού. Τουναντίον, μέσα στην όλη, κατάφωρη αδικία, ξεχωρίζει η αιρετική άποψη της Nora που προτείνει στην Alice να πολεμά τους "κακούς" με τα δικά τους όπλα: "Χρησιμοποιούμε τους ανθρώπους. Αυτό κάνουμε. Έτσι χτίζουμε τις υποθέσεις μας. Τι δεν καταλαβαίνεις; Γινόμαστε απάνθρωποι για να υπερασπιστούμε την ανθρωπότητα. Γινόμαστε κακοί για να πολεμήσουμε το κακό."
Το Furious στο μεταξύ, πήρε το πράσινο φως για 2η σεζόν. Μέχρι τότε, εμείς θα αναρωτιόμαστε πώς και αν θα συνεχιστεί η ίδια ιστορία, ενώ ο David Fincher ίσως ζηλεύει λιγάκι. Αυτή πάντως, είναι σίγουρα η τηλεόραση που θέλουμε.
Να πέσει το trailer:
