Το 'Apex' του εξαίρετου Ισλανδού δημιουργού Μπαλτάσαρ Κορμακούρ έκανε πριν λίγες ημέρες πρεμιέρα και στο ελληνικό Netflix και δε δυσκολεύτηκε να σκαρφαλώσει στην κορυφή των δημοφιλών ταινιών της πλατφόρμας streaming.
Πριν από οτιδήποτε άλλο, να πέσει το trailer:
Ας το πάρουμε από την αρχή. Η Σαρλίζ Θέρον έχει πλέον καθιερωθεί ως μια από τις πιο αξιόπιστες παρουσίες στο action genre. Από το Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής μέχρι το Atomic Blonde και την Παλιά Φρουρά, έχει χτίσει ένα αρκετά δυνατό προφίλ. Στο Apex, παίζει μια γυναίκα εθισμένη στην αδρεναλίνη, που βρίσκει τον εαυτό της απομονωμένο στην αυστραλιανή ενδοχώρα – όχι απλώς σε μια μάχη με τη φύση, αλλά και με έναν επικίνδυνο αντίπαλο.
Το στόρι δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά ξέρει ακριβώς τι θέλει να κάνει. Η ηρωίδα κουβαλά ένα προσωπικό βάρος από το παρελθόν και επιχειρεί να το διαχειριστεί μέσα από ακραίες εμπειρίες. Αυτό που ξεκινά ως μια ακόμη "απόδραση" στη φύση, εξελίσσεται σε παιχνίδι επιβίωσης, όταν έρχεται αντιμέτωπη με έναν άντρα που κινείται με τους δικούς του, διαστρεβλωμένους κανόνες.
Ο Τέιρον Έγκερτον στον ρόλο του 'απέναντι' παίζει σε πιο υπερβολικούς τόνους -σχεδόν θεατρικούς- και λειτουργεί ως το απόλυτο αντίβαρο στη συγκρατημένη ένταση της Theron. Δίπλα τους, ο Έρικ Μπάνα δίνει το απαραίτητο δραματικό υπόβαθρο στην ιστορία, λειτουργώντας ως καταλύτης για τα κίνητρα της πρωταγωνίστριας. Δεν πρόκειται για καστ που θα σε απασχολήσει ιδιαίτερα κι αυτό γιατί το βάρος πέφτει ξεκάθαρα στο δίπολο θύτης-θύμα, κυνηγός-θηράμα.
Σκηνοθετικά, ο Κορμάκουρ συνεχίζει αυτό που ξέρει να κάνει καλά: survival ιστορίες με ένταση και ρυθμό. Αν έχεις δει το Έβερεστ ή το Μετά την Καταιγίδα, ξέρεις περίπου τι να περιμένεις. Το Apex δεν προσπαθεί να γίνει κάτι μεγαλύτερο από αυτό που είναι. Είναι ένα "tight 90” – μια ταινία δηλαδή που κρατά τη διάρκεια της κοντά στη μιάμιση ώρα και επενδύει στο momentum αντί για την πολυπλοκότητα.
Αυτό είναι και το μεγαλύτερο του πλεονέκτημα. Δεν χάνεται σε περιττές υποπλοκές, δεν πλατειάζει και δεν σε κουράζει. Μπαίνει γρήγορα στο ζουμί και χτίζει σταδιακά ένταση, είτε μέσα από τη δράση είτε μέσα από πιο ήσυχες, ψυχολογικές στιγμές. Υπάρχουν προφανώς και κάποια λογικά κενά από αυτά που αν το πολυσκεφτείς σε βγάζουν λίγο εκτός αλλά λειτουργούν στο πλαίσιο της έντασης της στιγμής.
Οπτικά, η ταινία εκμεταλλεύεται στο έπακρο το αυστραλιανό τοπίο. Η φύση εδώ δεν είναι απλώς φόντο· είναι ενεργός παράγοντας της απειλής. Άγρια, όμορφη και αφιλόξενη, δημιουργεί την τέλεια αρένα για το παιχνίδι επιβίωσης που στήνεται. Τα visual effects στέκονται αξιοπρεπώς, χωρίς να τραβούν άσκοπα την προσοχή. Εκεί που το Apex κερδίζει πόντους είναι στην ισορροπία. Από τη μία έχεις την πιο "θορυβώδη" ερμηνεία του Έγκερτον, που ακουμπάει τα όρια του cartoon villain, και από την άλλη την Θέρον, που παίζει πιο εσωτερικά, με μια μείξη σκληρότητας και ευαλωτότητας. Το αποτέλεσμα είναι μια δυναμική που κρατά το ενδιαφέρον, ακόμα κι όταν η ιστορία πατάει σε γνώριμα μονοπάτια.
Τελικά, αξίζει να το δεις; Η απάντηση εξαρτάται από το τι ζητάς. Αν περιμένεις κάτι πρωτοποριακό, πιθανότατα θα σε αφήσει αδιάφορο. Αν όμως θέλεις ένα καλοστημένο, γρήγορο θρίλερ με στιβαρή πρωταγωνίστρια και αρκετή ένταση για να σε κρατήσει μέχρι το τέλος, τότε ναι – το Apex κάνει τη δουλειά του. Δεν θα γίνει η αγαπημένη σου ταινία της χρονιάς. Αλλά για ένα βράδυ που θες κάτι άμεσο, αποτελεσματικό και με παλμό, είναι ακριβώς αυτό που πρέπει.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.
Διαβάστε Επίσης
