Το Stranger Things, η πρώτη επιτυχημένη blockbuster σειρά του Netflix, επέστρεψε για το κύκνειο άσμα της την εβδομάδα που μας πέρασε, εννέα χρόνια μετά την πρεμιέρα της το 2016. Τα πρώτα τέσσερα (από τα οκτώ) επεισόδια της πέμπτης και τελευταίας σεζόν κυκλοφόρησαν ταυτόχρονα ως 'τόμος 1', με το timeframe της πλοκής να βρίσκεται τέσσερα χρόνια μετά την αρπαγή του Γουίλ Μπάιερς και το ξεκίνημα της ιστορίας.
Βέβαια, αν οι κάρτες τίτλων και το ίδιο το σενάριο δεν έκαναν σαφές το συγκεκριμένο πέρασμα του χρόνου, οι θεατές θα πίστευαν ότι έχει περάσει πολύ περισσότερος καιρός στο Χόκινς, καθώς οι νεαροί ηθοποιοί του καστ είναι τώρα σε ηλικία 20 ετών και άνω. Και το καταλαβαίνεις με το που τους βλέπεις για πρώτη φορά να περπατάνε στους διαδρόμους του σχολείου τους, υπερβολικά μεγαλωμένοι για να πείσουν ποτέ για μαθητές γυμνασίου.
:max_bytes(150000):strip_icc()/stranger-things-season-5-66415f6c983447b8bd22acd5d47ca238.jpg)
Από πολλές απόψεις, το μακρύ χρονικά κενό μεταξύ των σεζόν έγινε μέρος της ταυτότητας του Stranger Things, με τους αδερφούς Ντάφερς να επιμένουν στην δημιουργική τους φόρμουλα, υποστηρίζοντας πως η εμπειρία που προσφέρουν στο κοινό τους είναι περισσότερο κινηματογραφική και όχι τηλεοπτική. Αυτά τα μεγάλα κενά όμως είχαν και συνέπειες. Σειρές με παρόμοιο εφηβικό target group - Riverdale, Cobra Kai, Yellowstone, Squid Game, Young Sheldon, 13 Reasons Why - ήρθαν και παρήλθαν, ενώ το Χόκινς έμεινε στάσιμο. Το κοινό άλλαξε συνήθειες. Ο κόσμος προχώρησε παρακάτω. Και το ίδιο έκαναν και οι νεαροί ηθοποιοί που κάποτε αποτελούσαν τον πυρήνα της όλης μαγείας.
Μέρος της γοητείας του Stranger Things για το νεότερο κοινό ήταν πάντα η συναισθηματική σύνδεση με τους ήρωές του - δεν παρακολουθούσες απλώς την Ιλέβεν και τους φίλους της να μεγαλώνουν, παρακολουθούσες τον εαυτό σου να κάνει το ίδιο. Κάθε νέα σεζόν έμοιαζε σαν ένα ‘τσεκ ιν’ με την παιδική σου ηλικία, όπως όταν επιστρέφεις στο πατρικό σου για τις γιορτές: συναντάς τα ίδια πρόσωπα, λίγο ψηλότερα, με πιο βαριές φωνές, και μαζί ξεκινάτε να παίζετε D&D στο υπόγειο της μαμάς σου.
Από ένα σημείο και μετά όμως, αυτό το κόλπο έγινε γλυκόπικρο. Οι βόλτες με το ποδήλατο, τα επιτραπέζια και τα walkie talkies άρχισαν να αντικαθίστανται με διπλώματα οδήγησης, σχέδια για το πανεπιστήμιο και ένα γενικότερο πένθος που συνοδεύει την ενηλικίωση. Το Stranger Things σταμάτησε να προσφέρει γλυκιά νοσταλγία και απλά πάλιωσε.
Οι Ντάφερς προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν αυτήν την αλλαγή: έγραψαν πιο στοχαστικούς χαρακτήρες, πιο σκοτεινούς θανάτους, πιο έντονο ρυθμό στα επεισόδια και μεγαλύτερη διάρκεια. Σαν να αρνούνταν να αφήσουν την ιστορία να τελειώσει πριν το καστ της την ξεπεράσει. Αλλά το κόστος αυτής της προσέγγισης είναι η συναισθηματική απόσταση, τόσο η δική μας ως κοινό όσο και των ίδιων των ηθοποιών, οι οποίοι δίνουν κουρασμένες και σχεδόν αδιάφορες ερμηνείες, έχοντας εμφανώς ξεπεράσει εδώ και καιρό το σίριαλ που τους ‘γέννησε’. Προσπαθώντας να ‘παγώσει’ την αθωότητα της παιδικής ηλικίας των 80s στην μικρή οθόνη, το Stranger Things κατέληξε να χάνει την φρεσκάδα για την οποία το λατρέψαμε.
Όσον αφορά την 5η σεζόν αυτή καθαυτή, δυστυχώς έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που παρακολουθούμε μία σειρά με μηδαμινή πλοκή. Ακόμα και τα coming of age στοιχεία του σεναρίου που πάντα πρόσθεταν μία παραπάνω συγκίνηση έχουν πλέον εγκαταλειφθεί, κάνοντας το Stranger Things τραγικά ‘ρηχό’ με το μόνο θετικό στοιχείο να είναι η χημεία των πρωταγωνιστών του. Ακόμα και αν τους βλέπουμε απλά να περιφέρονται στην απομονωμένη πόλη τους, προσπαθώντας να νικήσουν τους εξωγήινους (ή τους Ρώσους, ή τους στρατιώτες, αναλόγως το επεισόδιο), η παρέα τους είναι ευχάριστη. Αν και πλέον, το βασικό πράγμα που θέλεις να τους πεις όσο κανονίζουν μία ακόμα προσπάθεια εξόντωσης του Βέκνα είναι ‘βρε παιδιά, αξίζει όντως τον κόπο;’
Τα τέσσερα πρώτα επεισόδια έχουν τόση συμπυκνωμένη δράση που σχεδόν μπορείς να αγνοήσεις την έλλειψη αληθινού συναισθήματος, σαφούς κινήτρου ή συνεπούς pacing, χαζεύοντας απλά τις γρήγορες εναλλαγές και τα ωραία ειδικά εφέ. Είναι όμως αυτή η μοίρα που θα έπρεπε να έχει ένα φαινόμενο της ποπ κουλτούρας τόσο μεγάλο όσο το Stranger Things; Ή μήπως θα ήταν καλύτερο να έχει μείνει στην ιστορία ως μία σχεδόν αψεγάδιαστη μίνι σειρά του 2016, χωρίς να ‘τραβηχτεί από τα μαλλιά’ για κυρίως χρηματικούς σκοπούς, ξεφτίζοντας κατά αυτό τον τρόπο το legacy του; Ο χρόνος θα δείξει.
