Δεν είναι ταινία τρόμου, αλλά σε στοιχειώνει. Το A House of Dynamite, η νέα ταινία της βραβευμένης με Όσκαρ Kathryn Bigelow που έκανε πρόσφατα πρεμιέρα στο Netflix, είναι από εκείνες τις εμπειρίες που δε σε τρομάζουν με υπερφυσικές δυνάμεις και απόκοσμα πλάσματα αλλά με την απλή και εντελώς ρεαλιστική πιθανότητα ότι όλα μπορούν να τελειώσουν μέσα σε 18 λεπτά.
Πριν από οτιδήποτε άλλο, να πέσει το trailer:
Long Story Short
Η υπόθεση μοιάζει απλή: Ένας πυρηνικός πύραυλος έχει εκτοξευτεί και κατευθύνεται προς τις Η.Π.Α. Κανείς δεν ξέρει ποιος τον έστειλε και σε λίγα λεπτά πρόκειται να χτυπήσει -και να αφανίσει- την πόλη του Σικάγο και όσους βρίσκονται σε αυτήν. Οι κορυφαίοι άνθρωποι της κυβέρνησης και του στρατού έχουν μόλις 18 λεπτά για να αποφασίσουν πώς θα αντιδράσουν. Έχουν εκπαιδευτεί γι’ αυτό. Αλλά τι σημασία έχει η εκπαίδευση όταν ο κόσμος σου κυριολεκτικά τελειώνει;
Η ταινία μάς δείχνει αυτά τα 18 λεπτά μέσα από τρεις διαφορετικές οπτικές, ανεβαίνοντας σταδιακά την ιεραρχία της εξουσίας. Κι όσο το ρολόι πλησιάζει στο μηδέν, η ένταση τσακίζει κόκαλα. Το φινάλε; Ε, ας πούμε ότι θα φουντώσει συζητήσεις στο Reddit και τα social media.
Να το δώ;
Αυτό δεν είναι Mission: Impossible. Δεν υπάρχει Ethan Hunt να σώσει την κατάσταση. Δεν υπάρχουν gadgets, ούτε ακροβατικά. Μόνο άνθρωποι που είναι φοβισμένοι, αντιφατικοί, απελπισμένοι. Η Bigelow αφήνει πίσω της τη δράση του Point Break και καταθέτει ένα πολιτικό θρίλερ σχεδόν ντοκιμαντερίστικης ψυχρότητας. Η σκηνοθεσία της έχει ακρίβεια… χειρουργού: Κάθε πλάνο, κάθε παύση, κάθε βλέμμα μοιάζει υπολογισμένο με το νυστέρι. Όσο γεμάτο αστέρες κι αν είναι το καστ, η πραγματική σταρ εδώ είναι η ίδια η Bigelow και η αδυσώπητη τεχνική της.
Το A House of Dynamite λειτουργεί σαν ένα κινηματογραφικό τρίπτυχο, που ξαναζεί την ίδια αντίστροφη μέτρηση από διαφορετικές οπτικές, αποκαλύπτοντας κάθε φορά μια νέα διάσταση του ίδιου εφιάλτη.
Το καστ είναι εντυπωσιακό: Η Greta Lee ως σύμβουλος για τη Βόρεια Κορέα, η Moses Ingram από τη FEMA, ο Brian Tee ως πράκτορας των Μυστικών Υπηρεσιών, η Kaitlyn Dever ως κόρη κυβερνητικού αξιωματούχου — μια γκαλερί προσώπων που ζουν το ίδιο μαρτύριο, ο καθένας μέσα στη δική του μικρή κόλαση. Οι ερμηνείες αποτυπώνουν τη φρίκη της αβεβαιότητας: Ο Idris Elba δίνει έναν Πρόεδρο των ΗΠΑ που μοιάζει πανικόβλητος, έτοιμος να καταρρεύσει κάτω από το βάρος των αποφάσεων. Η Rebecca Ferguson, παγιδευμένη στη μέση μιας αλυσίδας εντολών που δεν εμπιστεύεται. Ο Jared Harris, πάντα με τη γνωστή του ένταση, δείχνει τι σημαίνει να είσαι 'εκτός βάθους' σε στιγμή κρίσης. Όλοι τους υπάρχουν σε μια γκρίζα περιοχή, όπου το 'σωστό' και το 'λάθος' είναι πολυτέλεια.
Η ταινία σε κάνει να αναρωτιέσαι: Αν ήσουν εσύ εκεί, τι θα έκανες; Θα ανταπέδιδες την επίθεση ή θα ρίσκαρες να φανείς αδύναμος; Τι σημαίνει 'λογική' όταν έχεις λίγα λεπτά πριν την καταστροφή;
Το A House of Dynamite σίγουρα θα ανάψει συζητήσεις για το πόσο 'ρεαλιστική' είναι η απεικόνισή του, αλλά αυτό είναι σχεδόν άσχετο. Η Bigelow δε θέλει να σου δείξει πώς θα γινόταν, θέλει να σε κάνει να νιώσεις πώς θα ήταν να το ζούσες. Και το πετυχαίνει.
Δεν είναι "ευχάριστη" εμπειρία αποτελεί όμως μια από τις πιο σφιχτές, καθηλωτικές και ειλικρινά αγχώδεις κινηματογραφικές στιγμές των τελευταίων ετών.
Ερμηνεύεται σαν πολιτικό θρίλερ, χτυπά σαν προειδοποίηση. Αν περίμενες κάτι για να σε χαλαρώσει το βράδυ, δες κάτι άλλο. Αν όμως θες μια ταινία που θα σε κάνει να ιδρώσεις χωρίς να ξέρεις γιατί, τότε ναι, το A House of Dynamite αξίζει. Κι αν μετά το τέλος χρειαστείς κάτι να σε συνεφέρει; Χτύπα κανένα σφηνάκι τεκίλα. Θα σε πιάσει πιο γρήγορα από το τσάι.
