The Penguin
Το 2022 είδαμε το θεοσκότεινο "The Batman" του Ματ Ριβς, με τον Ρόμπερτ Πάτινσον στον ομότιτλο ρόλο και την Ζόι Κράβιτς ως Catwoman, να κινούνται δυσοίωνα εν μέσω μιας νουάρ και ερωτικής ατμόσφαιρας. Κοιτώντας πίσω, το πραγματικό highlight της ταινίας είναι – όπως ο Τζόκερ του Χιθ Λέτζερ στο "The Dark Knight" (2008) του Κρίστοφερ Νόλαν – ο Πιγκουίνος του Κόλιν Φάρελ. Ήταν, λοιπόν, τουλάχιστον δίκαιο για τον Ιρλανδό ηθοποιό αλλά και για τους φαν του Μπάτμαν, ο τελευταίος κινηματογραφικός Οζ Κομπ (a.k.a The Penguin) να αποκτήσει το δικό του spin-off. Στη νέα σειρά του ΗΒΟ (διαθέσιμη στην Ελλάδα από το Vodafone TV), η δημιουργός Λόρεν ΛεΦρανκ φέρνει τον κακό του Γκόθαμ σε πρώτο πλάνο και διερευνά τον ψυχισμό του για να σκιαγραφήσει το πορτραίτο ενός τραγικού αντιήρωα, κλείνοντας νοσταλγικά το μάτι στο "The Sopranos" και στο gangster genre, και υιοθετώντας τις ποιότητες – αισθητικές και σεναριακές – της τότε τηλεοπτικής εποχής.
Το "The Penguin" πιάνει την ιστορία από εκεί που την άφησε το "The Batman". Συναντάμε ένα Γκόθαμ υπό διάλυση και τον υπόκοσμό του σε αναταραχή, λόγω της δολοφονίας του αρχιμαφιόζου Κάρμαϊν Φαλκόνε. Με τον αρχηγό της φαμίλιας εκτός κάδρου, η Νο1 θέση της εξουσίας μένει ανοιχτή και γίνεται ο στόχος του περιθωριοποιημένου Οζ, ο οποίος θα χρειαστεί να υπερβεί τον εαυτό του, ή απλώς να απασφαλίσει, για να πάρει αυτό που θέλει. Στον υπόκοσμο, ο Οζ είναι γνωστός ως The Penguin, ένα πιόνι στις επιχειρήσεις των Φαλκόνε, με τους οποίους συνδέεται όχι συγγενικά αλλά επαγγελματικά, αναλαμβάνοντας μικρο-δουλειές και εκτελώντας εντολές. Αφετηρία της σειράς είναι η γραμμή που περνάει όταν μια παρορμητική και ενστικτώδης κίνησή του τον οδηγεί στην συνειδητοποίηση πως μπορεί να κάνει πολλά περισσότερα.
Το γεγονός πως οι γύρω του τον βρίσκουν αποκρουστικό, τον υποτιμούν και τον χλευάζουν, γίνεται το κίνητρο του για να αποδείξει την αξία του και να εμπιστευτεί το υπερεγώ του, το οποίο τρέφεται από μια τοξική μητέρα και ένα χρόνιο κόμπλεξ κατωτερότητας που μεταφράζεται πλέον σε οργή. Όλα αυτά αποδεικνύονται σημεία σύνδεσης μεταξύ του ίδιου και της κόρης του Κάρμαϊν, Σοφία Φαλκόνε, ενός χαρακτήρα που στέκεται παράλληλα με τον πρωταγωνιστή – με την Κριστίν Μιλιότι να καταθέτει μια ερμηνεία ανάλογου μεγέθους. Η Σοφία βρίσκεται και πάλι στον έξω κόσμο μετά από έναν δεκαετή εγκλεισμό στο ψυχιατρικό ίδρυμα Άρκαμ, τον οποίο ενορχήστρωσε ο πατέρας της. Παρά το τέλος της ποινής της και την ανάκτηση της ελευθερίας της, παραμένει, όπως και ο Όζ, εγκλωβισμένη στην εικόνα που πατριαρχικά, κοινωνικά και ενδοοικογενειακά, της έχει αποδοθεί. Οι δυο τους συναντιούνται σε ένα κομβικό σημείο της ζωής τους, έτοιμοι να διεκδικήσουν – με κάθε απαραίτητη βία - τον έλεγχο αυτής της εικόνας.
Κάνοντας την αρχή ως μια σειρά που ανήκει στο DCU χωρίς να περιορίζεται εντός του, το "The Penguin" κερδίζει με την άψογη ισορροπία που πετυχαίνει σε όλα τα επίπεδα. Η κινηματογραφική προσέγγιση εφαρμόζεται στο τηλεοπτικό φορμά, η κωμωδία δε λείπει από μια σκοτεινή δραματική πλοκή, πλάι στον περίπλοκο αντιήρωα στέκεται μια αντάξια αντιηρωίδα, ενώ το θέαμα που προσφέρεται στον θεατή είναι απόλυτα ψυχαγωγικό και απόλυτα βαθύ. Κάπως σαν την αιματηρή συμπλοκή που εκτυλίσσεται στο πρώτο επεισόδιο με το υπέροχα ασύμβατο "The Promise" των When In Rome να παίζει στο background.
Κυρίως όμως, είναι ο πρωταγωνιστής του που επιδεικνύει τις σπουδαιότερες αντιφάσεις, κι αυτό επειδή η σειρά επιλέγει να εστιάσει στον ordinary man πίσω από την περσόνα – στον Οζ πίσω από τον Πιγκουίνο. Μπορεί η ταυτότητά του να ορίζεται από την villain πτυχή της, όμως οι καλύτερες στιγμές του ελάχιστα έχουν να κάνουν με την μάχη του για υπεροχή και ανέλιξη. Είναι εκείνες στις οποίες καθένας μας μπορεί να δει κομμάτια του εαυτού του: όταν στέκεται με φόβο και άμυνα απέναντι στη μητέρα του, όταν νευριάζει με την μικρή ποσότητα πίκλας στο σάντουιτς του, όταν αποζητά δυο λεπτά ησυχίας για να απολαύσει την ανατολή του ήλιου – και να πιστέψει σε αυτό το κάτι που υπόσχεται κάθε νέα μέρα.
