Στα πρώτα κιόλας πλάνα της σειράς "Το βραχιόλι της φωτιάς", δεν γίνεται να μην προσέξεις το χέρι του αφηγητή-πρωταγωνιστή. Στον πήχη του δεν θα δεις κάποιο κόσμημα, όπως το περιβόητο βραχιόλι του τίτλου, αλλά έναν εξαψήφιο αριθμό. "Είναι ο αριθμός σου, φρόντισε να τον μάθεις. Αυτό είσαι πια, ένα νούμερο", του είπαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου σημαδεύτηκε για πάντα, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Το νούμερο αυτό θα το έχει χαραγμένο πάνω του "για να θυμάται, αν ζήσει". Ο ήρωας της ιστορίας είναι από τους λίγους Εβραίους που κατάφεραν να επιβιώσουν από την κόλαση του Άουσβιτς, από εκείνους που έζησαν για να ακούσουν ξανά το όνομά τους και όχι τα απάνθρωπα αυτά ψηφία. Ήταν ο τότε 26χρονος Ιωσήφ, που από τη Θεσσαλονίκη φορτώθηκε μαζί με την οικογένειά του και άλλους Εβραίους στα τρένα με προορισμό το Άουσβιτς. Ο Ιωσήφ, όμως, δεν είναι κάποιο προϊόν μυθοπλασίας. Είναι ο πατέρας της συγγραφέα Βεατρίκης Σαΐα Μαγρίζου, η οποία στο ομότιτλο βιβλίο της θα καταγράψει τη δική του ιστορία όπως αυτός της τη διηγήθηκε.
Στη σειρά, σε σενάριο των Νίκου Απειρανθίτη και Σοφίας Σωτηρίου, οι πρόγονοί της ονομάζονται Κοέν. Πρόκειται για μια πολυμελή οικογένεια Σεφαραδιτών Εβραίων της Θεσσαλονίκης, την οποία συναντάμε σε χρονικά σημεία-σταθμούς για την ιστορία της Ελλάδας και της ανθρωπότητας: στη μεγάλη πυρκαγιά του 1917 στη Θεσσαλονίκη, στην περίοδο της ανόδου του ναζισμού, στο αλβανικό μέτωπο, στη γερμανική κατοχή, στο Ολοκαύτωμα. Όλα αυτά τα ιστορικά γεγονότα σημάδεψαν και σε προσωπικό επίπεδο την οικογένεια του Μωής (Νίκος Ψαρράς) και της Μπενούτα (Ελισάβετ Μουτάφη) Κοέν, των οποίων μικρότερος γιος είναι ο Ιωσήφ (Δημήτρης Αριανούτσος σε νεαρή ηλικία). Εκείνος θα γεννηθεί πρόωρα σε έναν τσιγγάνικο καταυλισμό όπου θα βρουν καταφύγιο κατά τη διάρκεια της πύρινης καταστροφής του 1917 και όσο μεγαλώνει θα βλέπει την οικογένειά του να πληγώνεται ανεπανόρθωτα, μέχρι να βιώσει και ο ίδιος την απόλυτη φρίκη του Ολοκαυτώματος, μια φρίκη που δεν θα ξεπεράσει ποτέ: στα 45 του πλέον χρόνια, ο Ιωσήφ (Χρήστος Λούλης) αποφασίζει να διηγηθεί την ιστορία του και το παρελθόν της οικογένειάς του στη 13χρονη κόρη του.
Μέσα από αναμνηστικά και φωτογραφίες, οι ξέγνοιαστες στιγμές από τα παιδικά του χρόνια ζωντανεύουν σαν παραμύθι, όμως όταν η αφήγηση φτάνει στις μαρτυρικές στιγμές του Άουσβιτς, τα πάντα αλλάζουν. Οι κατάλληλες λέξεις δεν υπάρχουν, τα λόγια δεν αρκούν, το κόμπιασμα ανεβαίνει στο λαιμό και γίνεται δάκρυα στα μάτια, το "γιατί" ακόμα δεν μπορεί να απαντηθεί κι ας έχουν περάσει τόσα χρόνια. Αυτή η δυσκολία έκφρασης αποτυπώνεται με μαεστρία από τον εξαιρετικό Χρήστο Λούλη, με τις σκηνές αυτές να αποτελούν τις δυνατότερες της σειράς.
Το "Βραχιόλι της φωτιάς", που έκανε πρεμιέρα στο Ertflix και από το Σάββατο 4/2 και κάθε Σάββατο στις 22:00 θα μεταδίδεται στην ΕΡΤ1, μπορεί κατά βάση να είναι μια βιογραφία που ευτυχώς δεν πέφτει στην παγίδα του διδακτισμού, παράλληλα όμως γνωρίζει ότι αυτό που έχει να διηγηθεί είναι κάτι πολύ μεγάλο και οφείλει να το προσεγγίσει με σεβασμό. Και τα τρία τελευταία επεισόδια που επικεντρώνονται στα γεγονότα του Άουσβιτς δεν απογοητεύουν. Η λιτή όσο πρέπει εδώ σκηνοθεσία (Γιώργος Γκικαπέππας), χωρίς περιττούς πειραματισμούς, φέρνει σε πρώτο πλάνο τη δύναμη της αλήθειας και των καταγεγραμμένων γεγονότων, και η αλήθεια αυτή είναι που σε χτυπάει σαν γροθιά στο στομάχι.
Στο σύνολο της σειράς, ωστόσο, η απέριττη αυτή σκηνοθεσία μοιάζει αταίριαστα απλοϊκή σε άλλα σημεία. Οι ηθοποιοί ανταποκρίνονται πλήρως σε σκηνές έντονου συναισθηματισμού και αγωνίας των ηρώων (ξεχωρίζουν ο Μωής του Νίκου Ψαρρά και η Ζακλίν της πολύ καλής Νεφέλης Κουρή), όμως, με εξαίρεση τα τρία τελευταία επεισόδια, δεν τους δίνεται ο χώρος για να αναπτυχθούν. Η σκηνοθεσία φαίνεται να αδυνατεί να τους ακολουθήσει, ενώ οι σκηνές δολοφονίας, βίαιων επιθέσεων και απαιτούμενης δράσης αποτυπώνονται με μια προχειρότητα που σχεδόν προδίδει την αφήγηση (με αποκορύφωμα τη σκηνή της αποκάλυψης της εβραϊκής ταυτότητας της οικογένειας).
