Αν είσαι γύρω στα 30 με 40, μάλλον είχες καιρό να ακούσεις τον εαυτό σου να λέει στο τηλέφωνο τη φράση "σε κλείνω, αρχίζει!". Κάτι τέτοιο βιώσαμε ύστερα από πολλά χρόνια την Πέμπτη 13/10, όταν συντονιστήκαμε από νωρίς στο Mega για να μη χάσουμε δευτερόλεπτο από την πολυαναμενόμενη πρεμιέρα του "Maestro". Η σειρά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη μάς έβαλε (σχεδόν άπαντες, κρίνοντας από την τηλεθέαση και το απόλυτο viral στα social media) σε μια κάπως ξεχασμένη συνθήκη, αυτήν της καθολικής, ταυτόχρονης προσήλωσης σε ένα τηλεοπτικό προϊόν – οι νεότεροι, ακόμα κι αυτοί που σνομπάρουν την εγχώρια τηλεόραση, ίσως να το έζησαν για πρώτη φορά. Στην εποχή του on demand και του streaming, αν κάποιος είχε τη δύναμη να μας γυρίσει μαζικά στον καναπέ με… ραντεβού, αυτός θα ήταν ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης. Και το έκανε.
Στο "Maestro", ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης γίνεται ο μουσικός Ορέστης που φτάνει στους Παξούς λίγο μετά το lockdown, με σκοπό να αναβιώσει το περίφημο μουσικό φεστιβάλ του νησιού. Για το παρελθόν του δεν μαθαίνουμε σχεδόν τίποτα, καθώς η αφήγηση του πρώτου επεισοδίου έρχεται από τη 19χρονη Κλέλια (Κλέλια Ανδριολάτου), μόνιμη κάτοικο του νησιού, η ιστορία της οποίας δένεται με εκείνη του Ορέστη, όταν αποκαλύπτεται ότι είχαν γνωριστεί παλιότερα στην Κέρκυρα μέσω dating app. Η σχέση του μποέμ μεσήλικα με μια ενήλικη μεν αλλά κατά πολύ νεότερή του είναι και ο βασικός κορμός της ιστορίας· προβληματικός ή απλά "παπακαλιατικά" ιντριγκαδόρικος, μένει να αποδειχθεί στην πορεία πώς θα προσεγγισθεί. Εκτός του απαγορευμένου έρωτα, προσεγγίζει ακόμα μερικά γνώριμα για τον ίδιο μοτίβα: η ενδοοικογενειακή βία έρχεται μέσα από την ιστορία της Μαρίας και του κακοποιητικού συζύγου της (Μαρία Καβογιάννη και Γιάννης Τσορτέκης), ενώ η ομοφοβία σκεπάζει την κρυφή σχέση του αδελφού της Κλέλιας, Αντώνη, με τον γιο της Μαρίας, Σπύρο, την ώρα που ο πατέρας της Κλέλιας και του Αντώνη, ο επικοινωνιακός υποψήφιος δήμαρχος του νησιού (Φάνης Μουρατίδης) φαίνεται να ανήκει στην κατηγορία των διεφθαρμένων. Σε όλα τα παραπάνω θα βρεθεί σταδιακά μπλεγμένος ο Ορέστης, όσο εισχωρεί στη μικρή τοπική κοινωνία.
Διαβάστε Επίσης
Πάντως, σεναριακά, ο Παπακαλιάτης μοιάζει ήδη μπλεγμένος προσπαθώντας να τα καλύψει όλα ταυτόχρονα. Επίκαιρα μεν, αλλά ίσως ξεπερασμένα ως προς την προσέγγισή τους, θα θέλαμε να επικεντρωθεί σε ένα από αυτά και να τολμήσει μια δήλωση, και όχι μια καταγραφή των περισσοτέρων παθογενειών ως "σημεία των καιρών". Η μοναδικής αισθητικής σκηνοθεσία παραμένει και εδώ (πιο εντυπωσιακή από ποτέ) το κομμάτι στο οποίο ήταν πάντα πιο δυνατός, με την αντίθεση να είναι το κλειδί που θα αναδείξει όλες αυτές τις παθογένειες: οι μαγευτικής ομορφιάς Παξοί κινηματογραφούνται με πλάνα που μαγνητίζουν και οι πάντα ατμοσφαιρικοί και ζηλευτοί εσωτερικοί χώροι φωτίζονται υποδειγματικά, όσο τα σκοτεινά μυστικά των ηρώων κρύβονται πίσω από τις κλειστές πόρτες.
Τελικά, μας άρεσε ή όχι; Με την απάντηση να βρίσκεται κάπου στη μέση, το μόνο σίγουρο είναι ότι το "Maestro" μας έκανε να συγκρίνουμε την τηλεοπτική συνθήκη του σήμερα με εκείνη του "Να με προσέχεις" και του "Κλείσε τα μάτια". Η ελληνική τηλεόραση άλλαξε, το ελληνικό τηλεοπτικό κοινό άλλαξε, αλλά ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης είναι ίδιος. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Τα επιτυχημένα brand –γιατί τέτοια δύναμη έχει πλέον τηλεοπτικά και εμπορικά το όνομά του– οφείλουν να είναι σταθερά σε ύφος και πλήρως ανοιχτά και εξελίξιμα στις νέες επιταγές των τεχνικών δυνατοτήτων και της αισθητικής. Κάτι που το brand "Παπακαλιάτης", το οποίο επιμελείται στην παραμικρή του λεπτομέρεια σαν σωστός μαέστρος αποκλειστικά ο ίδιος, το κάνει αφοσιωμένα για κάτι παραπάνω από δύο δεκαετίες. Για αυτό το brand θα επιστρέφετε και θα επιστρέφουμε στον καναπέ τις Πέμπτες και θα το συζητάμε την επομένη, κι αυτό είναι κάτι που τελικά μετράει.
