Σύσσωμη η ομάδα του Αθηνοράματος μπορεί να περηφανεύεται -και ταυτόχρονα να απολαμβάνει- για το ότι μέσα στο μήνα γυρίζει αρκετά την Αθήνα, παρακολουθώντας/ακούγοντας/δοκιμάζοντας ένα μωσαϊκό από ετερόκλητες εμπειρίες. Κάπως έτσι σκεφτήκαμε πως ίσως θα είχε νόημα να μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας αυτά που ξεχώρισε ο καθένας, πρώτα για την χαρά της επικοινωνίας και σε δεύτερο χρόνο για να δώσουμε ιδέες. Κάνουμε ένα μικρό rewind, λοιπόν και θυμόμαστε την δική μας αγαπημένη στιγμή μέσα στον Σεπτέμβριο.
Για τη Σέβη Σαλαγιάννη η ταινία "Φιόρδ" στο σινέ Παναθήναια
Μια σκανδιναβο-ρουμάνικη οικογένεια Γκεοργκίου μετακομίζει στη Νορβηγία και θα τα βρει σύντομα σκούρα, καθώς δυσκολεύεται (ή δεν θέλει) να ενταχθεί στο βορειοευρωπαϊκό τρόπο ζωής. Ήδη από την υπόθεση, η ταινία μού ξύπνησε μνήμες από τα έργα του αγαπημένου μου Μισέλ Ουελμπέκ, του καυστικού αναλυτή της δυτικής παρακμής, που από την "Εκμηδένιση" του 2022 μας έχει αφήσει χωρίς ανάγνωσμα, οπότε μια επίσκεψη στο σινεμά της γειτονιάς μου (το σινέ Παναθήναια, εν προκειμένω) επιβαλλόταν. Το έργο του Κριστιάν Μουνγκίου με αντάμειψε και με το παραπάνω. Η διαρκής σύγκρουση ανάμεσα στο παλιό και το νέο, το παραδοσιακό και το σύγχρονο, συνθέτει μια ενδιαφέρουσα κοινωνική ταινία, από εκείνες που λόγω της θεματικής τους είτε θα τις μισήσεις, είτε θα τις λατρέψεις. Προσωπικά λάτρεψα τη θεματική της ταινίας, όπως και τα νορβηγικά τοπία που πρωταγωνιστούσαν με τον δικό τους τρόπο στο "Φιορδ".
Για τη Λένα Γκόβαρη η σειρά "Κάμπινγκ" του Mega
Είμαι βέβαιη πως αυτόν το χειμώνα πολύς κόσμος θα ξεχειμωνιάσει στο "κάμπινγκ" του Mega. Τι και αν πρόκειται για ένα ξεχαρβαλωμένο, σκουριασμένο τροχόσπιτο! Η νέα σειρά της -πολύπαθης- ελληνικής μυθολαπλασίας έχει μια ανακουφιστική φρεσκάδα και μια αδιαμφισβήτητη καλλιτεχνική αξία που σε κάνει να αναρωτιέσαι "Είστε σίγουρα σειρά της ελεύθερης τηλεόρασης στην Ελλάδα". Ακροβατώντας μαεστρικά ανάμεσα στο μαύρο υποδόριο χιούμορ και το αστυνομικό μυστήριο, το "κάμπινγκ" δείχνει μια τολμηρή αυθάδεια επιλέγοντας κινηματογραφική σκηνοθεσία από τον Σέργιο Κωνσταντινίδη με έντονα ευρυγώνιους φακούς, αποστασιοποιημένα πλάνα και φυσικούς φωτισμούς. Σε αυτό έρχεται να κουμπώσει ένα σενάριο σε απόδοση - διασκευή Έλενας Σολωμού και Κωστή Παπαδόπουλου με κατασκότεινο χιούμορ, μη γραμμική αφήγηση που διατηρεί το ενδιαφέρον και καλογραμμένους χαρακτήρες που τους δίνεται χρόνος να αναπνεύσουν και να ξεδιπλώσουν τις (καλά) κρυμμένες αποχρώσεις τους. Χωρίς να χρησιμοποιούν catchy ατάκες για αναμενόμενο γέλιο. Γιατί ακόμη και όταν αυτό προκύπτει, αυτό το dream cast υπερταλαντούχων ηθοποιών ξεγλιστρά επιδέξια από την παγίδα της ευκολίας. Ανάμεσα στους εξαιρετικούς Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλος Βίκυ Σταυροπούλου, Χριστίνα Χειλά - Φαμέλη, Μπέσσυ Μάλφα, Νάντια Κοντογεώργη και πολλούς άλλους θα σταθώ σε δύο αλλόκοτες φιγούρες αυτού του Κάμπινγκ. Ο Γιώργος Χρυσοστόμου ως καμπινγκράτορας όχι μόνο αποφεύγει την απόδοση ενός μυστήριου τύπου ως καρικατούρα, αλλά διατηρεί απαράμιλλα μια αναλλοίωτη δυναμική (στο ρελαντί) με τα db της φωνής και το ατάραχο ύφος του να μην παρεκκλίνουν ούτε ελάχιστα. Αντίστοιχα δύσκολη δουλειά έχει ο Αλέξανδρος Τωμαδάκης ως Λουκάς, ένας νεαρός αθώος και ανέμελος στο φάσμα του αυτισμού που η τρυφερή απόδοση του χαρακτήρα του προκαλεί χαμόγελα και στην πιο κυνική καρδιά. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ φέτος κλείνω θέση στο "Κάμπινγκ". Έστω και σε αντίσκηνο.
Για την Κωνσταντίνα Ηροδότου η συναυλία της Άννας Βίσση στο ΟΑΚA
Η προετοιμασία για τη συναυλία της χρονιάς (κλισέ, κι όμως ήταν) ξεκίνησε μέρες πριν — βασικά, μήνες πριν εδώ που τα λέμε, αφού μας βγήκε η ψυχή να κλείσουμε εισιτήρια από τον Απρίλιο. Μάλλον θα μας αφαιρούσαν την υπηκοότητα αν δεν βρισκόμασταν στο ΟΑΚΑ το περασμένο Σάββατο (26/09). Από τις αρχές της εβδομάδας, το σπίτι μου άρχισε να μοιάζει με μοτέλ, αφού φίλοι κατέφθαναν από κάθε γωνιά της Ευρώπης για να ζήσουν από κοντά το υπερθέαμα που μας φύλαγε η Άννούλα η Βίσση. Εκείνη τη βροχερή βραδιά "ως άγγελος κατέβηκε από τους ουρανούς", γεμάτη ενέργεια και χωρίς να χάσει νότα, τραγουδούσε, χόρευε και σάρωνε τη σκηνή για 4 ώρες, στα 68 της... i'm sorry whaaaat. Η συγκινητική, και τόσο στοχευμένη, αφιέρωση στον πρόσφατα αδικοχαμένο Γιώργο Μαζωνάκη, η συζήτηση με τον 17χρονο εαυτό της και το tribute στην εμφάνισή της στο ΟΑΚΑ, στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, είναι από αυτά που θα συζητιούνται για μέρες ακόμα στις εξόδους μας. Εμείς ευχαριστούμε, Αννούλα. (Όρθιες.) Αν δεν ήσουν εσύ, δεν θα είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε ένα τόσο υπερθεαματικό σόου, εμείς του ελληνικού ρεπερτορίου.
Για τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο η ταινία "Uchronia" στο Τριανόν
Η αλήθεια είναι ότι είχα καιρό να πάω σινεμά -ίσως περισσότερο από όσο θα ήθελα να "παραδεχτώ”. Από τη μία είναι το attention span μου, που το έχει ροκανίσει το κινητό, αλλά και από την άλλη, η αδυναμία μου να εμπιστευτώ ότι μια ταινία θα μου κινήσει πραγματικά το ενδιαφέρον. Όταν όμως έμαθα για το Uchronia σε σκηνοθεσία Φιλ Ιερόπουλου και σενάριο Φοίβου Δούση (ίσως του ξέρετε ως ΦΥΤΑ), κάτι μου έλεγε ότι αυτό θα αλλάξει. Σε συνδυασμό με τη συζήτηση που θα προηγούνταν σχετικά με το πώς ένα πασίγνωστο ποίημα του Ρεμπό (το "Μια εποχή στην κόλαση”) έγινε ταινία, το να κλείσω εισιτήριο ήταν μονόδρομος. Αυτό που ξεχώρισα περισσότερο στο φιλμ ήταν ότι έφτανε το μαχαίρι στο κόκαλο: μιλούσε πληθωρικά αλλά και με ενάργεια και επαναστατικό οίστρο για τα πραγματικά καίρια ζητήματα που στοιχειοθετούν τον κόσμο γύρω μας. Η σκέψη του ήταν αναζωογονητική για τον τρόπο που μιλάμε για αυτά στην ελληνική δημόσια σφαίρα, ενώ η ιδέα του τίτλου –ένας μη χρόνος όπου συναντιώνται ο Ρεμπό, η τρανς αγωνίστρια Μάρσα Π. Τζόνσον και drag queens της σύγχρονης Αθήνας και πολλοί άλλοι– το πλούτισε με μοναδικό τρόπο.
Για τη Στέλλα Διακουμάτου τα πιάτα στις Λεύκες, στο Γαλάτσι
Τις πρώτες φθινοπωρινές μέρες, όπου η θερμοκρασία άρχισε να πέφτει τόσο όσο να μπορείς να κάτσεις σε εξωτερικό χώρο και να δροσίζεσαι, μια βαθύτατη ανάγκη να αφήσω το Aperol και να ξαναπιάσω το καλό φαγητό ξύπνησε μέσα μου. Έτσι, βρέθηκα στις Λεύκες, ένα εστιατόριο με ζεστή, φιλόξενη ατμόσφαιρα και έναν όμορφο εξωτερικό χώρο που αυτή την εποχή απολαμβάνεται ιδανικά. Οι παπαρδέλες, το σήμα κατατεθέν του μαγαζιού, ήταν όντως από εκείνα τα πιάτα που σε κάνουν να κοντοστέκεσαι στην πρώτη μπουκιά. Σωστά βρασμένες, με πλούσια σάλτσα και γεμάτη γεύση, ήταν από τις επιλογές που θα επιστρέφαμε ευχαρίστως για να ξαναδοκιμάσουμε. Την παράσταση, όμως, έκλεψε το πιάτο ημέρας: ένα ριζότο με χοιρινό, κρεμώδες και γεμάτο νοστιμιά, με το κρέας να δένει ιδανικά με τη βάση του πιάτου. Τόσο που, αν μας ρωτούσαν, θα λέγαμε χωρίς δεύτερη σκέψη πως πρέπει να μπει στον μόνιμο κατάλογο. Και κάπως έτσι, φύγαμε από τις Λεύκες έχοντας ήδη βρει την αφορμή για την επόμενη επίσκεψη.
Για την Εβίτα Αναγνώστου, η έκθεση του Issachar και το burger στο NOB
Υπάρχουν κάποιες μέρες που συνδυάζουν διαφορετικές εμπειρίες και τελικά σου μένουν περισσότερο. Μια από αυτές ήταν η μέρα που ξεκίνησα από τη Roma Gallery, όπου επισκέφθηκα την έκθεση του Issachar. Οι ιδιαίτεροι πίνακες μου τράβηξαν αμέσως την προσοχή και με έκαναν να σταθώ λίγο περισσότερο μπροστά τους, προσπαθώντας να καταλάβω τι κρύβεται πίσω από κάθε εικόνα. Όσο περισσότερο τους παρατηρούσα, τόσο περισσότερο ένιωθα ότι με έβαζαν σε ένα πιο εσωτερικό κομμάτι της ζωής και των συναισθημάτων. Το βράδυ, η μέρα συνεχίστηκε στο Παγκράτι και στο NOB, ένα γνωστό take away burger spot με παρουσία και σε άλλα σημεία της Αθήνας. Τα burgers του φτιάχνονται με φρέσκα υλικά και είναι πραγματικά πεντανόστιμα, ενώ η τιμή τους είναι ιδιαίτερα καλή για την ποιότητα που προσφέρουν. Έτσι, από μια διαφορετική εμπειρία τέχνης μέχρι ένα απολαυστικό burger στο χέρι, η μέρα έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο.
Για τον Μπάμπη Δούκα, το πολύ νόστιμο (πια) Brutus Tavern
Το καρνιβορικό εστιατόριο του Κολωνακίου αποτελεί -κατά την ταπεινή μου άποψη πάντοτε- ένα από τα πιο όμορφα και 'σέξι' μέρη της Αθήνας, με έναν μητροπολιτικά γοητευτικό χώρο και ό,τι αυτό συνεπάγεται. Εκτός από το αισθητικό κομμάτι ωστόσο, παρατήρησα μια αξιοσημείωτη πρόοδο στο κομμάτι που μετρά περισσότερο σε ένα ρεστοράν και αυτό είναι το φαγητό. Στην 6η χρονιά της ύπαρξής του, πάντοτε με τον ταλαντούχο σεφ Στέφανο Ρίζο επικεφαλής, το Brutus Tavern περνά πια στο επίπεδο των καλύτερων εστιατορίων για κρέας στην πόλη. Και τα πιάτα που το επιβεβαιώνουν μόνο λίγα δεν είναι. Θα επιστρέψω το συντομότερο δυνατό.
