Πόσο διαφορετικά βλέπεις την πόλη που μεγάλωσες όταν ζεις πια μακριά της; Φαντάζει πιο όμορφη απ' ό,τι πραγματικά είναι; Πιο συναρπαστική; Πώς λειτουργεί η νοσταλγία, και πώς η πραγματικότητά της κάθε φορά που την επισκέπτεσαι;
Αυτές είναι μερικές μόνο ερωτήσεις που θα μπορούσαμε να απευθύνουμε σε κάθε Αθηναίο κάτοικο εξωτερικού – με αυθεντική περιέργεια, σε ό,τι με αφορά, δεδομένου ότι σπάνια και μόνο για λίγο εγκαταλείπω αυτήν την πόλη. Πρόκειται για ερωτήματα, ωστόσο, που έχουν εν προκειμένω συγκεκριμένο αποδέκτη και αυτός δεν είναι άλλος από τον Γιάννη Τσιούνη, δημιουργό του art project "Κτίσματα" που παρουσιάζεται αυτές τις μέρες στη "Στέπα" της οδού Ασκληπιού, αποκαλύπτοντας στο αθηναϊκό κοινό "κτίρια της πόλης που βλέπουμε καθημερινά, αλλά σπάνια παρατηρούμε πραγματικά".
Στις λεπτομέρειες του project και της έκθεσης: "Πολυκατοικίες, νεοκλασικά, ξεχασμένες προσόψεις και αθηναϊκές γωνιές μετατρέπονται σε σύγχρονα εικαστικά prints μέσα από minimal γραμμές, έντονα χρώματα και μια ιδιαίτερη urban αισθητική". Κι ύστερα μια μεγάλη αλήθεια: "Τα "Κτίσματα” αποτυπωνουν την Αθήνα, όπως είναι: ωμή, όμορφη, χαοτική, αλλά με χαρακτήρα".
"Η απόσταση με έκανε να βλέπω την Αθήνα διαφορετικά"
-Ας ξεκινησουμε, όμως με τις συστασεις. Ποια η πορεια σου μεχρι να φτασεις στα Κτισματα;
Η επαγγελματική μου πορεία ξεκίνησε στην Αθήνα, όπου εργάστηκα αρχικά ως κειμενογράφος σε μεγάλη εταιρεία κινηματογραφικής διανομής. Στη συνέχεια ασχολήθηκα με τα social media και το marketing ενός γνωστού πολυχώρου μουσικής και κινηματογράφου. Όταν μετακόμισα στο Λονδίνο, έκανα μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στα social media και την επικοινωνία και άρχισα να εργάζομαι στον χώρο του marketing και του δημιουργικού. Σταδιακά το ενδιαφέρον μου μετατοπίστηκε προς το branding και τον σχεδιασμό οπτικών ταυτοτήτων, ενώ τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι κυρίως με το motion design και το motion branding.
Παράλληλα, σε όλη αυτή τη διαδρομή, η εικονογράφηση ήταν πάντα ένα σταθερό προσωπικό ενδιαφέρον. Σχεδίαζα διαρκώς, κυρίως ψηφιακά και τα "Κτίσματα" προέκυψαν ως μια φυσική συνέχεια αυτής της ανάγκης να παρατηρώ και να αποτυπώνω οπτικά όσα μου τραβούν την προσοχή γύρω μου.
-Ποια ηταν η αφορμη να ξεκινησεις αυτη τη σειρα;
Δεν υπήρξε μία συγκεκριμένη αφορμή. Τα "Κτίσματα" προέκυψαν περισσότερο από μια σειρά συγκυριών που λειτούργησαν συνδυαστικά. Νομίζω ότι σημαντικό ρόλο έπαιξε το γεγονός ότι ζω στο Λονδίνο εδώ και πολλά χρόνια. Η απόσταση με έκανε να βλέπω την Αθήνα διαφορετικά. Στη συνέχεια ήρθε η περίοδος της καραντίνας, που μου έδωσε την ευκαιρία να περάσω περισσότερο χρόνο στην πόλη και να την παρατηρήσω χωρίς τη βιασύνη που συνήθως συνοδεύει τις σύντομες επιστροφές. Εκείνη την περίοδο περπατούσα πολύ και φωτογράφιζα συνεχώς. Άρχισα να προσέχω λεπτομέρειες που πάντα με γοήτευαν, αλλά αυτή τη φορά τις έβλεπα με πιο καθαρό βλέμμα. Ίσως η απόσταση να με είχε κάνει πιο παρατηρητικό, ίσως πιο συναισθηματικά δεκτικό σε όσα έβλεπα γύρω μου. Σε κάθε περίπτωση, ένιωθα ότι υπήρχε κάτι στην Αθήνα και στα κτίσματα της που με ενδιέφερε και ήθελα να εξερευνήσω δημιουργικά.
-Πώς εφτασες στη συγκεκριμένη χρωματικη παλετα;
Η παλέτα διαμορφώθηκε ουσιαστικά μέσα από πειραματισμούς. Κάποια στιγμή άρχισα να δουλεύω με μελάνια πάνω σε παλιά χαρτιά, χρησιμοποιώντας ακόμη και παλιά πινέλα του πατέρα μου. Σε ορισμένες περιπτώσεις η σκουριά που είχαν αφήσει τα χρόνια πάνω στα εργαλεία αναμειγνυόταν με το μελάνι και δημιουργούσε απρόσμενες αποχρώσεις καθώς στέγνωνε το υλικό.
"Η επιλογή των κτιρίων γίνεται διαισθητικά"
-Με ποιο κριτηριο εχεις επιλέξει τα συγκεκριμένα κτίσματα; Είναι συναισθηματικοι οι λογοι ή περισσότερο καλλιτεχνικοι;
Δεν υπάρχει κάποια αυστηρή μεθοδολογία πίσω από την επιλογή των κτιρίων. Τουλάχιστον όχι στην αρχή. Όταν δημιούργησα τα πρώτα έργα, δεν είχα στο μυαλό μου ένα συγκεκριμένο project ή μια ξεκάθαρη κατεύθυνση. Ξεκίνησα με τη Σταδίου, ακολούθησε το Κολωνάκι και μετά το Χίλτον. Εκείνη τη στιγμή δεν θεωρούσα ότι αυτά τα τρία συνδέονται απαραίτητα μεταξύ τους. Όταν όμως τα είδα μαζί, κατάλαβα ότι υπήρχε μια συνοχή. Αυτή η πρώτη τριάδα με βοήθησε να καταλάβω καλύτερα τι είναι και τι δεν είναι τα Κτίσματα.
Στη συνέχεια ήρθε το όνομα και σταδιακά άρχισε να διαμορφώνεται πιο ξεκάθαρα η ταυτότητα του project. Από τότε η επιλογή των κτιρίων γίνεται πιο διαισθητικά. Δεν ακολουθώ κάποια λίστα ή συγκεκριμένα κριτήρια. Συνήθως, όταν βρεθώ μπροστά σε ένα κτίριο ή ένα σημείο που ταιριάζει στο σύμπαν των "Κτισμάτων", το αναγνωρίζω σχεδόν αμέσως. Είναι δύσκολο να το εξηγήσω με ακρίβεια, αλλά πλέον ξέρω πότε κάτι έχει θέση μέσα σε αυτή τη συλλογή και πότε όχι.
-Ζεις μόνιμα στο Λονδινο, η επεξεργασια αθηναϊκών εικόνων είναι και ένας τρόπος νοερής επιστροφής στην πολη;
Είναι μια ενδιαφέρουσα ερώτηση, γιατί πολλές φορές σκέφτομαι ότι αν δεν είχα φύγει ποτέ για το Λονδίνο, ίσως τα Κτίσματα να μην είχαν υπάρξει. Δεν μπορώ να το ξέρω, αλλά πιστεύω ότι η απόσταση έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο. Ζώντας τόσα χρόνια σε μια πόλη τόσο διαφορετική από την Αθήνα, άρχισα να τη βλέπω με άλλο μάτι. Πράγματα που παλιότερα θεωρούσα δεδομένα άρχισαν να μου τραβούν την προσοχή και να αποκτούν μεγαλύτερη σημασία. Σίγουρα υπάρχει ένα στοιχείο νοσταλγίας, αλλά περισσότερο από αυτό υπάρχει η ανάγκη να παρατηρήσω την πόλη πιο προσεκτικά και να ανακαλύψω κάτι όμορφο ή ενδιαφέρον μέσα στον οπτικό θόρυβο που συχνά τη χαρακτηρίζει. Οπότε, ναι, τα "Κτίσματα" είναι με έναν τρόπο μια επιστροφή στην Αθήνα, αλλά περισσότερο μέσα από την παρατήρηση παρά μέσα από τη νοσταλγία.
"Αυτά που με εμπνέουν στην πόλη είναι τα ίδια που με κουράζουν"
-Πώς βλεπεις την Αθήνα απο αποσταση;
Η απόσταση είναι σίγουρα ένας παράγοντας που επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπω την πόλη. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να την περιγράψω σαν έναν παραμορφωτικό φακό, αλλά σίγουρα κάνει την Αθήνα να φαντάζει κάπως διαφορετική στο μυαλό μου για πολλούς λόγους. Ένας από τους κυριότερους είναι ότι συνήθως, όταν τη σκέφτομαι, σκέφτομαι πράγματα που αγάπησα όσο μεγάλωνα σε αυτή την πόλη, πριν μετακομίσω στο Λονδίνο. Δυστυχώς, κάθε φορά που πηγαίνω, βλέπω πως αυτά τα πράγματα λιγοστεύουν ή απλά χάνονται. Ταυτόχρονα όμως, υπάρχει και το περιθώριο να εκτιμήσω λίγο περισσότερο όσα θεωρούσα πολύ δεδομένα όταν ζούσα εκεί. Οπότε θα έλεγα πως η απόσταση έχει σίγουρα βοηθήσει στο να καταφέρω, αν όχι να δημιουργήσω μια πιο ειλικρινή σχέση με την Αθήνα, σίγουρα πάντως να καταλάβω καλύτερα τι σημαίνει για μένα.
-Τι σε εμπνέει περισσοτερο στην πολη;
Παραδόξως, ένα από τα πράγματα που με εμπνέουν περισσότερο στην Αθήνα είναι και αυτό που, πολλές φορές, με κουράζει. Είναι το χάος της, οι αμέτρητες λεπτομέρειες, ο οπτικός θόρυβος, ο αυθορμητισμός της. Είναι μια πόλη όπου είναι πολύ δύσκολο να προβλέψεις τι θα συναντήσεις στο επόμενο στενό, καλό ή κακό, και αυτό την κάνει διαρκώς ενδιαφέρουσα.
Σε σχέση με τα Κτίσματα, αυτό που θεωρώ πραγματικά μοναδικό είναι ότι μπορείς να ανακαλύψεις αρχιτεκτονικά διαμάντια κρυμμένα εκεί που δεν τα περιμένεις. Παλιά κτίρια με ιδιαίτερο χαρακτήρα, επηρεασμένα από διαφορετικά αρχιτεκτονικά ρεύματα και αισθητικές τάσεις συνυπάρχουν δίπλα σε εντελώς αδιάφορες πολυκατοικίες χωρίς καμία ιδιαίτερη αξία.
Στο Λονδίνο, τα περισσότερα από αυτά τα κτίρια είναι ήδη καταγεγραμμένα σε οδηγούς και όλοι γνωρίζουν πού να τα βρουν. Στην Αθήνα, έπειτα από τόσα χρόνια που περπατάω και την εξερευνώ, εξακολουθώ να ανακαλύπτω καινούργια. Δυστυχώς, αρκετά από αυτά χάνονται πριν προλάβω να τα ξαναδώ, καθώς κατεδαφίζονται για να δώσουν τη θέση τους σε νέα κτίρια ή ξενοδοχεία. Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ πως αυτή η δυνατότητα της πόλης να σε εκπλήσσει συνεχώς παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα προτερήματά της.
-Ποιο απο τα print σου σημειωσε τη μεγαλύτερη επιτυχια και γιατι;
Θα έλεγα πως τρία έργα ξεχωρίζουν περισσότερο. Το πρώτο είναι η Σταδίου, που ήταν και το πρώτο "Κτίσμα" που δημιούργησα. Παραμένει ένα από τα πιο δημοφιλή και νομίζω ότι αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ατμόσφαιρά του. Έχει κάτι αρκετά θεατρικό και μυστηριώδες και φαίνεται πως πολλοί άνθρωποι βρήκαν σε αυτό κάτι που τους συνδέει προσωπικά με την Αθήνα.
Το δεύτερο είναι το Χίλτον. Εκεί η σύνδεση είναι περισσότερο βιωματική. Για πολλούς Αθηναίους το κτίριο αυτό αποτελεί ένα πολύ ισχυρό σημείο αναφοράς της πόλης και έχω λάβει αρκετά σχόλια από ανθρώπους που χάρηκαν που το έργο διατήρησε το όνομα Χίλτον, παρότι το κτίριο πλέον έχει μετονομαστεστεί.
Το τρίτο είναι η Κυψέλη, που απεικονίζει την πολυκατοικία Ρεμετζού, ένα κτίριο του 1936 σχεδιασμένο από τον Τάκη Μάρθα. Πέρα από την αρχιτεκτονική του αξία και την ιδιαίτερη αισθητική του, βρίσκεται σε μια γειτονιά που τα τελευταία χρόνια έχει γνωρίσει μεγάλη άνθηση και έχει αγαπηθεί τόσο από νεότερους όσο και από παλαιότερους Αθηναίους.
-Αν μπορούσες να δουλέψεις σε οποιοδήποτε δημιουργικό project, ποιο θα ήταν;
Κάθε φορά που προσγειώνομαι στην Αθήνα με κάποια budget αεροπορική, περνάω από ένα terminal που έχει έναν πολύ μεγάλο κινούμενο διάδρομο. Στον τοίχο υπάρχει εδώ και χρόνια ένας τεράστιος χάρτης της Αθήνας που, για να είμαι ειλικρινής, μοιάζει σαν να έχει σχεδιαστεί στο Word. Οταν περνάω από εκεί σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να αναλάβω αυτόν τον χώρο και να δημιουργήσω μια σειρά από μεγάλα posters στο ύφος των Κτισμάτων, που να παρουσιάζουν τις διαφορετικές γειτονιές της Αθήνας με έναν πιο δημιουργικό και σύγχρονο τρόπο.
Οκτώ "Κτίσματα" στη "Στέπα"
-Τι θα δούμε το επομενο διαστημα; Θα κινηθεις και εκτος Αθήνας;
Πέρα από τα αθηναϊκά "Κτίσματα", που είναι πολλά και ήδη περιμένουν τη σειρά τους, μεταξύ των οποίων η Πλατεία Αμερικής, τα Εξάρχεια, η Πλάκα, το Κουκάκι και αρκετά άλλα, ελπίζω σύντομα να μπορέσω να κυκλοφορήσω μια νέα σειρά που θα λέγεται "Κτίσματα στα Νησιά".
Είναι ένα project που με ενδιαφέρει πολύ, γιατί αποτελεί μια πρόκληση να αποδώσω εικαστικά κτίσματα που δεν συνδέονται απαραίτητα με την κλασική εικόνα του λευκού κυκλαδίτικου σπιτιού, αλλά με μια διαφορετική και ίσως λιγότερο προβεβλημένη πλευρά της νησιωτικής αρχιτεκτονικής.
Κάποια στιγμή θα ήθελα επίσης να κάνω κάτι και για τη γειτονιά μου στο Λονδίνο, αν και αυτό είναι μάλλον ένα σχέδιο για πιο μετά.
- Τι γινεται αυτες τις μερες στη ΣΤΕΠΑ;
Αυτές τις μέρες στη Στέπα παρουσιάζω μια μικρή έκθεση με οκτώ "Κτίσματα" σε μεγάλο μέγεθος, 50x70, ώστε ο κόσμος να μπορεί να τα δει από κοντά και να απολαύσει όλες τις λεπτομέρειές τους. Παράλληλα, θα υπάρχουν διαθέσιμα και prints σε μέγεθος 30x40 για όποιον θέλει να αποκτήσει κάποιο από τα έργα. Η έκθεση θα παραμείνει στη Στέπα μέχρι τις 25 Ιουνίου.
> "Στέπα", Ασκληπιού 61α, 2103625552
Διαβάστε Επίσης
