Τι έχει μείνει από τη συγκέντρωση;

Μερικές φορές πρέπει να γράφεις γρήγορα. Σαν να μην υπάρχει χρόνος. Δεν υπάρχει χρόνος. 

Τι έχει μείνει από τη συγκέντρωση, μέρες μετά; Έχουν μείνει όλα. Όλα είναι ακόμα εκεί. 

Ο κόσμος στριμωγμένος στα στενά του κέντρου, λες και θέλει να μαζέψει τα πεταμένα κόκαλα που σκορπίστηκαν στο χώμα μετά το δυστύχημα, πριν δύο χρόνια.

Τα παιδιά που παίζουν στο πάρκο του Ζαππείου μέχρι να σκάσουν οι πρώτες μολότοφ.

Τα ΜΑΤ ανεβαίνουν την Αμαλίας σαν χακί μυρμήγκια. Δάκρυα στα μάγουλα, καπνός, μυρωδιά στάχτης. Τα πουλιά πετάγονται από τα δέντρα, φοβισμένα. Τέλεια.

Πρέπει να γράφεις γρήγορα. Στο βαθμό που δεν υπάρχει πια λόγος να γράφεις.

Η αρρώστια της πόλης; Νομίζω πως την Παρασκευή η πόλη ήταν πιο υγιής από ποτέ.

Τι είδα στο Instagram. Μια λίστα.

Ένα αγόρι με μια ακουστική κιθάρα, ντυμένο παλαιομοδίτικα. Τα ΜΑΤ το σπρώχνουν με τις ασπίδες τους: "Πακιστανός είσαι;" Το αγόρι, ατάραχο. Δεν μιλάει. Σε ποιον να μιλήσει, άλλωστε; Σε κάποιους χωρίς πρόσωπα; Φυσάει τη φυσαρμόνικα και μετά φτύνει στο δρόμο. Ο Ντίλαν στη Χώρα της Μαλακίας. Είμαι στο πεζοδρόμιο. Σκέφτομαι την κυβέρνηση. Αυτή με σκέφτεται;

Μια αδύνατη κοπέλα υψώνει τα χέρια της και δείχνει το μεσαίο δάχτυλο στην "Αύρα" της Αστυνομίας που έχει σταθεί μπροστά από τη "Μεγάλη Βρετανία". Μαύρα ρούχα, μαύρη μάσκα, μαύρα μαλλιά, μαύρα βαμμένα νύχια ενάντια στην πίεση του νερού. Ήταν ή δεν ήταν αληθινή η φωτογραφία; Μας πρήξανε. Καμία εικόνα δεν είναι αληθινή.

Το ίδιο βράδυ, ο Γιώργος βιντεοσκοπεί τις καμαριέρες. Φοράνε τις μαύρες τους στολές και καθαρίζουν τα σπασμένα στα σκαλιά του ξενοδοχείου. Ποιος θα καθαρίσει τα δικά μας;

Τι άλλο; 

Μια μολότοφ πέφτει στο συγκεντρωμένο πλήθος κι αυτό ανοίγει μια τρύπα στη μέση του δρόμου. Λες και η μολότοφ ήταν ένα βότσαλο από φωτιά. 

Αστυνομικοί που υποδύονται τους διαδηλωτές. Αστυνομικοί που έχουν μασκαρευτεί αναρχικοί. ΜΑΤ που χτυπάνε παιδιά. Άντρες σε μηχανές που βρίσκουν κοπάδια διαδηλωτών και τα χτυπάνε.

Μια χαρά τα πήγε η Αστυνομία. Βέβαια, θα μπορούσε να τα είχε πάει καλύτερα. Προσπάθησε να απομακρύνει τον κόσμο. Να μας εξαφανίσει. Τα κόκαλά μας. Αλλά την πάτησε. Τα κόκαλα είναι ακόμα εκεί. Στον αέρα των Τεμπών.

Μερικές φορές πρέπει να γράφεις σκόρπια. Σαν να μην μπορείς να οδηγήσεις τις λέξεις στο μαντρί. 

Επιστρέφοντας σπίτι, η κλούβα ξεβράζει μια διμοιρία στη Βασιλέως Αλεξάνδρου. Η διμοιρία ανεβαίνει αγχωμένη τη λεωφόρο. Στήνεται στη γωνία του "Χίλτον". Περιμένει τον κόσμο που έρχεται τρέχοντας από τη Ρηγίλλης. 

Ακούγονται εκρήξεις στο ύψος του Κολωνακίου. Αφού τα Εξάρχεια έχουν γίνει Κολωνάκι, γιατί να μη γίνει και το Κολωνάκι, Εξάρχεια; Έστω, για λίγη ώρα.

Στη Μιχαλακοπούλου, ένας κύριος, με μάλλινο πουλόβερ και γυαλιά, έχει βγάλει μια βιντεοκάμερα MiniDV και τραβάει το χαμό. "Ωραία κάμερα", του λέω. Δεν γυρίζει να με  κοιτάξει. Κοιτάζει μέσα από το φακό την "Αύρα" που εμφανίζεται από την πλευρά της Πινακοθήκης.

Δεν ήθελα να γράψω αυτό το άρθρο. Ήθελα να κάνω κωλοδάχτυλο.