Ποιος θα μας δώσει πίσω τον δημόσιο χώρο;

Την Κυριακή νωρίς το βράδυ έκανα την κλασική επί πανδημίας πεντάλεπτη βόλτα από το σπίτι μου προς το Ζάππειο, την οποία είχα καιρό να κάνω είναι η αλήθεια. Περπατώντας στην Βασιλίσσης Όλγας, κοντοστάθηκα για να περάσουν τα αρκετά αυτοκίνητα που έρχονταν από το αντίθετο ρεύμα και, μόνο όταν αυτά έκοψαν ταχύτητα, δίνοντάς μου προτεραιότητα θυμήθηκα ότι βρισκόμασταν σε πεζόδρομο! Ελπίζω ότι η καταστρατήγηση της απαγόρευσης των αυτοκινήτων ήταν προσωρινή λόγω της Art Athina και του Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο και ότι όλα αυτοκίνητα που συνάντησα έβγαιναν από το πάρκινγκ. Προχωρώντας, συνάντησα δεκάδες αυτοκίνητα παρκαρισμένα στις εισόδους του Ζαππείου αλλά και σε όλες τις πιθανές θέσεις πάνω στην πλατεία απέναντι από το Περιστύλιο. Και το ωραίο vibe της φουάρ, η μεγάλη προσέλευση του κόσμου, οι μουσικές από την Έκθεση Βιβλίου, η μεγάλη οθόνη που έπαιζε ιστορικά βίντεο αρτ των 90s, τα οποία απολαύσαμε οκλαδόν στην άσφαλτο ελλείψει καθισμάτων, η ευφορία της συνεύρεσης και της ζωντανής παρουσίας, δεν αλλάζουν το γεγονός ότι σε καμία άλλη σοβαρή ευρωπαϊκή πρωτεύουσα ένα φεστιβάλ ή μια δημοφιλής διοργάνωση δεν δίνει backstage τέτοια εικόνα 80s πανηγυριού πόσο μάλλον στο κέντρο της πόλης.    

Καθώς τα χρώματα στους συμβολικούς ποδηλατοδρόμους πέριξ του Ζαππείου ξεθωριάζουν, αναρωτιόμαστε πότε θα δούμε τους πρώτους πραγματικούς ποδηλατοδρόμους να προστίθενται στο ισχνό δίκτυο της Αθήνας. Ειδικότερα με την ενεργειακή κρίση που ζούμε και το φάσμα του δύσκολου χειμώνα που έρχεται αναμένουμε άμεσα κίνητρα όχι μόνο για δημόσια μετακίνηση με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, αλλά και με τα πόδια και το ποδήλατο. 
Διότι καλοί οι νέοι σταθμοί του μετρό, αλλά τι γίνεται με το παράνομο παρκάρισμα εκεί που υπάρχουν οι παλιοί σταθμοί; Περιμένουμε, μετά το εργοτάξιο στο οποίο μετατράπηκε το κέντρο του Δήμου Αθηναίων το καλοκαίρι, τα ακροβατικά που κάναμε ανάμεσα στα χαντάκια και τις κορδέλες όσοι χρησιμοποιήσαμε τον προαστιακό ή τον ηλεκτρικό για τον Πειραιά προκειμένου να φτάσουμε στο πλοίο μας ή για να διασχίσουμε την πλατεία Συντάγματος, να αποζημιωθούμε με μια προσβάσιμη και ανοιχτή πόλη σύντομα.

Και από τις αρχές ζητάμε να το εξασφαλίσουν αλλά και να το προστατεύσουν, εφαρμόζοντας τους νόμους και εκπαιδεύοντας το κοινό. Οι ίδιοι φιλότεχνοι που δεν θα πάρκαραν ποτέ στο Regents Park για να επισκεφτούν το Frieze Art Fair στο Λονδίνο θα πρέπει να μάθουν ότι δεν μπορούν να παρκάρουν και στο Ζάππειο ή στα πεζοδρόμια έξω από τον Όμιλο Αντισφαίρισης, ακόμη κι αν ανήκουν στο διπλωματικό σώμα ή έχουν κάποια εκδήλωση. Και, βέβαια, καθώς στο εξωτερικό μαζεύουν τα τραπεζάκια που παραχωρήθηκαν στα εστιατόρια εν μέσω πανδημίας, περιμένουμε κι εδώ έναν εξορθολογισμό των τραπεζοκαθισμάτων που έχουν καταλάβει όλο το κέντρο μπας και καταφέρουμε περπατήσουμε σε καμιά πλατεία. Οι εστιάτορες χρειάζονται κάθε δυνατή στήριξη, πάντα όμως με σχέδιο (δεν είναι όλες οι περιοχές ίδιες) και χωρίς να παγιώνεται μια κατάσταση που κατά τόπους φθηναίνει αντί να αναδεικνύει την εκάστοτε πιάτσα.