"Δεν είναι για σας εδώ": το ακούσαμε κι αυτό στην Πάρο!

  

Η πιο ενδιαφέρουσα συζήτηση που άνοιξε φέτος κατά τη διάρκεια των διακοπών και πρέπει να εξεταστεί σοβαρά από την Πολιτεία ήταν αυτή για το μέλλον του τουρισμού, τον κίνδυνο της μετατροπής του Αιγαίου σε ένα γκέτο για τουρίστες υψηλού εισοδήματος και το πού μπαίνουν τα όρια της τουριστικής αξιοποίησης και της διαχείρισης του προορισμού, το τι τουρισμό θέλουμε και για ποιον. Ο προβληματισμός δεν είναι φυσικά καινούργιος – πριν από την πανδημία, ο υπερτουρισμός ήταν στο κέντρο της συζήτησης διεθνώς, αλλά η επιστροφή στην "κανονικότητα" των διακοπών, εν μέσω ενεργειακής κρίσης και οιωνών για τα δύσκολα που έρχονται, έκανε όλο και περισσότερους να συνειδητοποιήσουν τη δυσκολία να αντεπεξέλθουν στις διακοπές όπως τις ήξεραν. Πέρα από το ταξικό ζήτημα, βέβαια, τίθεται το ερώτημα, ποιο είναι το μοντέλο που θα αποδώσει τους αναμενόμενους και τόσο σημαντικούς για την οικονομία της χώρας καρπούς σε βάθος χρόνου και όχι μιας αρπαχτής που θα μας ζημιώσει στο μέλλον. Τα μηνύματα από κορυφαίους αλλά και πιο χαμηλών τόνων προορισμούς για φέτος, πάντως, είναι η μειωμένη σε σχέση με τις προσδοκίες και τις αφίξεις κατανάλωση, είτε πρόκειται για απλά ταβερνάκια είτε για γαστρονομικά εστιατόρια – από τα τελευταία μάλιστα εικάζουν ότι οι επισκέπτες κατανάλωσαν φέτος κυρίως το μεσημέρι στις παραλίες και λιγότερο το βράδυ.

Φίλη που αναζήτησε ξαπλώστρα νωρίς το πρωί στο άδειο εκείνη την ώρα κοσμικό beach bar σε λιμανάκι της Πάρου, από το οποίο παρέλασαν φέτος οι celebrities, άκουσε εμβρόντητη τον μετρ να τις ξεκαθαρίζει ότι "δεν είναι για σας εδώ", επισημαίνοντάς της για να την πείσει για του λόγου το αληθές τις τιμές ανά σειρά ξαπλώστρας, και όταν εκείνη τον διαβεβαίωσε ότι είναι και για αυτήν, εκείνος αντέτεινε ότι "δεν θα μου κάνετε την κατανάλωση που θέλω, 200-250 ευρώ". Σε beach bar της Αντιπάρου, πάλι, για να κλείσεις ξαπλώστρα για την επομένη, προσυμφωνούσες και την επιθυμητή κατανάλωση. Ελπίζω, αν και δεν το νομίζω, τα χρήματα που εισπράττουν οι δήμοι από την ενοικίαση των παραλιών να είναι τέτοια, που η επένδυσή τους σε υποδομές να αξίζει τη δυσφήμηση του προορισμού που προκαλούν αντίστοιχες συμπεριφορές, βγαλμένες από εποχές που νομίζαμε ότι έχουν περάσει ανεπιστρεπτί από την εποχή του… "Pretty Woman"! Η παιδεία, και στον τουρισμό, μας χρειάζεται όσο ποτέ, και γι’ αυτό καλωσορίζουμε τις σχετικές ιδιωτικές κινήσεις που φιλοδοξούν να καλύψουν κι ένα μέρος της έλλειψης προσωπικού στον χώρο. 

Για μια ακόμη φορά, πάντως, έχουμε την αίσθηση ότι οι σοβαροί επιχειρηματίες του τουρισμού αναδεικνύουν πρώτοι τα προβλήματα αντί για τους θεσμούς, μιλώντας ήδη για τον κίνδυνο της λειψυδρίας. Στην Πάρο άκουσα και είδα πολλά προς υποστήριξη των δυστοπικών σεναρίων, την ίδια στιγμή όμως βρήκα εκείνους τους ανθρώπους και τις συνθήκες που μας επιτρέπουν να ζούμε, ακόμη τουλάχιστον, ένα καλοκαιρινό όνειρο γειωμένο, διαφορετικό από αυτό που έπαιξε στα μίντια για το νησί. Και ενώ πληθαίνουν οι κινήσεις των πολιτών και των επιχειρηματιών ενάντια στην πώληση εκτάσεων γύρω από σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους και στην έκδοση αδειών για ανέγερση μεγάλων μονάδων σε παρθένα σημεία που θεωρούν ότι δεν μπορεί να σηκώσει το νησί, μένω με την αισιόδοξη επίγευση του φεστιβάλ "Διαδρομές στη Μάρπησσα", που δίνει το παράδειγμα για μια άλλη (από)ανάπτυξη. Κρατάω την επιμονή των νέων ανθρώπων της Πάρου, αρχιτεκτόνων, καλλιτεχνών, αλλά και αγροτών, ζυθοποποιών, οινοποιών, ντόπιων και ξένων, να προτείνουν ένα πιο συμπεριληπτικό μοντέλο για το τουριστικό προϊόν του νησιού. Ο πολιτισμός αλλά και η αγροτοδιατροφή έχουν σημαντικό ρόλο να παίξουν σε αυτό, ευχόμαστε να υποστηριχθούν αναλόγως.