Posidonio

Παλμός και glamour, με τον Βέρτη να ενθουσιάζει και τον κόσμο να τα δίνει όλα, όπως σπάνια πια βλέπουμε να συμβαίνει. Πολλοί συνεργάτες, πλούσια ορχήστρα, δυνατή καλοκαιρινή αίσθηση.

Χαμός! Η ατμόσφαιρα έχει κάτι από τις μέρες των '90s: κοσμοπλημμύρα ακόμη και την Τετάρτη (δύσκολη η κράτηση), κόσμος ορεξάτος, πολύς χορός στην πίστα, πάνω και γύρω από τα τραπέζια, όλη η αίθουσα να συνοδεύει εν χορώ και τα λουλούδια να πέφτουν βροχή… Το show, όμορφο και καλαίσθητο, βασίζεται σε χορευτές-ακροβάτες, δύο αγόρια κι ένα κορίτσι. Υποβλητική ατμόσφαιρα, αργές, πλαστικές κινήσεις, χάρη και δύναμη, μουσική κινηματογραφικού στιλ. Ο Βέρτης είναι περίπτωση ανάμεσα στα ονόματα της πίστας. Μετράει μόλις λίγα χρόνια στο πάλκο κι όμως χρειάζεται όλο το πρώτο σόλο του κι ένα ικανό μέρος από το δεύτερο για να καλύψει μόνο το δικό του ρεπερτόριο με τα δεκάδες σουξέ του. Απαστράπτων σαν παλιός σταρ, αποδεικνύεται εντέλει ότι χειρίζεται πολύ καλά όχι μόνο το λαϊπόπ αλλά και το βέρο λαϊκό, με κάτι το βέκιο στη φωνή του. Υποστηρίζει τα τραγούδια του και παρασύρει τον κόσμο. Είναι ο νέος «πρώτος» και δεν είναι τυχαίο που ο Χρήστος Νικολόπουλος και ο στιχουργός Λευτέρης Χαψιάδης («Μία είναι η ουσία») θα συμμετέχουν στο νέο του

άλμπουμ. Μας έδωσε μια πρώτη γεύση με ένα αισθηματικό κομμάτι που κινείται σε ύφος ρομ, με σχεδόν ινδικούς απόηχους. Από συναδέλφους διαλέγει τραγούδια του Τερζή, του Καρρά και άλλων.

Η ορχήστρα Στο σόλο του Βέρτη η ορχήστρα αναβιώνει το Χόλιγουντ του '50. Οι μουσικοί με λευκά σακάκια. Λίγο ψηλότερα προστίθεται κι άλλη ορχήστρα με πνευστά και έγχορδα, ενώ παρεμβάλλονται λευκοί φοινικόσχημοι κίονες. Σε κομμάτια όπως το λατινογενές «Πάμε ψυχή μου» η εικόνα κι ο ήχος «κάνουν» παλιό αμερικάνικο μιούζικαλ.

Η αίθουσα Ανακαινισμένη, με καλοκαιρινή αίσθηση. Το μεγάλο διπλό μπαρ από τη μία βλέπει στη σκηνή κι από την άλλη οι τζαμαρίες αποκαλύπτουν τα δέντρα του κήπου. Παντού δικτυωτά ξύλινα πλέγματα σαν καφασωτά και πίσω τους κρυφός φωτισμός που μοιάζει με το φως του μεσημεριού σε μια εξωτική χώρα. Το σχήμα Το θηλυκό τρίο των Mystique (Ελένη Φουρέιρα, Αλκμήνη Χατζηγιάννη, Μαρία Μακρή – «Σ' άλλη σελίδα») δίνει την ελληνότροπη πινελιά του r&b, ο Στάθης Ραφτόπουλος, πολύ συμπαθής ποπάς (με το ντουέτο «Καταδικάζεσαι» με τη Γαρμπή στο ενεργητικό του), συμπράττει συχνά μαζί τους, ενώ η χυμώδης Μαρία Ιωαννίδου παίζει έναν πιο κλασικό λαϊκό ρόλο, όπως και η Κωνσταντίνα Σαμαρά (με καυτά baby dolls) που προβάλλει ακόμη πιο πολύ ως «φωνή απ' το Βορρά». Ο ελπιδοφόρος Κωνσταντίνος Γαλανός («Όσο εγώ κανένας») πείθει καλά ως δεύτερος λαϊκός του προγράμματος και, τέλος, η Μαρία Ιακώβου κάνει αυτή την εποχή μια κατακόρυφη άνοδο με τα «Μαύρα μεσάνυχτα», το τραγούδι των τίτλων της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς του Mega Channel, με μεγάλη απήχηση σε ραδιοφωνικές εκπομπές και downloads στο Internet και την κινητή τηλεφωνία. Διά ταύτα Ο Βέρτης στο απόγειό του. Ένα πρόγραμμα must του καλοκαιριού. Shortcuts

Exotic νότα η Φουρέιρα.

Συμπαθής απόδοση του «Down on my knees» από την Ανθίππη, με κίτρινο τούλι να απλώνεται πάνω στα τελειώματα του μαύρου ρούχου.

Εξαντρίκ το λευκό κατάστενο σακάκι-φράκο του Γαλανού.

Ωραίο δυναμικό σετ της Ιακώβου με το «Νύχτα στάσου» σε ροκ μπιτ και τα «Ετοιμάζω ταξίδι», «Μισιρλού», «Τα πιο ωραία λαϊκά» στο ίδιο ύφος.

Δύο φορές στο πρόγραμμα τα «δίδυμα» τραγούδια του Βέρτη που ξεσηκώνουν τους πάντες για χορό: «Πες το μου ξανά» και «Μάτια μου γλυκά».

Ωραία λεπτομέρεια ο τριμμένος πάγος πάνω στα φρούτα. Το αφινόμενο Posidonio

Από εδώ ξεπήδησε ο Νίκος Κουρκούλης, εδώ έχτισε την καριέρα του ο Πλούταρχος, από δω πέρασαν οι περισσότεροι που τραγουδούν σε hot clubs, εδώ πολύ παλιότερα σειόταν η αίθουσα με τον Αντύπα στις μεγάλες του δόξες... Από τα πιο εμβληματικά παραλιακά κέντρα της τελευταίας εικοσαετίας.