Ορμώμενος από τα 50χρονα του Woodstock, ο Διονύσης Σαββόπουλος στήνει κάθε Σάββατο στο «Άλσος» το δικό του αφήγημα για το θρυλικό «τριήμερο ειρήνης και μουσικής», συνδυάζοντας και διαπλέκοντας τα τραγούδια εκείνης της εποχής με τις δικές του διαχρονικές μουσικές. Το αποτέλεσμα, όπως συμβαίνει με τον Διονύση σχεδόν πάντα, είναι γοητευτικό και αρκούντως συγκινητικό για να βγεις αργότερα, δυόμισι ώρες μετά, στο δρόμο και να κατηφορίσεις την Ευελπίδων με βήμα ελαφρύτερο!
Εδώ ακούς το «Let the sunshine in» μαζί με τον «Μπάλλο», το «We’re not gonna take it» με τη «Θαλασσογραφία» και τη «Μαύρη θάλασσα», το «Περιβόλι» (του τρελού) δίπλα στο «With a little help from my friends» και τόσα άλλα που σου φτιάχνουν τη διάθεση. Ο Σαββόπουλος με τον «πυρήνα» του (τον Σταύρο Λάντσια και τον Γιώτη Κιουρκτσόγλου, τους σταθερούς του συνεργάτες) έχουν δουλέψει με τρία ταλαντούχα νέα παιδιά, τις τραγουδίστριες Αλεξάνδρα Σιετή, Κλαυδία Παπαδοπούλου και τον κιθαρίστα Σάκη Ντόβολη, που αποδίδουν το υλικό του Woodstock με τρόπο θαυμάσιο, τραγουδώντας και παίζοντας Santana, Jimi Hendrix κ.ά., με τον σοφό Διονύση να στέκεται διακριτικά στο περιθώριο προτού μπει για να τραγουδήσει μαζί τους τα «Πιο ωραία παραμύθια», το αριστουργηματικό του αυτό τραγούδι που, όσο κι αν σκαλίζω τις μνήμες μου, δεν έχω ακούσει να το έχει ξαναπεί live από τότε, τόσα χρόνια που τον παρακολουθώ συστηματικά.
«Cry baby» τραγουδάει η Αλεξάνδρα και φέρνει στο πάλκο τον θρύλο της Janis Joplin, που εξακολουθεί να στοιχειώνει γενιές – όπως και η «Θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη» του Διονύση, που έρχεται από παρόμοια κατεύθυνση αλλά με πιο περίπλοκους συνειρμούς. «I put a spell on you», λέει η Κλαυδία και σου κόβει την ανάσα, ενώ ο Σάκης ροκάρει έτσι όπως πρέπει – ασύστολα!
Όλα βρίσκουν τη θέση τους –πάντα με τον τρόπο του Διονύση Σαββόπουλου– σε αυτήν την παράσταση. Από τον Dylan στον Μάη του ’68, από το «Βιετνάμ γιε-γιε» στο «I shall be released», από τη «Δημοσθένους λέξη» στο σύγχρονο γκόσπελ «Hallelujah» του Leonard Cohen. Εδώ κάπου έρχεται η ώρα για να κλείσει όχι ένα πρόγραμμα αλλά μια προβολή στο σήμερα –και μια προσμονή για το αύριο– ενός event που έγινε πριν από 50 χρόνια και ήδη έχει ξεθωριάσει στη συλλογική μνήμη (μην ξεχνάμε πως δεν έγινε ιδιαίτερος εορτασμός του Woodstock στην Αμερική πέρυσι), όμως εδώ, μέσα από τα τραγούδια του Διονύση, εξακολουθεί να έχει άφθαρτη τη σημασία του. «Εμείς του ’60 οι εκδρομείς» ξέρουμε να τραγουδάμε Nick Cave και στα ελληνικά και στα αγγλικά και μπορούμε να σιγοντάρουμε το «Hey, Jude» άψογα. Όσο για τον Σαββόπουλο, στο Woodstock ήταν εδώ. Κι εμείς, φυσικά!
Κι αν όλα τα παραπάνω συμβαίνουν κάθε Σάββατο, ο Διονύσης, ο Μανώλης Μητσιάς, και το «Άλσος» φυσικά, οργανώνουν για την Τσικνοπέμπτη (20/2) ένα διονυσιακό πάρτι με ωραία τραγούδια και ντονέρ, σουβλιστά, σερπαντίνες, μπαλόνια, μάσκες και τα σχετικά!
