«Φεύγω χωρίζω», «Παλιόκαιρος», «Μέρα με τη μέρα», «Το καλύτερο παιδί», «Πες το μου ξανά», «Στην υγειά της αχάριστης», «Μάτια μου γλυκά»… Τραγούδια που προκαλούν «ανάφλεξη» και φέρνουν τον κόσμο στο τσακίρ κέφι. Κι είναι όλα τους λαϊκά, όχι λαϊκο-ποπ. Παρά τα βιαστικά συμπεράσματα που βγάζουν μερικοί, λοιπόν, τα ποπ τραγούδια δεν είναι αυτά που κυριαρχούν. Σίγουρα ο Ρέμος έδωσε πολλά καλά ποπ κομμάτια (και όχι μόνο, βέβαια). Κι αν βάλεις άλλους δέκα-δεκαπέντε νεότερους, με δυο-τρεις επιτυχίες για τον καθέναν, τελικά μαζεύεται ένα ρεπερτόριο από τραγούδια που μπορείς να χαρακτηρίσεις λαϊκο-ποπ – κοντά σ' αυτά επιζούν για λίγο άλλα τόσα, έτσι ως μαϊντανοί.
Όμως αν προσέξεις καλύτερα, το βασικό υλικό που στηρίζει το γλέντι είναι λαϊκό. Τα όμορφα, κάποιες φορές, ποπ τραγούδια τα βρίσκουμε κυρίως στην πρώτη ζώνη του προγράμματος και ακόμη περισσότερο στις play lists των σταθμών.
Στην πραγματικότητα, το λαϊκό ύφος παραμένει. Όχι τόσο το παλιό κλασικό –όπως έχουμε επισημάνει, Διονυσίου, Καζαντζίδης και λοιποί εμφανίζονται σε όλο και μικρότερες δόσεις–, αλλά το σύγχρονο. Τραγούδια του Κουρκούλη, του Τερζή, του Πλούταρχου, του Γονίδη και κάποια του Βέρτη έχουν λαϊκές βάσεις. πιο ελληνοπρεπείς (ζεϊμπέκικα, χασάπικα) ή και ανατολίτικες (κυρίως ρούμπες). Κάπου εδώ εντοπίζουμε και μία διαφορά σε σχέση με το παρελθόν. Τα ανατολίτικα –η σχολή Μάκη, Μελά κι εν μέρει Γονίδη κ.λπ.– έχουν μεγαλύτερη πέραση. Εξ ου και τα λιγότερα χασάπικα, που τιμά κυρίως ο Γιάννης Πλούταρχος.
Και για να ξεφύγουμε από την πόλωση: Στο περιθώριο αυτών των τάσεων, όμορφες «εναλλακτικές» νότες που δίνουν το «παρών» αυτό το καλοκαίρι στα ρεπερτόρια, είναι το σε στιλ Μίμη Πλέσσα «Ώρα σου καλή» σε μουσική και στίχους του Γιάννη Λιόντου που ερμηνεύει ο Φίλιππος Κτενάς και το παραδοσιακού ύφους «Είχα κάποτε μια αγάπη» του Χρήστου Παπαδόπουλου σε στίχους Πόπης Πασβανίτη που μας δίνει ο Κώστας Καραφώτης.
