Τις περισσότερες φορές, η είδηση ότι κάποιος, κάπου θα παίξει το The Dark Side Of The Moon περνάει στα ψιλά, ακόμα κι αν είσαι αφοσιωμένος θαυμαστής των Pink Floyd. Έστω δηλαδή κι αν πιστεύεις ότι δεν είναι ο καλύτερός τους δίσκος, πρόκειται για τη θρυλικότερη ανάμεσα στις θρυλικές τους δουλειές: για ένα πολυσυζητημένο, μα και τρελά μοσχοπουλημένο άλμπουμ (με παγκόσμιες πωλήσεις άνω των 50 εκατομμυρίων αντιτύπων, από το 1973 που κυκλοφόρησε), το οποίο συνέβαλε στο στάτους των rock κολοσσών που απολαμβάνουν σήμερα.
Ως εκ τούτου, λίγοι, υπέρμετρα φανατικοί οπαδοί έχουν τη διάθεση ν' ακούσουν την όποια πιστή ή διαφοροποιημένη απόπειρα πάνω στο πολυτιμημένο έργο. Και δεν έχουν άδικο, αφού συνήθως μιλάμε για δεύτερα ονόματα, τα οποία επιθυμούν να γίνουν γνωστότερα βαπτιζόμενα στη διαχρονική αίγλη των Pink Floyd. Προσωπικά, ας πούμε, θυμάμαι με αρκετή δυσφορία το προ εικοσαετίας tribute Return To The Dark Side Of The Moon (2006) ή το From The Dark Side Of The Moon της Mary Fahl (2011).
Τι γίνεται, όμως, όταν βρίσκεσαι μπροστά σε μια απρόσμενη αναδιαπραγμάτευση; Όταν μαθαίνεις δηλαδή ότι στη Σκοτεινή Πλευρά του Φεγγαριού περπατά ο Jaz Coleman, ο άνθρωπος που γνωρίζουμε ως βασικό τραγουδιστή (αλλά και κιμπορντίστα) των Killing Joke, ο οποίος έχει αναλάβει τη συμφωνική ενορχήστρωση του πολυθρύλητου δίσκου;

Η έκπληξη δεν είναι μικρή, αφού ο 66χρονος Άγγλος είναι τέκνο μιας εναλλακτικής κουλτούρας που συχνά στάθηκε απέναντι σε μεγαθήρια σαν τους Pink Floyd, αναζητώντας ένα αισθητά διαφορετικό rock 'n' roll. Άλλωστε οι Killing Joke υπερασπίστηκαν πολύ πειστικά αυτή την αναζήτηση: κυκλοφόρησαν δίσκους με σοβαρό ποιοτικό εκτόπισμα, επηρέασαν τους Nirvana (συγκρίνετε, αν θέλετε, το "Come As You Are" με το "Eighties" τους), ενώ γνώρισαν και αξιοσημείωτη εμπορική επιτυχία.
Επιπλέον, όσοι τους έχουν παρακολουθήσει, ίσως δυσκολευτούν να συνδυάσουν τον Coleman με την αυστηρή πειθαρχία που απαιτεί η ενορχηστρωτική δουλειά για συμφωνική ορχήστρα. Οι νεότεροι, βέβαια, ενδέχεται ν' αγνοούν ορισμένες διαβόητες ιστορίες, όμως οι παλιότεροι θα θυμούνται την πίστη του ότι έρχεται το τέλος του κόσμου, η οποία τον ώθησε να μετοικήσει για ένα διάστημα στην Ισλανδία (1982), ή την εξαφάνισή του το 2012, πριν το ξεκίνημα μιας περιοδείας με τους The Cult και τους The Mission (επανεντοπίστηκε λίγο αργότερα στη Δυτική Σαχάρα).

Πάντως η είδηση είναι απολύτως αληθινή: ο Coleman έχει όντως ενορχηστρώσει το Dark Side Of The Moon σε συμφωνική μορφή, το έχει ήδη παρουσιάσει στη Γενεύη (Φεβρουάριος 2025) και τώρα η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών ετοιμάζεται να το παίξει και στο Μέγαρο Μουσικής (Παρασκευή 27/11, στην αίθουσα "Χρήστος Λαμπράκης") σε διεύθυνση του Γιώργου Αραβίδη, με στόχο την ενίσχυση της κοινωνικής της δράσης. Κάπου εδώ, βέβαια, είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι δεν μιλάμε για κεραυνό εν αιθρία, αφού ο ηγέτης των Killing Joke έχει μεγάλο προσωπικό ενδιαφέρον για την κλασική μουσική: πίσω του υπάρχουν σπουδές σε βιολί και πιάνο, ενίοτε έχει καταθέσει δικά του έργα (π.χ. την όπερα "The Marriage At Cana", 2001), ενώ έχει ασχοληθεί και με λόγιας υφής διασκευές σε κομμάτια των Led Zeppelin, των Rolling Stones κ.ά.
Κυρίως, όμως, πρέπει να τονιστεί ότι αυτή η προσέγγιση του Dark Side Of The Moon είναι κάτι που επεξεργάζεται εδώ και τρεις δεκαετίες –τουλάχιστον από το 1995, όταν παρουσίασε το άλμπουμ Us And Them: Symphonic Pink Floyd. Εκεί επιστράτευσε τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου σε έξι τραγούδια των συμπατριωτών του από τον θρυλικό δίσκο, συμπληρώνοντάς τα με τρία ακόμα από το The Wall (1979). Μάλιστα, ο Coleman έχει δηλώσει ότι ο Roger Waters έδωσε την έγκρισή του στη συμφωνική του προσέγγιση.
Αν μη τι άλλο, επομένως, προετοιμαζόμαστε για μια ιδιαίτερη συναυλιακή εμπειρία. Το μόνο που δεν έχει αποσαφηνιστεί είναι εάν θα παραστεί και ο ίδιος ο Jaz Coleman στη βραδιά του Μεγάρου. Κάτι μάλλον απίθανο.
