Ραφαέλλα Ράλλη
Ο τίτλος του κειμένου αυτού, μπορεί να μη στέκει στην κυριολεξία, αφού ευτυχώς για όλους μας, μετά τη συναυλία των Metallica, το ΟΑΚΑ παραμένει ανέπαφο στη θέση του. Όμως, είναι πολύ πιθανό με όσα είδαμε να προκλήθηκε πράγματι ένας μίνι σεισμός· και είναι τόσο πιθανό που το ίδιο το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών αποφάσισε να παρακολουθήσει τις μικροδονήσεις με σεισμογράφο:
Πέρα από το γεωπολιτικό φαινόμενο που ενδεχομένως να μην περνούσε ποτέ από το μυαλό μας, μπορούμε πλέον να μιλάμε για μία βραδιά που έγραψε τη δική της ιστορία στα χρονικά της χώρας. Το συμπέρασμα αυτό, δεν προκύπτει μόνο από το γεγονός ότι το ΟΑΚΑ γέμισε -πρόσφατα το είδαμε να συμβαίνει δις και για τους Coldplay- ούτε ότι είχε συγκεντρωθεί άπειρος κόσμος περιμετρικά του γηπέδου για να πάρει μία γεύση από τους θρυλικούς μεταλλάδες.
H διοργάνωση με αποκλειστικό χορηγό την Cosmote Telekom που στηρίζει σταθερά τα μεγάλα μουσικά γεγονότα, ήταν εξαιρετική. Ακόμα και μέσα στο γήπεδο να μην ήσουν, εικάζω πως μπορούσες να περάσεις όμορφα ακούγοντάς τους χωρίς να βλέπεις τη σκηνή. Υπέροχη επίσης, ήταν η εικόνα οικογενειών με παιδιά να μοιράζονται την εμπειρία αυτή με αγνό ενθουσιασμό. Εντός του γηπέδου, η ξακουστή 360° (in-the-round) σκηνή, εκτός από πρωτότυπη υπήρξε και απόλυτα χρηστική, αφού καλή ώρα, από όπου κι αν βρισκόσουν, σε κάποια στιγμή έβλεπες τη μπάντα να παίζει απευθυνόμενη σε εσένα.
Θεωρώ πως η περίπτωση των διαχρονικών Metallica είναι από εκείνες που δε χρίζουν κριτικής αναφορικά με το setlist που επέλεξαν ή τον τρόπο που έπαιξαν. Ό,τι και να έβαζαν, "δυναμίτης" θα ήταν έτσι κι αλλιώς, και αντίστοιχα, ό,τι δηκτικό και να ακουστεί σχετικά, στα δικά μου μάτια μοιάζει με ιεροσυλία μπροστά στα 45 χρόνια καριέρας που μετρούν. Προφανέστατα, highlight της βραδιάς αποτέλεσε η στιγμή που ο Rob και ο Kirk δημιούργησαν το πιο ευφάνταστο on stage mendley που έχουμε ακούσει τελευταία, συνδυάζοντας τον Ζορμπά του Μίκη Θεοδωράκη με το "Δε Χωράς Πουθενά" από τις Τρύπες.
Ο δε James Hetfield από την πλευρά του, κατά τη διάρκεια της συναυλίας, επανέλαβε μερικές φορές την ατάκα "I Have The Best Job In The World" συνοψίζοντας τη δική του ευγνωμοσύνη για την υποδοχή που του επεφύλαξε το ελληνικό κοινό.
Κατά τ᾽άλλα, η συναυλία ήταν καθ´όλα φαντασμαγορική και καλό θα ήταν να αφήσουμε όλα τα "αλλά" κατά μέρους. Το ΟΑΚΑ έχει φιλοξενήσει κατά καιρούς πολλά πρωταθλήματα, ένα πρωτάθλημα γκρίνιας και περιττής μεγαλοστομίας είναι παντελώς άχρηστο. Παρεμπιπτόντως, ο Γιώργος Πανόπουλος έκανε ένα πραγματικά εύστοχο post στο facebook, καταδεικνύοντας το θλιβερό φαινόμενο που επιχειρεί να απομυζήσει μέρος της χαράς που αντλούμε από τέτοιες στιγμές. Ιδού λίγη τροφή για σκέψη:
Υ.Γ.: Το μόνο που ίσως άλλαζα, θα ήταν το ότι ειδικά στα πρώτα 4-5 τραγούδια, η ένταση ήταν τέτοια που υπερκάλυπτε τους στίχους, γεγονός που βελτιώθηκε αισθητά στη συνέχεια.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.
