Για την Καλλιόπη Μητροπούλου υπάρχει ανακούφιση στη συνειδητοποίηση πως τίποτα δεν είναι "για πάντα"

Με αφορμή την παρουσίαση του πρώτου της προσωπικού άλμπουμ, "Between", στο Newman Cinema τη​ Δευτέρα 24 Νοεμβρίου, η Καλλιόπη Μητροπούλου μιλάει για το μουσικό της σύμπαν που κινείται "ανάμεσα": ανάμεσα στο γνώριμο και το άγνωστο, στην εσωτερική γαλήνη και στην αβεβαιότητα. Η συνέντευξή της στο "α" αποκαλύπτει πώς αυτή η μεταβατική, "μετέωρη" κατάσταση γίνεται πηγή έμπνευσης για τη μουσική της, όπου η κλασική παιδεία συναντά ηλεκτρονικά και πειραματικά στοιχεία, και η φωνή λειτουργεί άλλοτε ως όργανο και άλλοτε ως ανθρώπινη έκφραση. 

Μαζί με τον στενό συνεργάτη της Νίκο Βελιώτη, η Μητροπούλου εξερευνά την ένταση της αναμονής, την αίσθηση της άρσης και τη δύναμη της απελευθέρωσης μέσα από ήχους που αιωρούνται μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος. Στην κουβέντα που ακολουθεί, η δημιουργός μοιράζεται τις σκέψεις της για το "Between", την εμπειρία της συνεργασίας και τον τρόπο που η αβεβαιότητα μετατρέπεται τελικά σε καλλιτεχνική πράξη.

Το "Between" είναι ένα έργο που κινείται "ανάμεσα" — όπως λες — στο γνώριμο και το άγνωστο, στο φως και το σκοτάδι. Τι σε οδήγησε να εστιάσεις σε αυτή την ενδιάμεση, "μετέωρη" κατάσταση;
Για πολλά χρόνια ζούσα "ανάμεσα" σε χώρες, γλώσσες, είδη μουσικής κ.λπ. Το "Between" ήταν η έκφραση αυτού του αδιεξόδου, το άφημα για λίγο εκεί, στη μετέωρη στιγμή που τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο ή απόλυτο, αλλά όλα μοιάζουν πιθανά και εξίσου σωστά και λάθος, που όλοι σου λένε να ακολουθήσεις το ένστικτό σου αλλά το ένστικτο σου έχει χαλάσει γιατί δε σου λέει τίποτα.

Στο σημείωμά σου γράφεις ότι "όλα δυναμώνουν στην άρση". Πώς αποτυπώνεται αυτή η ένταση της αναμονής, της μετάβασης, στη μουσική σου;
Με το νόημα της άρσης εννοώ αυτήν την ανάσα πριν πέσει η πρώτη νότα μιας συναυλίας, τη σιωπή πριν μια καταιγίδα, το στιγμιαίο ‘τι πάω να κάνω?΄πριν από μια μεγάλη απόφαση. Στο "Between" ίσως αυτό μεταφράζεται σε παύσεις ή ημιτελείς φράσεις, ή ακόμη και αρμονίες που δεν ‘πάνε’ εκεί που περιμένεις. Για παράδειγμα, το "Set alarm for 2 είναι ένα όνειρο που γίνεται εφιάλτης. Όσο προχωράει το κομμάτι, όλο και κάτι δεν πάει καθόλου καλά.

Έχεις ένα σημαντικό κλασικό υπόβαθρο, αλλά και μεγάλη εμπειρία από τη σύγχρονη, ηλεκτρονική και πειραματική μουσική σκηνή. Με ποιον τρόπο συνδιαλέγονται αυτοί οι κόσμοι στο "Between";
Συνυπάρχουν, σε άλλα κομμάτια υπερισχύει ο ένας και σε άλλα ο άλλος. Το ότι και εγώ και ο Νίκος [σ.σ. Βελιώτης] έχουμε αυτό το παράξενο μείγμα κλασικής παιδείας και ανάγκης να τη "βρωμίσουμε" διαμόρφωσε τον ήχο του δίσκου. Δανειστήκαμε όργανα που δεν έχουμε συνηθίσει να ακούμε σε ποπ κομμάτια, από γαλλικό κόρνο, harpsichord και clavichord, μέχρι άρπα και timpani. Και παράλληλα ακούγονται synths, microtonality και θόρυβος.

Ο Νίκος Βελιώτης συμμετέχει στη δημιουργία αλλά και στην παρουσίαση του δίσκου — πώς προέκυψε η συνεργασία σας και τι έφερε εκείνος στο έργο σου;
Αν δεν υπήρχε ο Νίκος, το "Between” θα ήταν ακόμη ιδέα. Ουσιαστικά με έβαλε σε focus mode και από τη στιγμή που ξεκινήσαμε κάναμε φοβερά πυκνή δουλειά με πολύ ροή. Γνωριζόμαστε πάρα πολλά χρόνια, συνεργαστήκαμε για πρώτη φορά πριν 15 χρόνια με το Γιάννη Αγγελάκα και τους Επισκέπτες, αισθητικά ταιριάζουμε πάρα πολύ, μένουμε και κοντά, οπότε κουτί!

Το Newman Cinema είναι ένας ιδιαίτερος χώρος, με τη δική του ατμόσφαιρα. Γιατί τον επέλεξες για την παρουσίαση του άλμπουμ;
Το "Between” είναι ένας δίσκος που του πάει να παίζεται σε χώρους που δεν είναι καθαρά συναυλιακοί νομίζω. Το καλοκαίρι είχα παίξει σε έναν ρημαγμένο περιστερώνα στην Τήνο και ήταν από τα πιο ταιριαστά μέρη που θα μπορούσα να το φανταστώ. Κι επειδή ο δίσκος για μένα είναι πιο φθινοπωρινός, ήθελα η παρουσίαση το φθινόπωρο να γίνει κάπου με καθιστό κοινό, ίσως σε κάποιο θέατρο. Και τότε ήρθε ένα email από το Newman Cinema που μου ζητούσε ακριβώς αυτό: να παρουσιάσω εκεί τον δίσκο. Είναι ένα πανέμορφο σινεμά.

Πώς σχεδίασες την εμπειρία αυτής της παρουσίασης, που συνδυάζει ηχητικά τοπία, performance και το σύμπαν του νέου σου δίσκου;
Δεν ήθελα κάποιο άλλο μουσικό act πριν το live μας οπότε αντί να δώσω μια playlist, πριν ξεκινήσει η παρουσίαση θα ακούγονται απαλά drones από φίλους μου που παίζουν έγχορδα, οι οποίοι θα είναι διασκορπισμενοι μέσα στον χώρο, ενώ ο κόσμος θα πηγαίνει στις θέσεις του. Μετά θα ακολουθήσει μια ολιγόλεπτη performance αλλά δεν θέλω να πω περισσότερα για αυτήν. Και μετά την παρουσίαση, θα υπάρχει DJ set έκπληξη για να πιούμε τα ποτάκια μας, μαζί με exclusive merch και βινύλια.

Στο δίσκο υπάρχουν στιγμές όπου η φωνή μοιάζει να λειτουργεί σαν όργανο, άλλοτε ανθρώπινο και άλλοτε σχεδόν αφηρημένο. Πώς αντιλαμβάνεσαι τη φωνή ως εκφραστικό εργαλείο στη σύνθεση;
Η φωνή είναι το πιο βασικό μου εργαλείο στη σύνθεση. Σκέφτομαι μονοφωνικά, όπως και το βιολί είναι μονοφωνικό όργανο, και γι’ αυτό φωνή και βιολί λειτουργούν για μένα σχεδόν σαν συγγενή μέσα, με κοινή λογική και πολλές φορές μέχρι και κοινό ρετζίστρο. Οπότε οι πρώτες μελωδίες έρχονται από τη φωνή και μετά ακολουθεί η εναρμόνιση/ενορχήστρωση.

Υπάρχει ένα αίσθημα απουσίας, αλλά και απελευθέρωσης, σε όσα γράφεις για το "ενδιάμεσο". Είναι τελικά το "Between" ένας τρόπος να συμφιλιωθείς με την αβεβαιότητα;
Νομίζω πως ναι. Το "Between” είναι τελικά η αποδοχή ότι δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα, ότι δεν υπάρχει σωστό και λάθος ή καλή και κακή απόφαση, και η ανακουφιστική τελικά συνειδητοποίηση πως τίποτα δεν είναι ‘για πάντα’. Στην ενδιάμεση κατάσταση υπάρχει πάντα μια απώλεια, κάτι που αφήνουμε πίσω, αλλά και κάτι που πάμε να ανακαλύψουμε. Κι όσο γράφαμε το δίσκο, ένιωσα ότι μπορώ να μείνω λίγο περισσότερο μέσα σε αυτή τη ρευστότητα και να την εκφράσω χωρίς φόβο.

Μετά από αυτή τη δουλειά, πώς φαντάζεσαι τη συνέχεια;
Ήδη γράφουμε καινούρια κομμάτια με τον Νίκο Βελιώτη, και αυτή τη φορά θα είναι στα ελληνικά, κάτι που μου φαίνεται εντελώς νέο σύμπαν. Το καλοκαίρι μπήκαμε και στο στούντιο με τη Βερολινέζα Rosa Anschütz και γράψαμε πέντε κομμάτια μέσα σε δύο μέρες. Tώρα, βλέπουμε πώς θα πάρει μορφή αυτό το EP. Για να δούμε!