© Manfred Baumann
Τα "Hold Me Now" και "What's Another Year" μετέτρεψαν τον Ιρλανδό τραγουδοποιό σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες των 1980s. Τώρα, πιστεύοντας στη δύναμη αυτών των αναμνήσεων, δίνει διπλό ραντεβού στο αθηναϊκό κοινό ("Παλλάς", 24 & 25/3).
Το 1980, όταν η Ιρλανδία έστειλε τον Johnny Logan στη Χάγη ώστε να την εκπροσωπήσει στην 25η Eurovision, οι προσδοκίες δεν ήταν υψηλές, για κανέναν. Για τη νησιωτική χώρα, από τη μία, είχε περάσει μια δεκαετία από τη μοναδική, ως τότε, πρωτιά στον διαγωνισμό –με το υπέροχο "All Kinds Of Everything" της Dana (1970)– οπότε όλοι θα έμεναν ευχαριστημένοι απλά με μια θέση στην τελική δεκάδα. Για τον γεννημένο στην Αυστραλία Seán Sherrard (όπως είναι το πραγματικό όνομα του Logan), από την άλλη, ήταν ένας τρόπος να κερδίσει λίγη ποπ δημοσιότητα, για μια καριέρα που είχε ξεκινήσει το 1978 και χρειαζόταν ένα σπρώξιμο προς τα μπροστά.
Κανείς δεν φανταζόταν, λοιπόν, την εποποιία της γλυκόπικρης ερωτικής μπαλάντας "What's Another Year", με το χαρακτηριστικό σαξόφωνο της εισαγωγής. Γραμμένο από τον συνθέτη, στιχουργό και δημοσιογράφο Shay Healy, το τραγούδι είχε ήδη απορριφθεί από τον Glen Curtin, πριν καταλήξει στον 26χρονο Johnny Logan. Στο φινάλε του Eurovision τελικού, όμως, βγήκε πρώτο με διαφορά, αφήνοντας αισθητά πίσω τη δεύτερη Katja Ebstein (Γερμανία) κι ακόμα πιο πίσω το "Autostop" της Άννας Βίσση (με τους Επίκουρους). Είχε ωφεληθεί από τις καταλυτικές αλλαγές που επέφερε στον διαγωνισμό η προγενέστερη νίκη των Abba, ανοίγοντας την πόρτα στον αγγλόφωνο στίχο και σε μια πιο μοντέρνα, νεανική αισθητική; Κατά πάσα πιθανότητα, ναι. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ο θρίαμβος δεν περιορίστηκε στο γιουροβιζιονικό πλαίσιο, αφού σύντομα "κανονικοποιήθηκε" με ένα ηχηρό νούμερο 1 στους επίσημους καταλόγους επιτυχιών της Βρετανίας.
Δεν ήταν λίγοι, τότε, οι υπεραισιόδοξοι που προέβλεψαν ότι ο Johnny Logan θα γινόταν ο δεύτερος, μετά τους Abba, που θα χρησιμοποιούσε την Eurovision ως βάθρο μιας επιτυχημένης ποπ καριέρας. Όμως δεν συνέβη. Το κοινό αδιαφόρησε για όσα κυκλοφόρησε στη συνέχεια, με αποτέλεσμα, μέσα σε μια διετία, να λογίζεται ως χαρακτηριστική "one-hit wonder" περίπτωση. Αργότερα, ο ίδιος θα απέδιδε την αποτυχία στην απειρία του και στις κακές επιλογές μάνατζμεντ. Σε κάθε περίπτωση, ως το 1987 είχε βρεθεί σε πλήρες αδιέξοδο. Το μόνο χαρτί που μπορούσε να παίξει ήταν της Eurovision, στην οποία κι επέστρεψε, αυτή τη φορά μ' ένα δικό του τραγούδι ονόματι "Hold Me Now", σε γνωστή συνταγή: κορίτσι αφήνει (ευαίσθητο) αγόρι, για ένα καινούριο ερωτικό ενδιαφέρον.
Κι όμως, το "Hold Me Now" θριάμβευσε στον τελικό του διαγωνισμού στις Βρυξέλλες (για ακόμα μία φορά σε βάρος της Γερμανίας, η οποία ξανάμεινε δεύτερη). Ο δε Johnny Logan έγινε ο μόνος καλλιτέχνης με δύο Eurovision νίκες στο ενεργητικό του, ενώ είδε και την καριέρα του να ξαναπαίρνει μπρος, αφού το κομμάτι έγινε μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία (ακούστηκε πολύ και στην Ελλάδα της εποχής), κερδίζοντας κι ένα νούμερο 2 στα βρετανικά charts. Η συνέχεια, βέβαια, έμοιαζε με τη Μέρα της Μαρμότας, αφού, μετά από τις αποκαρδιωτικές επιδόσεις μιας μετριότατης διασκευής στο "I'm Not In Love" των 10cc, σε παραγωγή Paul Hardcastle (βάλτωσε στο #51 της Βρετανίας), απλά δεν ξαναγνώρισε καμία επιτυχία. Ωστόσο, είχε πάντα την Eurovision, στην οποία και ξαναγύρισε το 1992, αλλά ως δημιουργός –δίνοντας στη Linda Martin το τραγούδι "Why Me?", με το οποίο η Ιρλανδία κέρδισε τον διαγωνισμό για 4η φορά στην ιστορία.
"Τα έκανα μαντάρα κάμποσες φορές", θα παραδεχόταν το 2023, σε μια εμφάνισή του στην ιρλανδική τηλεόραση. Οπωσδήποτε, η θέση του δεν ήταν και η βολικότερη, αφού εντός Eurovision παρέμεινε μια θρυλική, δαφνοστεφανωμένη φιγούρα, μα απλά χανόταν στο περιθώριο των μουσικών εξελίξεων, κάθε που ξεμύτιζε έξω από αυτό το πλαίσιο. Έτσι, η δεκαετία του 1990 τον οδήγησε σε μια μεγάλη προσωπική κρίση: ο γάμος του διαλύθηκε, ενώ έφτασε πολύ κοντά στην απόφαση να κρεμάσει την κιθάρα του και να εγκαταλείψει εντελώς τα μουσικά πράγματα. Σιγά-σιγά, όμως, έκανε την ειρήνη του, ενώ η δύναμη των γιουροβιζιονικών του επιτυχιών αποδείχθηκε ικανή να συντηρήσει μια αθόρυβη και μικρής κλίμακας καριέρα, κυρίως στην κεντρική Ευρώπη και σε κάποιες από τις σκανδιναβικές χώρες.
Με την Ελλάδα, όμως, τι γίνεται; Προγενέστερο δείγμα γραφής δεν έχουμε, αφού, παρά τη ραδιοφωνική απήχηση του "Hold Me Now", ο τραγουδοποιός δεν ήρθε ποτέ εδώ για συναυλίες. Θα το κάνει τώρα, λοιπόν, για πρώτη φορά –και σίγουρα υπάρχει γενικευμένη αισιοδοξία για την προσέλευση στο θέατρο "Παλλάς", αφού δίνεται διπλό ραντεβού στο αθηναϊκό κοινό, για τη Δευτέρα 24 και την Τρίτη 25/3. Δεν πάει ούτε μήνας, άλλωστε, από το διήμερο sold out του επίσης γιουροβιζιονικού Slimane, στον ίδιο χώρο. Βέβαια, το αν ο Johnny Logan ισοφαρίσει τις δικές του επιδόσεις χάρη στη νοσταλγία για τις 1980s επιτυχίες του, μένει ν' αποδειχθεί. Εάν συμβεί, πάντως, μάλλον θα πρέπει να δεχτούμε ότι η χώρα μας βιώνει ξανά μια στενή σύνδεση με όσα εκτυλίσσονται στην Eurovision.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
