"Η Νύχτα στα Μικρόφωνα": είναι τίτλος που ιντριγκάρει, πριν καν διαβάσεις περί τίνος πρόκειται. Πώς οδηγηθήκατε σε αυτόν; Και τι σας έκανε να τον διαλέξετε;
Είμαστε η νύχτα.
Είμαστε και τα μικρόφωνα.
Είναι ένας τίτλος της Λίνας, που μας εκφράζει όλους και σηματοδοτεί και την παράσταση!
Για το αφιέρωμα που ετοιμάζετε, τι ρόλο έπαιξαν οι περσινές σας παραστάσεις στη "Σφίγγα", που είχαν ως επίκεντρο τον Γιάννη Σπανό; Τι "γεύση" σας άφησαν;
Ήταν υπέροχες βραδιές, αν σκεφθεί κανείς πως το 80% του κοινού ήταν νέοι, οι οποίοι είτε ήξεραν τον δημιουργό, είτε ανακάλυπταν τραγούδια του σπουδαίου Γιάννη! Κοιτάξτε, δεν θα πάψω να τραγουδώ τον Γιάννη Σπανό. Όχι μόνο γιατί έχουμε κάνει δύο ολοκληρωμένα άλμπουμ, αλλά γιατί ήταν –και παραμένει– αγαπημένος μου συνθέτης. Και σαν άνθρωπος ήταν υπέροχος!
Πώς δουλέψατε με τη Λίνα Νικολακοπούλου για το φετινό πρόγραμμα (πρεμιέρα 29/11, κάθε Παρασκευή, έως και 3/1/2025); Σε ποιους βασικούς άξονες αποφασίσατε ότι θα στηριχτεί –πέρα, φυσικά, από τη φωνή σας;
Με τη Λίνα με ενώνει μια τεράστια και διαχρονική επιτυχία. Τώρα, μετά από καιρό, απόλαυσα την αισθητική, τη γνώση, και την τρυφερότητά της απέναντι σε άλλους δημιουργούς. Την ευχαριστώ για την πολύτιμη βοήθειά της στην επιλογή των τραγουδιών αυτών των δύο σπουδαίων συνθετών, του Άκη Πάνου και του Γιάννη Σπανού.
Αν και περίπου συνομήλικοι, ο Γιάννης Σπανός και ο Άκης Πάνου ήταν, ως γνωστόν, πολύ διαφορετικοί –όχι μόνο σαν δημιουργοί, αλλά και σαν άνθρωποι. Υπήρχαν πράγματα που θα μπορούσαν να τους ενώσουν, όσο ζούσαν; Ή "ενώνονται" στο πώς συνδεθήκαμε εμείς με τα τραγούδια τους;
Οι δημιουργοί που καταθέτουν την αλήθεια τους ενώνονται, με έναν τρόπο, όσο διαφορετική και να είναι η ζωή τους, το πάθος τους για την τέχνη και η ανάγκη να επικοινωνήσουν με έναν άγνωστο κόσμο. Αν και τόσο διαφορετικοί, εισβάλουν στις ψυχές και γίνονται ένα με χιλιάδες ανθρώπους! Ο Άκης Πάνου ήθελε πολύ να βάλει ο Γιάννης Σπανός τη μουσική του σε στίχους του. Αυτό το γνωρίζω! Πάντως το ίδιο κοινό τους θαύμαζε.
Ξέρω ότι, μεγαλώνοντας, αγαπούσατε τους Beatles, τους Rolling Stones, τη Donna Summer. Με ποιον τρόπο, λοιπόν, "χώρεσε" στα μουσικά σας βιώματα ένας δίσκος σαν την "Τρίτη Ανθολογία" του Γιάννη Σπανού (1975);
Λοιπόν, εγώ μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου υπήρχε μουσική πολυφωνία! Πέρα, δηλαδή, από τα ξένα τραγούδια, άκουγα και ό,τι όμορφο γεννιόταν στο ελληνικό ρεπερτόριο. Η "Τρίτη Ανθολογία" έγινε, λοιπόν, μέρος της ζωής μου! Το φως της ποίησης ζωντανεύει τις εσωτερικές μας αναζητήσεις.
Αλήθεια, πότε πρωτογνωρίσατε τον Σπανό; Και πώς γεννήθηκε η συνεργασία του 1988, για το άλμπουμ "Προσωπικά";
Ήταν ένας χειμώνας με δύο προτάσεις: να πάω στη "Μέδουσα" με τον Γιώργο Μαρίνο; Ή στην "Αθηναία", με τον Γιάννη Σπανό; Και πήγα με τον Γιάννη. Έτσι γνωριστήκαμε! Ο δίσκος "Προσωπικά" έγινε δύο χρόνια μετά. Με παραγωγό τον Γιώργο Μακράκη. Στίχοι, όπως θα ξέρετε, Λίνας Νικολακοπούλου και Μαριανίνας Κριεζή.
Δεν σας λέω κάτι καινούριο, φυσικά, αν επισημάνω το αποτύπωμα που άφησε το "Προσωπικά" στη δισκογραφία, στις μνήμες και στη φαντασία μας. Αλλά γιατί πέρασαν 8 χρόνια για να ξανακάνετε δίσκο με τον Σπανό;
Ήταν μια κοινή απόφαση! Πέρασαν 8 χρόνια, γιατί χρειαζόταν μια απόσταση από εκείνη τη θαυμάσια δουλειά.
Να ρωτήσω, ασφαλώς, και για τον έτερο πόλο του αφιερώματος . Ποιος είναι ο Άκης Πάνου της Ελένης Δήμου; Έχει πρωταγωνιστήσει σε εκείνον τον στίχο που λέει "Προσωπικά, τυχαίνει βράδια με τραγούδια λαϊκά";
Ακριβώς! Μόνο που δεν "τυχαίνει", είναι επιλογή. Ο Άκης, άλλη λατρεία! Χρόνια τώρα. Είναι η τρίτη φορά που θα πω τραγούδια του. Η πρώτη ήταν στο "Στράτος", όταν έκανα αφιέρωμα και ήταν κάθε βράδυ εκεί! Η δεύτερη πριν δέκα χρόνια. Τώρα, όμως, νιώθω ότι είναι η πιο σπουδαία στιγμή, έχοντας και τη βοήθεια της Λίνας στην επιλογή του ρεπερτορίου. Θα γίνει και ηχογράφηση.
Σας έχει ασκήσει επίδραση στον τρόπο με τον οποίον κοιτάτε τη μουσική λαϊκότητα το γεγονός ότι είστε ανιψιά, έστω και μακρινή, του Βαγγέλη Περπινιάδη;
Τον θείο μου τον θαύμαζα, γιατί είχε υπέροχη φωνή. Μπορεί να ζούσε μέσα μου το άκουσμά του. Όμως, όπως σας είπα, άκουγα κι ονειρευόμουν άλλου είδους μουσική και μια διαφορετική καριέρα. Αυτή που έκανα!
Έχετε δει το ελληνικό τραγούδι να ξετυλίγεται μέσα σε τέσσερις διαφορετικές δεκαετίες. Σήμερα δεν δείχνει να περπατά καλά και δεν αναπληρώνει τις απώλειες δημιουργών σαν τον Σπανό ή τον Πάνου με νέα μεγέθη. Τι φταίει, όπως βλέπετε εσείς τα πράγματα;
Λείπει η αισθητική, λείπει ο αργός ρυθμός στα πράγματα. Η ταχύτητα στη μουσική, έχει τα σημερινά αποτελέσματα: γρήγορα κάνουμε ένα τραγούδι, γρήγορα το ακούμε, γρήγορα το πετάμε. Το παρελθόν, όμως, είναι το μέλλον μας! Δεν έχω απωθημένα, αλλά θυμώνω, όταν επιτέλους ακούω κάτι πολύ καλό και δεν έχει την ανάλογη μεταχείριση από τα μέσα πληροφόρησης.
Διαβάστε Επίσης
