© Θάνος Λαΐνας
Ό,τι κι αν γράψει κανείς για τη βραδιά του Anser στην Τεχνόπολη, η βαθύτερη αλήθεια της, πέρα από τις όποιες λεπτομέρειες της σχεδόν τρίωρης διάρκειας, μοιάζει εξαιρετικά λιτή: ένας από τους καλύτερους Έλληνες ράπερ, μπροστά σε ενθουσιώδες πλήθος. Τόσο απλά, μα και με όλη την εκρηκτικότητα που μπορεί να πυροδοτηθεί από ένα τέτοιο μείγμα. Μάλιστα, για τον ίδιο τον επί σκηνής πρωταγωνιστή, ήταν "η καλύτερή του συναυλία" –όπως δήλωσε καθώς όδευε, πια, για φινάλε.
Το νήμα, βέβαια, άρχισε να ξετυλίγεται ήδη πριν εμφανιστεί ο Anser, με τους Koblan να ρίχνουν το σύνθημα της εκκίνησης λίγο μετά τις 21.00, παρασέρνοντας εύκολα τον κόσμο με τις φλογισμένες ρίμες του "Πάτα Το Play" και της "Επιδρομής", που προξένησαν ακόμα και άναμμα καπνογόνου (θέαμα σπάνιο για support). Παρά τη σκηνική του απειρία, το νεότευκτο συγκρότημα ξεδίπλωσε ένα απροσδόκητα δουλεμένο στυλ σε ανάσες και σε flow, αλλά παρουσίασε και τραγούδια αρθρωμένα πάνω σε ιντριγκαδόρικες ιδέες (π.χ. "Ατόφιο"), τα οποία έδειξαν το βάθος των παραγωγών τους. Οι κραυγές των παρευρισκόμενων και οι μικροί χαμοί που πυροδότησαν εδώ κι εκεί σε ένα κοινό που (πλην πολύ λίγων) δεν τους γνώριζε, έπεισαν ότι θα ξανακούσουμε από αυτό το αθηναϊκό τρίο.
Δυτυχώς, λαμβάνοντας τη support σκυτάλη, ο Nesok κατασπατάλησε τη φόρα που ανέπτυξαν οι Koblan. Δεν ξέρω αν στο μυαλό του ηχούσε ως κάτι πιο δυναμικό κι αποφασισμένο, μα ήταν κάπως αστείο να βγαίνεις να ρωτάς με τσαμπουκά αν έχει ακούσει κανείς τον δίσκο σου, να βλέπεις ελάχιστες αντιδράσεις και να απαντάς "δεν πειράζει, θα τον ακούσετε τώρα" –δεν είσαι, δα, και ο Raekwon. Αλλά κι έπειτα εκφράστηκαν πολλές απαιτήσεις για κερκίδα, με διάφορα επίμονα "πάμε" και "πέστε κάτω", χωρίς όμως να υπάρχουν τα τραγούδια και το γενικότερο στυλ, ώστε να τις στηρίξουν. Αν και ο Nesok προσπάθησε για το καλό ζωντανό αποτέλεσμα, κυριάρχησε ένα άχαρο ραπ ύφος, δίχως λαμπερές ποιότητες στο μικρόφωνο, ενώ κομμάτια σαν τα "Survival Of The Fittest", "Marakesh" ή "Public Enemies", παρά τη φροντίδα του Eversor ή τις απόπειρες ορισμένων στίχων για κοινωνικές αιχμές, εντυπώθηκαν ως ετερόφωτα και στιλιζαρισμένα.
O Anser βγήκε αμέσως με το που αποχαιρέτησε ο Nesok, βρίσκοντας απέναντί του ένα πλήθος ανάμεικτων ηλικιών –από πιτσιρικάδες, μέχρι παλιούς με μπλουζάκια FF.C.– το οποίο τον υποδέχθηκε με ενθουσιασμό: ήταν, άλλωστε, κοινό που δεν άργησε να αποδείξει ότι παρακολουθεί την πορεία του, αγαπά τους στίχους του, μα αισθάνεται κι αρκετά άνετα ώστε να τον πειράξει, τραγουδώντας ρυθμικά "Anser, βγάλε τον δίσκο", ως σχόλιο για το γεγονός ότι, εδώ και μια πενταετία μετά το "Άδυτο" (2019), ο ράπερ από τη Σπάρτη εκφράζεται μόνο μέσω singles. Δεν ήταν τυχαίο, λοιπόν, πως η Τεχνόπολη δονήθηκε με ιδιαίτερο χιπ χοπ παλμό ήδη από το εναρκτήριο "Ό,τι Αγαπάς Δεν Έχει Τέλος", έστω κι αν αποδόθηκε κάπως βεβιασμένα. Σε κάθε περίπτωση, αποτελούσε μεν και γενικότερο μότο της βραδιάς, μα είναι και το πιο φρέσκο τραγούδι του πρωταγωνιστή της: ένας ύμνος αγάπης στο χιπ χοπ, που, ταυτόχρονα, εξαπολύει και λάβρα επίθεση στους τραπ επιγόνους. Λογικά θα το ξανακούγαμε και στο φινάλε, όπου έλπιζα, προσωπικά, σε μια πιο μεστή εκτέλεση, αλλά ο συναυλιακός χρόνος δεν το επέτρεψε.
Για όποιον εξακολουθούσε να αμφιβάλλει ότι η συναυλία είχε ξεκινήσει με γκολ από τα αποδυτήρια, το επισφράγισε με κατηγορηματικό τρόπο το "Νους Ιθύνων", όπου τα χέρια του κόσμου υψώθηκαν μέχρι και τα τραπεζάκια στο πίσω μέρος της Τεχνόπολης, η οποία αντήχησε από ζητωκραυγές για την καταιγιστική επίδειξη flow ικανοτήτων του Anser, που σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς είχε πλάι του τον Andri J ως ακούραστο συνοδοιπόρο στο μικρόφωνο: τηρουμένων των χιπ χοπ αναλογιών, τέτοιο "σεγόντο" έχει να ακούσει το ευρύτερο ελληνικό τραγούδι από τα χρόνια του Πάνου Γαβαλά και της Ρίας Κούρτη. Φανερά ευχαριστημένος από την υποδοχή, ο Anser ευχαρίστησε το κοινό που κάθε χρόνο τηρεί το αθηναϊκό ραντεβού μαζί του κι έκανε έπειτα ένα δώρο στους παλιότερους φίλους –μα και στη δική του, δωδεκαετή πια, συμπόρευση με τον Eversor, ο οποίος κρατούσε για ακόμα μία φορά τον πύργο των decks και των beats– ριχνόμενος στον "Οπαδό" (από τα FlowRoyal χρόνια), μέσα σε κύμα από ρυθμικά παλαμάκια.
Πάντως, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τη θαυμαστή λάιβ δυναμική τέτοιων στιγμών, θα πω ότι η πρώτη αληθώς ουσιαστική εμπειρία ήρθε λίγο μετά, όταν παίχτηκε το "Ίδιες Προσευχές", μετά από ένα θεσπέσιο intro, όπου ο Anser απηύθυνε στίχους στο πλήθος κι εκείνο του απαντούσε τη συνέχειά τους, σε ένα παμπάλαιο call-and-response στυλ, που το αμερικάνικο χιπ χοπ κληροδότησε από τα μπλουζ (κι εκείνα από τις δυτικοαφρικανικές τους ρίζες). Επρόκειτο για φοβερή εκτέλεση, άψογο δείγμα των τεχνικών κι εκφραστικών δυνατοτήτων του Σπαρτιάτη ράπερ, που βρήκαν, βέβαια, πάτημα σε γερούς στίχους και σε μια υποδειγματική παραγωγή του Eversor. Γιατί, θα την πω την αμαρτία μου, συχνά ο Anser δίνει την εντύπωση ότι, πάνω στην ανάγκη του να τα πει, ξεχνάει πως πρέπει να προκύψει κι ένα ωραίο κομμάτι. Κάτι που θυμήθηκα ξανά στη διάρκεια της συναυλίας, σε διάφορες "κοιλιές", οι οποίες ήταν ευδιάκριτες (χαρακτηριστικό παράδειγμα η "Κερκόπορτα"), μα ευτυχώς όχι και καθοριστικές για το αποτέλεσμά της.
Αν υπήρξε ένα σημείο όπου η βραδιά κλυδωνίστηκε εμφανώς, κινδυνεύοντας να χάσει τα νερά της, ήταν η έλευση του Εύφλεκτου στη σκηνή. Οι προθέσεις, ασφαλώς, ήταν οι καλύτερες, γιατί ο Anser απότισε, έτσι, έναν φόρο τιμής στις FlowJob ημέρες του. Ωστόσο, με κάθε σεβασμό στις 2000s μνήμες και στον αντίκτυπο που είχαν, τότε, οι απόπειρές τους για ένα ντόπιο, ανεξάρτητο χιπ χοπ με reggae/dub ανησυχίες, το υλικό αυτό έχει κακογεράσει και σε συναυλιακές συνθήκες αποτυπώνεται ως ακαλαίσθητος ορυμαγδός, όσο κι αν εντυπωσίασε ο F-lektos κινούμενος πάνω-κάτω στη σκηνή της Τεχνόπολης. Υπάρχει, φυσικά, κι ένας 16άρης με άσπρη μπλούζα για να διαψεύσει τα λεγόμενά μου, ο οποίος έκανε τον Anser να διακόψει λίγο, ώστε να τον ρωτήσει πόσο χρονών ήταν όταν έβγαζαν τα συγκεκριμένα κομμάτια, καθώς έδειχνε να ξέρει τους στίχους απέξω. Το δέχομαι, το ακούω με προσοχή, μα θα επιμείνω στην κρίση μου.
Ο F-lektos, τώρα, δεν ήταν παρά ένας μόνο από τους καλεσμένους του Anser στην Τεχνόπολη. Οι λιγότερο αναμενόμενοι από αυτούς ήταν οι Μωζάικ, η μπάντα δηλαδή που μάθαμε από το τηλεοπτικό "Μουσικό Κουτί". Είχαμε κι εκεί, ασφαλώς, πολλές ευκαιρίες για να διαπιστώσουμε την ποιότητα των μουσικών του συνόλου, μα το νιώσαμε ξανά και με το βάθος που πέτυχαν να δώσουν τα όργανά τους στο "Εκείνο Το Τίποτα": στάθηκε μία από τις πιο πλήρεις στιγμές της συναυλίας, άριστη όχι μόνο εκτελεστικά, μα και οπτικά, λουσμένη καθώς ήταν στα μπλε φώτα του χώρου, με τον κόσμο να παρακολουθεί σιωπηλός και να τραβάει φωτογραφίες με τα κινητά του, χειροκροτώντας θερμά μετά την αφιέρωση του Anser στον πατέρα του "που κέρδισε ακόμα μία μάχη". Να τονίσουμε, όμως, και το πόσο ενισχύθηκε η όλη ιδέα της σύμπραξης με τους Μωζάικ από τα εκπληκτικά φωνητικά της Rosey Blue, που ανέλαβε τον ρόλο της Κωνσταντίνας στη "Σκουριά", εντυπωσιάζοντας με την κρυστάλλινα ρετρό έκφρασή της.
Το παρών έδωσε και ο Θοδωρής Μαυρογιώργης, για τη διασκευή που έκανε με τον Anser στο "Η Μέρα Εκείνη Δε Θ' Αργήσει" του Μάνου Λοΐζου –η οποία διατήρησε τις ανάμεικτες εντυπώσεις της στούντιο εκδοχής– ενώ πρέπει να πούμε ότι σε ένα σημείο έλαβε και ο Andri J τα ηνία, αλλά δίχως να αναδείξει το μέτριο "Ego Trip". Αυτός που σίγουρα έκανε αίσθηση, αν και περισσότερο με την παρουσία του και την ενέργειά του, παρά με τις ατόφιες χιπ χοπ επιδόσεις του, ήταν ο Tiny Jackal, με τη συμμετοχή του να προκαλεί κι ένα αστείο στιγμιότυπο, αφού στα θερμά του λόγια για τον Anser εκείνος απάντησε με παραπομπή στο παλιό σουξέ του Σταμάτη Γονίδη "Αμοιβαία Τα Αισθήματα". Το ντουέτο τους στο "Μακριά Απ' Το Σήμερα", κατά τα λοιπά, δεν ήταν κάτι σπουδαίο, ενώ ο ανδρωμένος στον Κορυδαλλό ράπερ φώναξε, θεωρώ, παραπάνω απ' όσο χρειαζόταν όταν έμεινε για λίγο μόνος στη σκηνή, υπολογίζοντας λάθος τον δυναμισμό που θέλησε να εκπέμψει.
Ως πιο ουσιαστικός καλεσμένος αποτυπώθηκε ο Buzz, ο οποίος κατέφτασε με κεκτημένο γκάζι κι έγινε δεκτός με έντονη θέρμη από τον κόσμο καθώς άρχισε να ραπάρει τα "Παιδιά" με τον Anser, με την όλη ζέση να μεταβάλλεται έπειτα σε έκρηξη συναισθημάτων στα "Ίσως Να Μη Γεράσουμε" και "Όσοι Αγάπησα", που στάθηκε μία από τις κορυφαίες στιγμές της όλης εκδήλωσης. Τελικά, όμως, εκείνος που έκλεψε την παράσταση ήταν ο αναπάντεχος Βέβηλος, με το ξεχωριστό του γρέζι και τη μανία του ν' αντηχούν απ' άκρη σ' άκρη στην Τεχνόπολη στο "Άμα Ρωτήσουν Που Χάθηκα", το οποίο δημιούργησε, φυσικά, γενικό πανζουρλισμό.
Στο ενδιάμεσο των τόσων καλεσμένων ο Anser συνέχισε το σόλο πρόγραμμά του, με δυνάμεις κι αντοχές πραγματικά αξιοθαύμαστες, που κράτησαν ως το τέλος της βραδιάς. Οι καταιγιστικές, a cappella δοσμένες ρίμες ενός ακυκλοφόρητου κομματιού με μνεία στον σπουδαίο γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά έκαναν τον κόσμο να άδει ρυθμικά "Anser βγάλε τον δίσκο" –το σύνθημα, μάλιστα, το έδωσε ο ίδιος ο Eversor, μιλώντας απ' τα decks– ενώ στο "Χαμαρέτου" και στο "Παρανάλωμα" σημειώθηκε μέγας χαμός, με ασταμάτητες ιαχές και άναμμα καπνογόνων. Και πώς αλλιώς να γινόταν, δηλαδή, από τη στιγμή που ο Anser ραπάρει με τόσο αστραπιαίες ταχύτητες στο δεύτερο, με τις 11 συλλαβές το δευτερόλεπτο τις οποίες πιάνει να τον κρατούν στο ίδιο τερέν όπου παίζει μπάλα ο Eminem;
Τη χάρηκε δικαίως τη βραδιά του στην Τεχνόπολη, την ευχαριστήθηκε και ο κόσμος, αποδείχθηκε ξανά η ποιότητά του, πέρα από τις επιμέρους ενστάσεις που καταγράφηκαν πιο πάνω. Πραγματικά, πλέον, μένει μόνο να βγάλει τον δίσκο που θα διαδεχθεί το "Άδυτο".
