Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης "επιστρέφει" ξανά στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, μέσα από ένα μεγάλο συναυλιακό αφιέρωμα, με τίτλο "Σ’ ευχαριστώ Λουκιανέ" και τη συμμετοχή αγαπημένων ερμηνευτών και ηθοποιών, τη Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου. Ανάμεσά τους, η Γιασεμί Κηλαηδόνη, ο Σπύρος Γραμμένος, η Νάντια Κοντογεώργη και ο Μανώλης Φάμελλος, από τους οποίους ζητήσαμε να επιλέξουν ένα από τα αγαπημένα τους τραγούδια του Λουκιανού Κηλαδόηνη.
O συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής είχε μια ξεχωριστή σχέση με τον αττικό λόφο και το εμβληματικό θέατρο του, καθώς εκεί είχε δώσει επτά συναυλίες, οι οποίες άφησαν το δικό τους αποτύπωμά τους στην ελληνική μουσική σκηνή. Τα τραγούδια του Λουκιανού που άφησαν εποχή, συνοδεία σπάνιων βίντεο-ντοκουμέντων από τις θρυλικές συναυλίες του στον Λυκαβηττό, ζωντανεύουν ξανά σε μια βραδιά αφιερωμένη στον μοναχικό καουμπόι των Αθηνών.
Στη συναυλία συμμετέχουν (με αλφαβητική σειρά) οι τραγουδιστές Θέμης Ανδρεάδης, Σπύρος Γραμμένος, Φοίβος Δεληβοριάς, Δώρος Δημοσθένους, Μαρία Κηλαηδόνη, Πάνος Μουζουράκης, Πέννυ Μπαλτατζή, Χρήστος Παπαδόπουλος, Μανώλης Φάμελλος, οι ηθοποιοί Γιασεμί Κηλαηδόνη, Νάντια Κοντογεώργη, Αλέξανδρος Μπουρδούμης και οι μουσικοί Στέφανος Δανιηλίδης (πιάνο, ακορντεόν), Βαγγέλης Κατσαρέλης (τρομπέτα), Μάνος Λούτας (μπάσο), Βαγγέλης Τσιμπλάκης (ντραμς).
Γιασεμί Κηλαηδόνη
"Είναι εξαιρετικά δύσκολο να ξεχωρίσω ένα τραγούδι του Λουκιανού που αγαπώ περισσότερο. Παρόλο που έχω την σπάνια τύχη ο μπαμπάς μου, ο Λουκιανός, να έχει γράψει για μένα το θρυλικό τραγούδι του ‘’Τζιν, τζιν, τζιν’’ νομίζω ότι αν επέλεγα ένα θα ήταν η ‘’Χαμηλή πτήση’’, ένα road τραγούδι, ύμνος -στην Ελευθερία! Νομίζω ότι συνοψίζει μέσα από τους στίχους και την μελωδία του, την φιλοσοφία και στην στάση ζωής που κράτησε πιστά και ίδιος ο Λουκιανός:‘’ Και να μην σταματάς πουθενά’’
Συνήθιζε επειδή ήξερε πως το αγαπάμε οικογενειακώς αυτό το τραγούδι να μας το αφιερώνει όταν είμασταν παρούσες στις συναυλίες του με την χαρακτηριστική φράση : ‘’Η Χαμηλή πτήση, για τα κορίτσια μου’’ (‘Άννα, Γιασεμί και Μαρία)".
Σπύρος Γραμμένος
"Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω ένα τραγούδι του Λουκιανού και ήταν πολύ δύσκολο να επιλέξω και τα τραγούδια που θα ήθελα να πω στην βραδιά του. Κάθε ιστορία του, είναι χιλιάδες μικρές ιστορίες. Κρατάω μία. Με δυσκολία. Επειδή με πιέζετε.
Η "Νύχτα Καταστροφής" είναι ένα απ’ τα κομμάτια που κλείνω τα μάτια και ερωτεύομαι ξανά και ξανά. Είναι το κομμάτι που χωρίς να συμβαίνει στην ζωή μου, αυτή τη στιγμή, αυτό που λέει, εγώ κάθε φορά που το ακούω ή το τραγουδάω, το ζω και νιώθω αυτόν τον γλυκό πόνο του ανεκπλήρωτου έρωτα".
Νάντια Κοντογεώργη
"Αν όλα τα παιδιά της γης
πιάναν γερά τα χέρια
κορίτσια αγόρια στη σειρά
και στήνανε χορό
ο κύκλος θα γινότανε
πολύ πολύ μεγάλος
κι ολόκληρη τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.
Αν όλα τα παιδιά της γης
φωνάζαν τους μεγάλους
κι αφήναν τα γραφεία τους
και μπαίναν στο χορό
ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και δυο φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.
Θα ’ρχόνταν τότε τα πουλιά
θα ’ρχόνταν τα λουλούδια
θα ’ρχότανε κι η άνοιξη
να μπει μες στο χορό
κι ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και τρεις φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ!
Όταν τραγουδούσα "το γαϊτανάκι" στο δημοτικό απολάμβανα το ρυθμό , τη μελωδία και την αίσθηση της ενότητας με το όλον, αίσθηση και γνώση που ωθούμαστε να χάσουμε καθώς μεγαλώνουμε. Σ’ έναν κόσμο που κλονίζεται απ την κλιματική κρίση και σε μια καθημερινότητα που ευνοεί την αποξένωση και τη διαίρεση , τραγουδώ την ενότητα, τον κύκλο που γίνεται μεγαλύτερος, τη γη, τη φύση, τα παιδιά, την αγκαλιά. Να πιάσουμε γερά τα χέρια! Σ’ ευχαριστώ Λουκιανέ".
Μανώλης Φάμελλος
"Μεταπολίτευση κι όλοι οι τοίχοι με συνθήματα και δίκαια βεβαίως αιτήματα και ιδεολογικά ζητήματα (που ήσουν όμως μικρός για να καταλάβεις) και ο καθένας με τα κόμματα κομμάτια του, με τα προτάγματα και τα φαντάσματά του και παντού ασπρόμαυρος τύπος, ασπρόμαυρη τηλεόραση και η πραγματικότητα γκρίζα εκτός… από έναν, δύο, τρεις -το πολύ- ανεξάρτητους μεμονωμένους που διαφεύγουν από την πεπατημένη, τις μαζικές αντιπαραθέσεις, το από εδώ εμείς κι εσείς από την άλλη δηλαδή και όλα τα συναφή. Κάποιους που έχουν άλλα δικά τους σχέδια για το μέλλον και το μυαλό τους όλο στην περιπέτεια. (Υπάρχουν σαφώς και άλλοι πολλοί της εποχής, εκτός επικαιρότητας τότε που το περισκόπιο ενός μαθητού δεν μπορεί να εντοπίσει). Συχνά πυκνά αυτοί οι παραπάνω δραπετεύουν και κάνουν τις βόλτες τους στα περιαστικά δάση και τις ακρογιαλιές με τις μηχανές τους και τα κορίτσια τους αλλά είναι από εκείνους που επιστρέφουν τελικά και στήνουν γλέντια και γιορτές με την παρέα τους που είναι ένας κύκλος που ολοένα μεγαλώνει και ανοίγει και φτάνει κάποτε και σε σένα που ενώ ξέρεις δυο τρία ακόρντα μόνο στην κιθάρα, ανεξάρτητα και μεμονωμένα κι αυτά, ξέρεις πολύ καλά τι πάει να πει φτωχός και μόνος καουμπόι κι ας μην έχεις καμία εμπειρία στο πεδίο.
Έτσι κάπως αυτό το τραγούδι του Λουκιανού έγινε το πρώτο που εκτέλεσα δημοσίως ή μάλλον το σκότωσα στην κυριολεξία σε μια συναυλία που έδωσα στο προαύλιο του σχολείου μου…. Πλην όμως βλέπω με μεγάλη χαρά πως συνεχίζει να ζει… Και πως αν και ύμνος του μοναχικού, ακούγεται σαν τραγούδι της παρέας κι όχι της μοναξιάς…".
