© Θάνος Λαΐνας
Μία και μόνο βραδιά· με τα παλιά, με τα πιο πρόσφατα, αλλά και με τα ολόφρεσκά της τραγούδια. Αυτό έταξε στους φίλους της η Ευσταθία, αυτό και παρέδωσε. Κι εκείνοι, παρά το μεσοβδόμαδο του ραντεβού (Τετάρτη), γέμισαν χαλαρά το "Half Note", σιγομουρμουρίζοντας στίχους και υψώνοντας τα ποτήρια τους στην υγειά της.
Το "Λάτρεψέ Με" έγινε άτυπη τελετή έναρξης, το "Πολύ Καλό Παιδί" έδωσε τα πρώτα γκάζια στη βραδιά, τα "Υποκοριστικά" έριξαν τις απαραίτητες γέφυρες με το παρόν της Ευσταθίας. Και η ίδια αποτυπώθηκε επί σκηνής χαμογελαστή, με διάθεση χορευτική, με το κοφτερό της χιούμορ να λάμπει ατόφιο, σφάζοντας με το μπαμπάκι τις σχεσούλες, τις ζωούλες και τα "έεελα μωρέ" της μικρής μας ύπαρξης.
Για εκείνη, εντωμεταξύ, η συναυλία στο "Half Note" ήταν τμήμα μόνο ενός υπερ-δραστήριου και εν κινήσει Δεκέμβρη. Γενέθλια, νέα θεατρική παράσταση με τη Βίκυ Βολιώτη ("Ιζαμπέλ Ρεμπώ, Ο Δικός Μου Αρθούρος", στο Ιδιόμελο), καινούριος δίσκος μετά από καιρό ("Γένους Θρυλικού"), κυκλοφορία ομώνυμου βιβλίου υπέρ της "ηθικής οφειλής των καιρών μας για αποκατάσταση της τόσο τρομακτικά βαλλόμενης σε πολλά μέρη του κόσμου θηλυκής αρχής", αλλά κι ένα ακόμα θεατρικό: "Η Απολογία της Μαρί Κιουρί", με την Πέγκυ Τρικαλιώτη, η οποία συνεχίζει να παίζεται στην Αποθήκη, για 4η σεζόν. Μας το θύμισε η ίδια η Ευσταθία, εκκινώντας το δεύτερο μέρος της βραδιάς με το τραγούδι που έγραψε γι' αυτήν, το "Για Πες Μου Κάτι". Για εκείνες τις πικρές και άδειες μέρες, που δεν αγαπούν τους ποιητές.
Σταθεροί στυλοβάτες πίσω από την τραγουδοποιό ήταν σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας ο πιανίστας Χάρης Μπότσης, ο ντράμερ Βαγγέλης Παπαχριστόπουλος και ο κοντραμπασίστας Μαμπρέ Κασαρτζιάν, με την προσπάθεια να ενισχύεται συχνά και από τις αδελφές Λίνα & Άννα Μαρία Μητσάκου στα δεύτερα φωνητικά. Σε κάποιο σημείο, μάλιστα, βγήκαν και πιο μπροστά, διασκευάζοντας το "Sympathique (Je Ne Veux Pas Travailler)" των Pink Martini, στιγμιότυπο που νομίζω όμως ότι δεν πρόσφερε στη ροή της βραδιάς: αποδείχθηκαν καλύτερες στα σιγόντο καθήκοντα.
Στο πρώτο μέρος του προγράμματος η ενορχηστρωτική διάθεση έτεινε προς το ακουστικό και αφηνόταν σε ελαφριούς τζαζ τρόπους. Εμπεριείχε όμως και πιο ποπ στοιχεία –όπως λ.χ. στο "Όλα Αλλάζουν"– ενώ δημιουργούσε χώρο και για τη φινετσάτη θεατρικότητα των ερμηνειών της Ευσταθίας. Στοιχείο που έλαμψε ζωηρά στο "Κάποτε", τονίζοντας παράλληλα τους ευφυείς στίχους, από τους οποίους περνάνε θέματα που παραμένουν επίκαιρα μετά 15 έτη (η τιμή της βενζίνης, ας πούμε), όπως βέβαια και φιγούρες σαν τον Kurt Cobain και τη Μαλβίνα Κάραλη.
Στο δεύτερο μέρος, πάλι, την παράσταση έκλεψε –με τις ευχές της Ευσταθίας– η Μελίνα Τανάγρη. Η οποία ήρθε ως καλεσμένη για να πουν μαζί το φρέσκο τραγούδι "Ελένη Εκ Σύρου", μα έμεινε και λίγο ακόμα. Για να μας μιλήσει για τη λατρεία της προς τη Γαλλίδα τραγουδοποιό Barbara, για να μας πει στα ελληνικά τη "Μοναξιά" της, αλλά και για να τραγουδήσει το ιστορικό δικό της χιτάκι "Βυζάκια Έξω Λοιπόν" (1987), καταχειροκροτούμενη. "Ύμνος", σχολίασε και η Ευσταθία, η οποία τη συνόδευσε περιχαρής στις μαράκες, δείχνοντας με πόση αγάπη στέκεται σε αυτή την παρακαταθήκη εγχώριας γυναικείας τραγουδοποιίας όπου ρίζωσε έπειτα και η δική της γραφή.
Φυσικά, η Ευσταθία μας είπε κι άλλα από τα καινούρια της τραγούδια, όπως λ.χ. τη διασκευή στο "Εγώ Είμαι Η Νέα Γυναίκα" της Μαρίκας Κοτοπούλη (1908), το "Μary Butch" που έστριψε αναπάντεχα προς κάτι σαν μεταλλαγμένο ηπειρώτικο στο φινάλε ή το εμπνευσμένο από τη Lou Salomé "Lou". Το οποίο ήρθε ως "το encore που δεν ζητήσατε", αμέσως μετά το "Χωρίς Εσένα", όπου όντως πιστέψαμε ότι τέλειωσε η συναυλία.
Στο ενδιάμεσο διασκεύασε όμορφα τα "Γαλάζια Σου Γράμματα", πείραξε το "Ο Άνθρωπός Μου" της Σοφίας Βέμπο αλλάζοντας διάφορους στίχους ως προς το καυστικότερο, τραγούδησε Μαίρη Λω και είπε συγκινητικά, με έναν σταθερό και πολύ δικό της τρόπο, το "Ποιος Το Ξέρει" του Μάνου Λοΐζου, δίχως να μπει σε άσκοπους, αδύνατους διαγωνισμούς με τη Χάρις Αλεξίου. Ένα καλό μάθημα για διάφορους νέους και νεότερους, όσους θέλουν να πουν κι αυτοί τα κλασικά του εγχώριου πενταγράμμου, για το πώς μπορείς να προσεγγίσεις ακόμα κι αν σου λείπει η φωνητική έκταση των πρώτων διδαξάντων.
Βέβαια, τέτοιοι νέοι και νεότεροι δεν ήταν εκεί: το ηλικιακό φάσμα των ακροατών που έδωσαν το παρών στο "Half Note" έδειχνε συγκεκριμένο, δίνοντας την εντύπωση ανθρώπων που μεγαλώνουν μαζί με την Ευσταθία. Το βρήκα κρίμα, όμως δεν είχε και πολλή σημασία. Γιατί ήταν μια ωραία βραδιά, η οποία θύμισε ότι παραμένει μια ενεργή και ξεχωριστή παρουσία, άσχετα με το πόσο στέκονται (ή δεν στέκονται) τα φώτα της επικαιρότητας στις εκάστοτε περιπέτειές της. Η ίδια, άλλωστε, διατηρεί όλη τη σπιρτάδα με την οποία μας συστήθηκε κάποτε· και εξακολουθεί να μας τα λέει σταράτα, μακριά από ό,τι το ξενέρωτο και ντεκαφεϊνέ.
Διαβάστε Επίσης
