© Θάνος Λαΐνας
Λίγο μετά την παρουσίαση της μπάντας και τις ευχαριστίες στους ανθρώπους που είχαν φροντίσει για τη διοργάνωση, τον άψογο ήχο και τα ωραία φώτα, φάνηκε ότι η κανονική ροή της συναυλίας στο Κατράκειο είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της. Όμως οι σχεδόν γεμάτες κερκίδες και το μικρό πλήθος που στεκόταν όρθιο μπροστά στη σκηνή φώναξαν ότι θέλουν κι άλλο. Και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης δεν τους χάλασε χατίρι.
Ξαναβγήκε λοιπόν δίχως καθυστέρηση κι άρχισε ένα νέο πρόγραμμα. Μόνος, με την κιθάρα του· αποφασισμένος να πει και όσα επιθυμούσε, μα και όσα του ζητούσαν από κάτω. Βρισκόταν άλλωστε σε εορταστική διάθεση λόγω γενεθλίων (έγινε 52) και το πιστό, ενθουσιώδες κοινό είχε φροντίσει να δείξει ότι το γνωρίζει, τραγουδώντας του εν χορώ τα χρόνια πολλά.
Αυτό το μακρύ encore, λοιπόν, που ξεκίνησε με μια ωραιότατη εκτέλεση στο "Νερό Των Σταγιατών", αποδείχθηκε απίθανο. Και θύμισε ασφαλώς τις επιτυχημένες "Σόλο" παραστάσεις του δημοφιλούς τραγουδοποιού, στις οποίες είχε τολμήσει να "γδύσει" το ρεπερτόριό του, παρουσιάζοντάς το απλά με μια κιθάρα ή με ένα λαούτο –αν και όταν έφτασε η ώρα του χατζιδακικού "Κεμάλ", εκεί γύρω στα μεσάνυχτα, βγήκε επί σκηνής και ο Μιλτιάδης Παπαστάμου προκειμένου να τον συνοδεύσει με το ηλεκτρικό του βιολί.
Αναμενόμενα, ήταν σε αυτό το τμήμα της βραδιάς που ο Ιωαννίδης διάλεξε να τραγουδήσει το "Ήταν Ανάγκη", το οποίο αποτύπωσε εύστοχα και με χιούμορ την προσγείωση σε μια πραγματικότητα πέραν της νιότης, όταν συνειδητοποιείς λ.χ. ότι για τους μικρότερους μοιάζεις ξάφνου ως "κύριος". Εδώ, επίσης, διασκεύασε –υπέροχα– τη "Σιωπή" των Ξύλινων Σπαθιών, αλλά και τον "Νεοέλληνα" του Τζίμη Πανούση κι εδώ ακούσαμε και τη "Μεγάλη Πέμπτη" του Νίκου Γκάτσου, καπάκι με το "Θεέ Μου Μεγαλοδύναμε". Άρεσε η κατάταξη αμφότερων των επιλογών αυτών στα "θρησκευτικά", μαζί με τα λόγια του Ιωαννίδη για την αντίστιξη του ιερού με διάφορα που ξεστομίζουν εσχάτως κάποιοι παπάδες. Μιας και λέμε για ιερά, όμως, θα την πω την ...αμαρτία μου: μου φάνηκε ότι κόντυνε η εκπληκτική "Μεγάλη Πέμπτη" δίπλα σε ένα τόσο κλισέ και τόσο αδιάφορο κομμάτι "ρεμπέτικου" ύφους.
Γενικά, πάντως, αποδείχθηκε τόσο μαγνητικός ο "σκέτος" Αλκίνοος Ιωαννίδης, ώστε, με αυτά και με αυτά, κοντέψαμε να ξεχάσουμε ότι είχε προηγηθεί μια διαφορετική συναυλία. Με τον τραγουδοποιό ζωσμένο την ηλεκτρική του κιθάρα, να ερμηνεύει δίπλα στον Γιώτη Κιουρτσόγλου (μπάσο), τον Σταύρο Λάντσια (πιάνο, πλήκτρα), τον Μιχάλη Καπηλίδη (ντραμς) και τον προαναφερόμενο Μιλτιάδη Παπαστάμου στο ηλεκτρικό βιολί. Μια μπάντα από άλλον πλανήτη, όπως λέμε, η οποία ήρθε να θυμηθεί ένα δικό της ορόσημο –τις συναυλίες του μακρινού 2000 στον Λυκαβηττό, που έδωσαν το ζωντανό άλμπουμ Εκτός Τόπου Και Χρόνου. Όχι όμως για να νοσταλγήσει τα περασμένα, μα για να επαναφέρει μια δεδομένη χημεία στο εδώ και στο τώρα, δοκιμάζοντας τις δυνάμεις της και σε όσα δημιούργησε έκτοτε ο Ιωαννίδης.
Το Κατράκειο αποδείχθηκε φιλόξενος τόπος για ένα τέτοιο εγχείρημα, γιατί ο κόσμος που το γέμισε ήταν κατά κύριο λόγο όσοι μεγάλωσαν παρέα με τον τραγουδοποιό και με τους δίσκους του, συν ευάριθμους νεότερους, οι οποίοι δείχνουν να τον ακολουθούν σταθερά τα τελευταία χρόνια. Έτσι, ενώ τα διαυγή σουξέ των ραδιοφώνων –π.χ. ο "Προσκυνητής" ή το "Όσα Η Αγάπη Ονειρεύεται"– ξεσήκωσαν αναμενόμενα ζωηρές αντιδράσεις, το κοινό έδειξε έτοιμο να στηρίξει και να σιγοτραγουδήσει και πιο ψαγμένες στιγμές, σαν τον "Τιμονιέρη" ή το "Edgar Allan Poe". Σε κάτι τέτοιες στιγμές του βγάζεις το καπέλο του Ιωαννίδη, γιατί τολμά να σκάβει στα πεπραγμένα του, σε αντίθεση με τα προγράμματα άλλων έντεχνων σταρ, τα οποία κουράζουν πια ακόμα και τους αφοσιωμένους με την προβλεψιμότητά τους.
Έπεσε επίσης πολύ χειροκρότημα όταν μνημόνευσε τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, τιμώντας τον με το "Πάντα Θα Ξημερώνει", αλλά κι όταν μίλησε για τις κακοποιημένες γυναίκες και όσους υποφέρουν λόγω του στιγματισμού του σεξουαλικού τους προσανατολισμού, αφιερώνοντάς τους μια διασκευή στο "Υπόγειο" των Χάρη & Πάνου Κατσιμίχα. Τελευταία, βέβαια, αρκετοί αισθάνονται την ανάγκη να εξωτερικεύσουν τη διασύνδεσή τους με αυτό το zeitgeist –και πρόκειται για σημείο που μπορεί να εγείρει διάφορες συζητήσεις, ως προς τα κίνητρα. Όμως ο Ιωαννίδης δεν ξενίζει: το βρίσκεις φυσικό να πρεσβεύει κάτι τέτοιο και όχι φορετό. Με αντίστοιχη θέρμη έγιναν δεκτές και οι χιουμοριστικές στιγμές της βραδιάς, με τον πρωταγωνιστή της να διηγείται π.χ. σκηνικά από προγενέστερες συναυλίες με την ίδια ομάδα ή να ανακατεύει το "Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο" των Τρύπες με τον ρυθμό του "Μπουένος Άιρες, Νέα Υόρκη" του Γρηγόρη Μπιθικώτση.
Σε αντίθεση με το κοινό αίσθημα και συναίσθημα, τώρα, προσωπικά δεν τα βρήκα όλα θεσπέσια. Υπήρξαν δηλαδή και επιλογές που δεν τις έκρινα επιτυχημένες (η προαναφερόμενη διασκευή στο "Υπόγειο", λ.χ.), υπήρξαν στιγμές στις οποίες έπληξα με τις απόπειρες εξηλεκτρισμού ενός ρεπερτορίου που παραβγαίνει έντεχνο στο πηλίκο του ώστε να επικοινωνήσει επαρκώς με το rock, ενώ άκουσα και επιλογές που τις έχω αγαπήσει στη δισκογραφική τους έκφανση να εκπροσωπούνται χλιαρά: έλειψε ας πούμε η αγωνία που γνώριζα από τον "Καθρέφτη", ενώ το "Edgar Allan Poe" ειπώθηκε σαν η "σκοτεινιά" του να μην αφορά πια τον Ιωαννίδη.
Αλλά, κάθε που με τσίγκλαγε η αμφιβολία για όσα παρουσιάζονταν, όλο και κάτι συνέβαινε, όλο και κάτι έκανε ο Ιωαννίδης για να τα ξαναφέρει τούμπα τα πράγματα και να με ξαναβάλει κι εμένα στο παιχνίδι του. Πότε ο τρόπος του στο μικρόφωνο, πότε τα ίδια τα τραγούδια, πότε η στάση του πάνω στη σκηνή, πάντα σχεδόν οι εκπληκτικοί μουσικοί που τον πλαισίωσαν. Καθώς έφευγα από τη Νίκαια παίρνοντας τον μακρύ δρόμο του γυρισμού, αντηχούσε ακόμα στα αυτιά μου η γυμνή πειθώ της παρουσίασης του "Όνειρο Ήτανε" –μόνο φωνή και ο Σταύρος Λάντσιας στα πληκτροφόρα του– και κυρίως η απαράμιλλη εκτέλεση στον εκπληκτικό "Βυθό".
Και το ίδιο ισχύει και τώρα που γράφονται τούτες οι γραμμές, με ακόμα μεγαλύτερη χρονική απόσταση από τα σκηνικά δρώμενα. Εξηγώντας, ίσως, γιατί ο Αλκίνοος Ιωαννίδης "συνέβη" (και εξακολουθεί να "συμβαίνει") όχι μόνο για σημαντική μερίδα έντεχνων μουσικόφιλων, αλλά και για ορισμένους από μας που χρειάστηκαν καιρό να συμφιλιωθούν με τον ήχο της φωνής του.
