Eternal Champion: Γέμισαν το Temple, αποδεικνύοντας ότι έχουν βρει πιστό κοινό στην Ελλάδα

Δεύτερος ερχομός στα μέρη μας για τη μπάντα από το Τέξας, με τον κόσμο να στήνει ενθουσιώδη κερκίδα για χάρη τους, τραγουδώντας ομαδικά ήδη προτού φανούν πάνω στη σκηνή.

EternalCh_front © Σπύρος Κούρκουλας (depart.gr)

Λίγο πριν ενσκύψει η πανδημία, οι Eternal Champion χτύπησαν φλέβα χρυσού στον πρώτο τους ερχομό στην Αθήνα, δίνοντας μια πολύ ψυχωμένη συναυλία στα πλαίσια του Up The Hammers Festival 2019. Η οποία έδειξε και σε εκείνους ότι εδώ στην Ελλάδα και ακούσαμε, αλλά και εκτιμήσαμε το δισκογραφικό τους ντεμπούτο The Armor Of Ire (2016). 

Οι προσδοκίες ήταν λοιπόν υψηλές για τη δεύτερη επίσκεψή τους –τόσο για το κοινό, όσο και για τους ίδιους– και φάνηκε από την ευκολία με την οποία γέμισε το Temple, αλλά και από τα λόγια του τραγουδιστή Jason Tarpey για το πόσο σημαντική θεωρούν την Αθήνα για την αποδοχή του ήχου τους. Μάλιστα, όπως θα αποδείκνυε η συνέχεια της βραδιάς, δεν μείναμε στις προσδοκίες, αφού η μπάντα από το Austin του Τέξας δεν δυσκολεύτηκε να ξεσηκώσει κύματα ενθουσιασμού σε πλατεία και εξώστη. 

EternalCh_01
© Σπύρος Κούρκουλας (depart.gr)
Οι Black Soul Horde άνοιξαν τη βραδιά στο Temple

Τα επί σκηνής δρώμενα, βέβαια, είχαν ξεκινήσει αρκετά πιο πριν και μάλιστα στην ώρα τους, παρά το φρακάρισμα του κέντρου της πρωτεύουσας λόγω φοιτητικής πορείας. Πρώτοι ανέλαβαν το ζέσταμα οι Black Soul Horde, δικαιώνοντας τις καλοκαιρινές εκτιμήσεις του "α": ο κλειστός χώρος λειτούργησε ευεργετικά για τον κιθαριστικό τους όγκο, επιτρέποντας έτσι στις επιλογές από το πρόσφατο "λαβκραφτικό" άλμπουμ Horrors From The Void (2021) να αποτυπωθούν δίχως να χάσουν κάτι από τις λεπτομέρειές τους. 

Η μπάντα έπαιξε λοιπόν σαν καλολαδωμένη μηχανή, τα μεταλλικά riffs ήχησαν κοφτερά κάνοντας τα κεφάλια των παρευρισκομένων να κινούνται ρυθμικά πάνω-κάτω, ενώ τα τραγούδια υπηρετήθηκαν με τον καλύτερο ερμηνευτικό τρόπο από τον Δημήτρη Κότση. Το set διέθετε παλμό, δύναμη, αλλά και τη ζητούμενη heavy metal κάψα, έχοντας ως κορυφαίες στιγμές τα "Beware The Deep", "Soulships" και "God Of War". 

EternalCh_02
© Σπύρος Κούρκουλας (depart.gr)
Οι Reflection μετρούν 30 χρόνια πορείας στο ελληνικό metal

Τη σκυτάλη πήραν κατόπιν οι Reflection, οι οποίοι έμειναν στη σκηνή παραπάνω από ό,τι αναμένεται συνήθως από ένα support –και από ό,τι αρμόζει, θεωρώ, ακόμα κι αν ο headliner δεν παίζει πολλή ώρα, όπως στην περίπτωση των Eternal Champion. Από την άλλη στάθηκαν ωραιότατα, συναντώντας μάλιστα και κάμποσους αφοσιωμένους στις πρώτες σειρές του Temple. Κάτι διόλου παράλογο, βέβαια, αφού μιλάμε για μια μπάντα που συμπληρώνει 30 χρόνια διαδρομής στο εγχώριο στερέωμα. 

Με έναν ωμό και γοητευτικά "ακατέργαστο" ήχο να φέρνει αέρα από τη γέννηση και την άνδρωση του metal στη δεκαετία του 1980, με τις στιβαρές κιθαριές του ιδρυτή Στάθη Παυλάντη και με τον Γιώργο Θωμαΐδη να αποτυπώνει πειστικά τη ζητούμενη επική αίσθηση στο μικρόφωνο, οι Reflection τίμησαν την πορεία τους με επιλογές σαν τα "Glorious Victory", "The Iron Tower" και "The Forbidden Seed" (από το άλμπουμ Οδύσσεια του 2003) ενώ κέρδισαν κάμποσα χειροκροτήματα και για το φρέσκο τους τραγούδι "March Οf Τhe Argonauts". Το οποίο προλογίζει τη δισκογραφική τους επιστροφή, μάλλον εντός του έτους.

EternalCh_03
© Σπύρος Κούρκουλας (depart.gr)
Ο Jason Tarpey εμφανίστηκε φορώντας σιδερένιο πλέγμα-προστατευτικό κεφαλής

Οι Eternal Champion ψιλοκαθυστέρησαν στο τσεκάρισμα του ήχου, αλλά ο κόσμος τους επεφύλαξε την καλύτερη υποδοχή, τραγουδώντας δυνατά και ομαδικά το "Fighting The World" των Manowar, το οποίο έπαιζε από τα ηχεία του Temple όσο τους αναμέναμε –κάτι που ισοδυναμούσε με "γκολ από τα αποδυτήρια", για να χρησιμοποιήσουμε μια φράση γνώριμη από τα αθλητικά ρεπορτάζ. Άλλωστε πολλοί στο κοινό φορούσαν μπλούζες Manowar (όπως και από γκρουπ σαν τους Manilla Road ή τους Cirith Ungol), δείχνοντας έτσι ότι θεωρούν την τετράδα από το Τέξας ως συνεχιστές εκείνης της epic/US metal κληρονομιάς.

Οι Αμερικανοί δεν έμειναν αδιάφοροι μπροστά σε αυτές τις αντιδράσεις, εφορμώντας με πυρακτωμένη ορμή και με φουλ heavy metal ηλεκτρισμό. Η εικόνα του Jason Tarpey πρώτα να μπουκάρει φορώντας σιδερένιο πλέγμα-προστατευτικό κεφαλής σαν ιππότης του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα και ύστερα να στέκεται χωρίς αυτό στο μπροστινό μέρος της σκηνής και να τραγουδά βλοσυρός ανάμεσα σε σηκωμένες γροθιές, με τον ιδρώτα να κυλάει άφθονο στο μέτωπό του, ήταν από τις πιο χαρακτηριστικές της συναυλίας. Η δεύτερη, μάλιστα, έμελλε να επαναληφθεί ξανά μέσα στη βραδιά, όπως λ.χ. στον χαμό που προκλήθηκε όταν έφτασε η ώρα του "The Armor Of Ire", όπου το πλήθος έμοιαζε με εκστασιασμένη χορωδία στους στίχους "No force will heed my pace, and no iron will rend my flesh".

EternalCh_04
© Σπύρος Κούρκουλας (depart.gr)

Όπως ήδη ειπώθηκε, οι Eternal Champion δεν έπαιξαν πολλή ώρα. Πρόκειται άλλωστε για καινούρια μπάντα, με μόλις 2 άλμπουμ. Ήταν όμως ένα γεμάτο set, που θύμισε σε αρκετά σημεία την ενέργεια της εμφάνισης του 2019, παρά το γεγονός ότι φάνηκαν και κάποια όρια: κομμάτια σαν το "Coward's Keep", ας πούμε, δεν πρόσφεραν στην επιδιωκόμενη ροή της βραδιάς, ενώ η διασκευή στο "Stygian Passage" των Lordian Winds –την οποία περίμενα πώς και πώς, προσωπικά– αποτυπώθηκε νωθρή, μακριά από τη μεγαλοπρέπεια της στουντιακής εκτέλεσης.

Όρια σαν και τα περιγραφόμενα, πάντως, δεν χάλασαν κανέναν: το κοινό διατήρησε τον ενθουσιασμό του, η μπάντα δεν έχασε τον βηματισμό της σε επίπεδο απόδοσης (με τους John Powers, Brad Raub & Arthur Rizk να τα δίνουν όλα σε κιθάρες, μπάσο και ντραμς), ενώ στις κορυφώσεις της βραδιάς κέρναγε αγνή metal διασκέδαση όπως λίγοι σύγχρονοι επίγονοι είναι σε θέση να προσφέρουν. Η διασκευή στο "Awakened By The Dawn" των Mystic Force τους πάει άλλωστε πολύ και αρέσει και στον κόσμο, έστω κι αν δεν έπαψαν να ηχούν φωνές που ζητούσαν επίμονα "εκείνο με το σφυρί". 

Φυσικά και θα το έπαιζαν το επιβλητικό "I Am The Hammer", απλά το φύλαξαν για φινάλε. Πυροδοτώντας έτσι μια τελική έκρηξη πώρωσης στην πλατεία και στον εξώστη του Temple, η οποία σφράγισε με τον καλύτερο τρόπο τη συναυλία. Αφήνοντας, παράλληλα, τη ζωηρή εντύπωση ότι δεν θα αργήσουμε να τους ξαναδούμε στα μέρη μας.

Διαβάστε Επίσης

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Μουσική

Ο Ψαρογιώργης σε ένα μουσικό ταξίδι εσωτερικής αναζήτησης

Με λαγούτο και φωνή, ο Γιώργης Ξυλούρης παρουσιάζει το σόλο "Χώμα", συνδυάζοντας την κρητική μουσική παράδοση με προσωπικές επιρροές και αυτοσχεδιασμούς.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
13/11/2026

Ο Ακύλας τραγουδά Άννα Βίσση (και μάλλον εντυπωσιάζει)

Ο Ακύλας ερμηνεύει live το "Προτιμώ" της Άννας Βίσση στην εκπομπή "Casa de Mikel" της Κύπρου, αποκαλύπτοντας ένα εντυπωσιακό sneak peek από την εμφάνισή του.

Δύο θεματικές βραδιές στην Αθήνα για Bad Bunny και Ariana Grande lovers

Μπορεί να μην έχουμε κάποιο νέο από το μέτωπο των συναυλιών για εμφάνισή τους, αλλά έχουμε δύο θεματικές βραδιές μέσα στον Δεκέμβριο.

Μια συναυλία-αφιέρωμα στους Μανουέλ ντε Φάγια και Χοακίν Ροδρίγο με ελεύθερη είσοδο

Η εκδήλωση πραγματοποιείται με αφορμή τον εορτασμό των 150 ετών από τη γέννηση του Μανουέλ ντε Φάγια και των 125 ετών από τη γέννηση του Χοακίν Ροδρίγο.

Η Lah Porella προτιμά το 'εσύ' από το 'εγώ'

Ένα χρόνο μετά από την κυκλοφορία του δισκογραφικού της ντεμπούτου "Πράσινη Σκάλα", η ανερχόμενη τραγουδοποιός γιορτάζει τα "γενέθλιά" του με ένα live στις 20/11 στο ΚΛΑΚΑΖ και μας μιλά για όσα έχουν μεσολαβήσει έκτοτε, αλλά και όσα ετοιμάζει.

"Όχι πια δάκρυα": Η Α. Επίθετη μετατρέπει τη νοσταλγία σε μια ξεχωριστή live εμπειρία

Το άλμπουμ "ΟΧΙ ΠΙΑ ΔΑΚΡΥΑ" παρουσιάζεται για πρώτη φορά ζωντανά στην Αγγλικανική Εκκλησία Αγίου Παύλου, σε μια βραδιά γεμάτη μουσική, αναμνήσεις και όσα δεν καταφέραμε ποτέ να αφήσουμε πίσω.

Οι Χατζηφραγκέτα γιορτάζουν τα 40 χρόνια του An Club με ένα επετειακό live

Οι Χατζηφραγκέτα ανεβαίνουν στη σκηνή του An Club στις 19 Φεβρουαρίου, στο πλαίσιο των συναυλιών για τα 40 χρόνια του ιστορικού χώρου.