© Μανώλης Χιώτης
Όπως είχε προβλέψει το "α", αθόρυβα και αβίαστα, μεσούντος του ράθυμου Αυγούστου και της κορύφωσης του ελληνικού καλοκαιριού, η Μαρινέλλα πέτυχε το πρώτο sold-out της νέας συναυλιακής σεζόν. Το βράδυ της Δευτέρας 29/8 το Ηρώδειο βρέθηκε λοιπόν να γεμίζει από νωρίς με ένα κοινό μεσαίων και μεγαλύτερων ηλικιών εμφανώς μαυρισμένο, το οποίο έμοιαζε να επαν-εκκινεί τη ζωή του στην πόλη μετά το πέρας του φετινού παραθερισμού. Το έπιανες άλλωστε και από τις συζητήσεις στις κερκίδες, όπου (προφανώς) έσμιγαν φίλοι και γνωστοί, ανταλλάσσοντας τα νέα τους από τις διακοπές.
Ο κόσμος αυτός ενώθηκε σε ένα βροντερό και παρατεταμένο χειροκρότημα με το που είδε τη Μαρινέλλα να βγαίνει στη σκηνή, βαδίζοντας ανάμεσα στα μέλη της ήδη παραταγμένης Συμφωνικής Ορχήστρας "Φιλαρμόνια", η οποία επρόκειτο να τη συνοδεύσει, σε μουσική διεύθυνση του Αλέξιου Πρίφτη. Αν υπήρχε το οποιοδήποτε άγχος εκ μέρους της, σκέφτηκα, εξανεμίστηκε μέσα σε μια στιγμή: ήταν ήδη δικοί της οι χιλιάδες τούτοι παρευρισκόμενοι –θα αρκούνταν σε ό,τι κι αν τους πρόσφερε. Αποδείχθηκε, όμως, πως κι εκείνη είχε έρθει με σκοπό να δώσει πολλά.
Πέρα από τα θαύματα της Μαρινέλλας, σημαντικός παράγοντας επιτυχίας της βραδιάς αποδείχθηκε η "Φιλαρμόνια". Κατά καιρούς διάφορες συμφωνικές ορχήστρες έχουν δρασκελίσει έξω από τα σύνορα του κλασικού κόσμου όπου ανήκουν, με μέτρια (στην καλύτερη περίπτωση) αποτελέσματα. Άλλωστε έχουμε ξαναδεί και την ίδια τη Μαρινέλλα σε τέτοιες συμπράξεις: το 2016, λ.χ., τραγούδησε στο Θέατρο Παλλάς με την κερκυραϊκή Φιλαρμονική "Ομόνοια" Γαστουρίου –ένα άξιο σύνολο, που όμως δεν πρόσεξε πάντα τις εντάσεις του. Αλλά στο Ηρώδειο όλα βρίσκονταν στη θέση τους. Χωρίς περιττά κρεσέντο, με κάθε όργανο να ξεχωρίζει, με παιξίματα ακριβείας και με ευφάνταστες ενορχηστρώσεις, οι οποίες ανακάτευαν γνωστές κλασικές συνθέσεις στις εισαγωγές των κομματιών του set.
Μάλιστα, η συγκεκριμένη ενορχηστρωτική πρακτική έδωσε διάφορες πάσες στην πρωταγωνίστρια της βραδιάς, πότε για να αστειευτεί, πότε για να στήσει μικρά σόου. "Αισθάνομαι λες και είναι να βγει ο Μπετόβεν από κάπου", είπε λ.χ. σε ένα σημείο, απευθυνόμενη στον λευκοντυμένο Αλέξη Πρίφτη. Τον οποίον διέκοψε σε άλλο στιγμιότυπο, ρωτώντας τον τι είναι αυτό που παίζουν. Όταν άκουσε λοιπόν ότι επρόκειτο για τη "Λίμνη των Κύκνων", άρχισε κάτι τσαχπίνικα χορευτικά με τους ώμους της, τα οποία έδεσαν άψογα με τους κινητικούς ρυθμούς του "Και Καλύτερα", δημιουργώντας πανζουρλισμό στις κερκίδες. Το ίδιο συνέβη βέβαια και όταν ζήτησε από τον μαέστρο να κατέβει από το πόντιουμ ώστε να χορέψει μαζί της, καθώς και στο φινάλε της βραδιάς, όταν συνόδευσε το "Άνοιξε Πέτρα" με μια ζεϊμπεκιά.
Φυσικά, η Μαρινέλλα δεν προσποιείται ότι είναι σε θέση να κάνει τα απίστευτα χορευτικά που ίσως θυμούνται οι μεγαλύτεροι από τους θριάμβους της στις μπουάτ της Πλάκας. Ούτε ότι η φωνή της δεν υπέστη φθορές στο διάβα του χρόνου. Μπορεί σε κανα-δυο σημεία να μπήκε στον πειρασμό να αντανακλάσει κορώνες μιας άλλης εποχής, μα γενικά τραγούδησε με βάση το σήμερα. Δεν υπήρχε λόγος για κάτι διαφορετικό, στο κάτω-κάτω, γιατί παραμένει "φαινόμενο" και στα 84, διατηρώντας σημαντικό μέρος του εύρους της, όπως βέβαια και τα ξεχωριστά της χρώματα. Και το απέδειξε στήνοντας μια συναυλία με πολλά πρόσωπα, η οποία δεν πόνταρε μόνο στο δικό της ρεπερτόριο: ίσα-ίσα, έλειψαν κοσμαγάπητες στιγμές που ίσως στοιχημάτιζε κανείς πως θα παίζονταν, όπως π.χ. το "Σταλιά-Σταλιά" ή το "Λέγε Μου "Σ' Αγαπώ" (Θέλω Να Τ' Ακούω)". Δυστυχώς, επίσης, δεν είπε και το "Θα 'Θελα Να Ήσουν", που κρυφοέλπιζα να ακούσω.
Κάπως έτσι, δίπλα σε δικά της κομμάτια είτε σκερτσόζικα ("Να Παίζει Το Τρανζίστορ", "Κρίμα Το Μπόι Σου"), είτε εμβληματικά για το εγχώριο ερωτικό ρεπερτόριο σαν το "Καμιά Φορά", το "Η Αγάπη Όλα Τα Υπομένει" (από τη δοξασμένη συνεργασία με τον Κώστα Χατζή), το "Εγώ Κι Εσύ" ή το "Γιατί Φοβάσαι" –γνωστό ως "Πάρ' το φεγγάρι και καν'το βέρα μου"– τη θαυμάσαμε και σε άλλα στιγμιότυπα, ορισμένα αναπάντεχα. Πότε να μεταμορφώνεται σε μούσα του παλιού ελαφρού στυλ άδοντας το "Θα Σε Πάρω Να Φύγουμε" με την ορχήστρα σε πλήρη ανάπτυξη ή το "Έλα Γι' Απόψε" του Χρήστου Χαιρόπουλου σε μια γυμνή εκτέλεση μόνο φωνή και πιάνο. Πότε να μετατρέπεται σε διεθνή ντίβα, λέγοντας το "Piensa En Mí" της Luz Casal και το "O Mare E Tu". Και πότε να στήνει ένα αδιαπραγμάτευτα εγχώριο πάλκο για να θυμηθεί το "Μια Χαμένη Κυριακή" (έχοντας στο πλάι της το κλαρίνο του Θανάση Βασιλόπουλου) και "Τ' Αθάνατο Νερό" ή για να διασκευάσει, εκπληκτικά, το "Γκαρσόνι" της Μαίρης Λίντα.
Καθώς η Μαρινέλλα αποχαιρετούσε το κοινό εν μέσω χειροκροτημάτων και ενθουσιωδών ιαχών, χαρίζοντας κι ένα άτυπο encore με μια πρόχειρη απόδοση του "Κάνε Λιγάκι Υπομονή", έγινε ξεκάθαρο πόσο κέρδισε η συγκεκριμένη συναυλία από τη θέλησή της να σταθεί σε διάφορα μεταίχμια: Ελλάδα και Ευρώπη, συμφωνικός κλασικισμός και λαϊκή εντοπιότητα, παλιά jazz με μεγάλες ορχήστρες, latin πινελιές και ελαφρά αισθητική βγαλμένη από έναν κόσμο προγενέστερο του rock 'n' roll. Ένα πολύπτυχο σύμπαν που πάντα ήταν ταμάμ για τη φωνή της και μπορεί ακόμα και το πρεσβεύει θαυμάσια, ως αδιαφιλονίκητη grande dame του εγχώριου πενταγράμμου.
Διαβάστε Επίσης
