© Θάνος Λαΐνας
Την περασμένη Παρασκευή, ο τρόπος με τον οποίον καλωσόρισε το κοινό τον Bloody Hawk στο Fuzz μπαίνει άνετα στις πιο ενθουσιώδεις υποδοχές που έχουμε δει ποτέ σε εγχώρια συναυλία. Πριν καν προλάβει δηλαδή να πει λέξη ή να ακουστούν καλά-καλά τα πρώτα beats, σύσσωμη η πλατεία και ο εξώστης άρχισαν να τραγουδούν "Έχω ένα μυαλό πιστόλι/Και ένα Daewoo στην πόλη/Τώρα πια το ξέρουν όλοι", συνεχίζοντας για αρκετή ώρα ακόμα, δίχως το παραμικρό λάθος στους στίχους του "Daewoo 3". Εντυπωσιασμένος, ο Ξανθιώτης ράπερ άφησε κάτω το μικρόφωνο και προέβη σε κινήσεις προσκυνήματος προς την κατεύθυνση των fans, πριν επιδοθεί με τη σειρά του σε καταιγιστικό ραπάρισμα.
Το καλό κλίμα, ασφαλώς, είχε φανεί ήδη πριν βγει στο σανίδι. Κατά τις 21.30 το Fuzz ήταν πια γεμάτο: όχι σε βαθμό sold-out (sold-out ήταν η δεύτερη προγραμματισμένη συναυλία, του Σαββάτου), αλλά πολύ κοντά σε αυτό, με κύματα εικοσάρηδων και εφήβων που δεν έκρυβαν την ανυπομονησία τους, φωνάζοντας "Μπλάντι-Μπλάντι" κάθε που έβλεπαν καπνό πάνω στη σκηνή. Σποραδικά διέκρινες και ορισμένους τριαντάρηδες, ενώ στον εξώστη ξεχώρισαν και ακόμα μεγαλύτερες ηλικίες. Δείχνοντας έτσι το "respect" το οποίο απολαμβάνει ο Νίκος Κίτσος σε μερίδα ενός κόσμου που στη δική του νεότητα ακολούθησε τους Terror X Crew ή τους Razastarr, κρατώντας έκτοτε επαφή με τις εγχώριες χιπ χοπ εξελίξεις.
Μετά από 2 χρόνια υγειονομικών περιορισμών στα ζωντανά δρώμενα δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος εκκίνησης για τη νέα περιοδεία του Bloody Hawk, η οποία αναμένεται να κρατήσει μέχρι και τις αρχές Μαΐου, οδηγώντας τον στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα, στο Ηράκλειο, στα Χανιά, ακόμα και στην Κύπρο (Λευκωσία, Λεμεσός). Μετά το όλο εκρηκτικό μπάσιμο με το "Daewoo 3", μάλιστα, ο ίδιος δεν δίστασε να αναφέρει καλησπερίζοντάς μας και πιο "επίσημα" πόσο του είχε λείψει να στέκεται απέναντι στους fans. Μας έταξε επίσης τον καλύτερό του εαυτό για τη συνέχεια –και ήταν μια υπόσχεση την οποία τήρησε στο ακέραιο.
Πραγματικά, ο Νίκος Κίτσος τα έδωσε όλα στο Fuzz. Κάπου δε προς το τέλος, όταν έφτασε πια η στιγμή να πει το πολυαγαπημένο "Daewoo 2", έδειξε να ξεμένει από ανάσες και δυνάμεις· κάτι διόλου παράλογο, αν αναλογιστεί κανείς ότι ως τότε έπαιζε για 1,5 ώρα. Θα ασκηθεί με τον καιρό σε καλύτερη οικονομία δυνάμεων, άλλωστε μετά από σύντομη παύση ανέκαμψε, οδηγώντας τη βραδιά σε σπουδαίο φινάλε με το "Δαχτυλίδι", όπου ο κόσμος βροντοφώναξε μαζί του "Ανατέλλω, μετά μένω στάσιμος/Ανακάλυψα λέξεις για καύσιμο". Και γενικότερα, όμως, το κοινό έδωσε στήριξη στην αμήχανη αυτή στιγμή, χωρίς δυσαρέσκειες. Στο κάτω-κάτω σε χιπ χοπ συναυλία βρισκόμασταν, όχι στους Monteverdi Choir με τον σερ John Eliot Gardiner.
Πέρα από τη διάθεση να την ιδρώσει τη φανέλα, το μεγάλο ατού του Bloody Hawk είναι ο τρόπος με τον οποίον φλέγεται πάνω στη σκηνή, ζωντανεύοντας όλους εκείνους τους στίχους που έχουν δικαίως στρέψει πάνω του την προσοχή. To νεύρο, οι μπριζωμένες φωνές, η μελαγχολία, η χαρμολύπη των δίσκων βρίσκονται ξάφνου μπροστά σου –αποδοσμένα με κινήσεις, με εκφράσεις προσώπου, με ερμηνευτικές εκρήξεις και τσακίσματα. Φτάνοντας έτσι στο "Αυτό το rap είναι η ζωή μου/Είναι περήφανοι οι δικοί μου" ("Al Dente") δεν ήταν μόνο ότι τραγουδούσε για ένα εύστοχα εκφρασμένο και μελοποιημένο βίωμα, αλλά και το ότι είχε την ικανότητα να το εκπροσωπήσει με πειθώ. Δεν ξέχασε άλλωστε να ζητήσει να χειροκροτήσουμε τους ανθρώπους που τον βοήθησαν να φτάσει ως εδώ· πρωτίστως τον Ματέο και τον Beats Pliz (κατά κόσμον Φώτης Γεωργιάδης), ο οποίος βρισκόταν με σάρκα και οστά πίσω του, έχοντας αναλάβει τα decks της περιοδείας.
Κάθε ένα σχεδόν από τα κομμάτια που παίχτηκαν έγινε δεκτό με πλήθος χειρονομιών και επευφημιών, από ένα κοινό που απέδειξε πόσο δικά του έχει κάνει αυτά τα τραγούδια, συνοδεύοντας διαρκώς τον Bloody Hawk στις ρίμες. Φυσικά, στιγμές σαν το "1 Ευρώ", το "Daewoo 2", το "Είμαστε Αλλιώς" και το "Ανάγκη Να Σε Δω" δημιούργησαν ακόμα πιο ξεχωριστό κλίμα, ενώ με ενθουσιασμό έγινε δεκτό και το "Κλασικό". Για το οποίο κατέφτασε και ο Trouf επί σκηνής, μένοντας αρκετά εκεί και στη συνέχεια, ώστε να μπορεί ο πρωταγωνιστής της βραδιάς να αναπληρώνει σε αναγκαίες ανάσες. Προσωπικά, πάντως, δεν με εντυπωσίασε το στυλ του.
Κάτι ακόμα που δεν μου άρεσε ήταν οι διαρκείς, επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις του Νίκου Κίτσου αν είμαστε εδώ, αν περνάμε καλά κτλ. Αντιλαμβάνομαι ότι πρόκειται για ένα "τελετουργικό" που δημιουργεί συνεχές αλισβερίσι μεταξύ σκηνής και πλατείας, ωστόσο η όλη προσέγγιση ήταν ίδια με τη συναυλία στο Gazi Music Hall, τον Νοέμβριο του 2019. Νομίζω λοιπόν ότι εδώ καραδοκεί μια μανιέρα, η οποία ίσως θα πρέπει να επανεξεταστεί.
Πάντως δεν υπάρχει ιδιαίτερο νόημα στο να (εμ)μείνει κανείς σε μικρογκρίνιες, από τη στιγμή που είδαμε μια τόσο ωραία συναυλία. Ο MC από την Ξάνθη βρίσκεται σε άνοδο τα τελευταία χρόνια και "εκπροσώπησε" πολύ πετυχημένα το γιατί. Δίνοντας παράλληλα και το στίγμα μιας νέας γενιάς που ακούει χιπ χοπ, μα ψάχνει κάτι ουσιαστικότερο σε περιεχόμενο από τα όσα επίκαιρα μεν, εφήμερα δε τάζει το trap/drill μέτωπο αυτών των ημερών.
