Το MasterChef είναι το μοναδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα που παρακολουθώ ανελλιπώς από το ξεκίνημά του στην ελληνική τηλεόραση μέχρι και σήμερα. Και αναφέρομαι στα γεννοφάσκια του, επί εποχές Mega "θα καταρρεύσω". Ευτυχώς, η μετακόμισή του στο Star και η ολική επαναφορά του, του έκανε πάρα πολύ καλό, με κύριο συστατικό της επιτυχίας του τον συνδυασμό Ιωαννίδη, Κοντιζά και Κουτσόπουλου που έχουν πραγματικά δυσεύρετη χημεία ως κριτές παύλα παρουσιαστές. Συνεπώς, αφενός μπορώ να έχω άποψη για όσα έχουν εκτυλιχθεί όλα αυτά τα χρόνια αφετέρου, άσχετα από αυτήν, και δεδομένης της μακροβιότητάς του, πρέπει οπωσδήποτε να του πιστώσουμε την ασύλληπτη επιτυχία του.
Είναι εντυπωσιακό πόσο καθόλου δεν έχει κορεστεί παρά τη δεκαετία που έχει μεσολαβήσει και ως γεγονός οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, πέραν του προαναφερθέντος. Μεταξύ άλλων, η παραγωγή είναι εξαιρετική, η επιλογή των παικτών τόσο όσο πικάντικη (αν και θυμάμαι 2 χρονιές που τα μπαχαρικά ξέφυγαν παραπάνω), αυτοί περνούν καλά -αυτό βγαίνει προς τα έξω- κι εμείς καλύτερα. Φέτος λοιπόν, ελέω ανανέωσης, έπεσε στο τραπέζι η ιδέα της "μητέρας των μαχών"· σχηματίστηκαν δηλαδή δύο ομάδες που δε γνώριζε η μία την ύπαρξη της άλλης, παρέμειναν σταθερές στη σύσταση των μελών τους και όταν έγιναν πεντάδες, μονομάχησαν για να παραμείνει μόνο η μία. Εξ ου λοιπόν, και ο υπερτονισμός της "πιο δύσκολης χρονιάς" στα χρονικά του παιχνιδιού.
Στη θεωρία ακούγεται τέλειο, και πράγματι θα ήταν, μέχρι που εγένετο... Ανδρέας Καλαντράνης. Ο παίκτης που μεγάλωσε στο Βέλγιο και ήρθε στην Ελλάδα για να πάρει μέρος στον μαγειρικό διαγωνισμό έθεσε εαυτόν εκτός της κόκκινης -και πιο δημοφιλούς στο κοινό- ομάδας για να την προστατέψει και έτσι συνειδητοποιήσαμε όλοι μαζί, πόσο άδικό ήταν για τον ίδιο να βάλει τα χεράκια του και να βγάλει τα ματάκια του εξαιτίας του ήθους του.
Παράλληλα, είναι η πρώτη χρονιά που ο νικητής ξεχώρισε (τόσο πολύ) από τα πρώτα κιόλας επεισόδια. Υπήρχαν κάποιοι, όπως ο Γιώργος Δημητριάδης και ο Χρήστος Μουσιάρης που αποδείχτηκε ότι μάλλον έκαναν οικονομία δυνάμεων, με αποτέλεσμα να τους ξεχωρίσουμε λίγο αργότερα, όμως ο Πάνος Τελάλης και ο Τάσος Παυλίδης είχαν δείξει από πολύ, πάρα πολύ νωρίς τα "δόντια" τους.
Σαφέστατα, έξω από το χορό πολλά τραγούδια μπορούμε να λέμε, αφού τις δοκιμασίες δεν τις περνάμε εμείς, όμως, στα μάτια του φανατικού του κοινού, το φετινό MasterChef (ευτυχώς) δεν ήταν τόσο hardcore κυρίως επειδή υπήρχε πολύ καλό υλικό χαρακτήρων, ενώ οι πιο αντιπαθητικοί μας χαιρέτησαν αρκετά νωρίς και ηρεμήσαμε. Το στοίχημα με τη "Μητέρα των Μαχών" στα μάτια μου δεν πέτυχε, αλλά αυτό δε σημαίνει π.χ. ότι θα ήθελα να επανέλθει το τέχνασμα της επιστροφής όσων αποχώρησαν, διότι ως συνθήκη είναι ακόμα πιο άδικη για τους ίδιους τους συμμετέχοντες. Highlight δε, αποτέλεσαν τα επεισόδια με τους νικητές των προηγούμενων σεζόν που κλήθηκαν να κρίνουν τους δύο φιναλίστ. Μαργαρίτα Νικολαΐδη και Σταύρος Βαρθαλίτης δεν είναι τυχαία οι αγαπημένοι όλων, ενώ όλοι θυμηθήκαμε γιατί υποστηρίζαμε τη Χριστίνα Χριστοφή έναντι του Λευτέρη Ζαφειρόπουλου πριν από 2 χρόνια.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, ανυπομονώ για την ενδέκατη σεζόν, που έχει ήδη ανακοινωθεί. Και αυτή ελπίζω, να διαθέτει περισσότερες επίδοξες διεκδικήτριες του τίτλου. Ο καιρός γαρ εγγύς.
