Καν' το εικόνα: Έχεις γυρίσει από τη δουλειά, έχεις βουλιάξει στον καναπέ, στο ένα χέρι έχεις το πιάτο (κακώς, αλλά αυτό είναι μία άλλη κουβέντα), στο άλλο το τηλεκοντρόλ και ψάχνεις να βρεις τι (στο) καλό θα δεις από τις αγαπημένες σου πλατφόρμες. Πολύ συχνά, το φαγητό τελειώνει κι ακόμα δεν έχεις αποφασίσει. Ή σε παίρνει ο ύπνος από τα αλλεπάλληλα τρέιλερ χωρίς να έχεις καταλήξει κάπου. Τρισχειρότερο σενάριο, το να καταλήξεις στη λίστα με τα δημοφιλέστερα και να πετύχεις μία ακόμα "πατάτα". Ένα ωραιότατο tip, που πιάνει και στο θέατρο, είναι να ακολουθείς συντελεστές που παίρνουν πάνω από τη βάση, σε ό,τι κι αν τους έχεις παρακολουθήσει. Αγαπητέ Colin Firth, αν ποτέ διαβάσεις Αθηνόραμα, (και) για σένα χτυπάει η καμπάνα.
Απόλυτα δικαιολογημένο και κατανοητό λοιπόν, είναι το γεγονός ότι εδώ και κάτι μέρες, το The Staircase εμφανίζεται ως μία από τις δημοφιλέστερες σειρές του Netflix, ενώ το τηλεοπτικό του ντεμπούτο πραγματοποιήθηκε 4 χρόνια πριν. Και την Toni Colette αγαπάμε, και τη Juliette Binoche επίσης -τον υιό Schwarzenegger τον συμπαθούμε περισσότερο από τον πατέρα- αλλά ο Firth είναι αδύνατον να αποβάλλει ούτε μισό δράμι από το μεγαλείο του και άρα να λάμψει για μία ακόμη φορά. Σίγουρα, η σειρά μεγαλουργεί και εξαιτίας του Antonio Campos, του οποίου την υπογραφή φέρει και το πιο πρόσφατο The Beast In Me, όμως ο 66χρονος βρετανός ηθοποιός ακούσια κάνει επίδειξη μαεστρίας ως πιθανός(;) συζυγοκτόνος Michael Peterson.
Ομολογουμένως, η συλλογή του Firth σε κινηματογραφικές συμμετοχές είναι ευρύτερη, και, δεδομένης της οσκαρικής κατάκτησης (α' ανδρικός ρόλος, The King's Speech, 2011) διαθέτει ειδικό βάρος που μπορεί να είναι περισσότερο αξιοποιήσιμο αφού η τηλεόραση έχει αποδαιμονοποιηθεί ποιοτικά εδώ και χρόνια. Πέρασαν ανεπιστρεπτί οι καιροί που οι ηθοποιοί την απέφευγαν όπως ο διάολος το λιβάνι- να 'ναι καλά όσοι έδειξαν τον δρόμο, και ok, πληρώθηκαν αδρά για να πάρουν το ρίσκο. Εξάλλου, είναι ένας από αυτούς· το περίφημο βρετανοϊταλικό δράμα Nostromo κυκλοφόρησε το σωτήριο έτος 1997 και γενικά, από το βιογραφικό του, καταλαβαίνουμε πως προτιμά μάλλον τη μικρή δέσμευση των μίνι σειρών ή αυτές που συνεχίζονται (όπως το πρόσφατο Young Sherlock), εφόσον συντρέχει λόγος που δεν αφορά απαραίτητα το επιπρόσθετο κέρδος.
Το πιο πρόσφατο "πόνημά" του πάντως, βρίσκεται στο στάδιο της παραγωγής για λογαριασμό του Apple TV+: Ο λόγος για το Berlin Noir, την τηλεοπτική μεταφορά του Metropolis, του τελευταίου βιβλίου του αείμνηστου Philip Kerr που αφηγείται την ιστορία καταγωγής του εμβληματικού ντετέκτιβ Bernie Gunther. Ως "νεοσύλλεκτος" στην επίλεκτη και Διεύθυνση Ανθρωποκτονιών του Βερολίνου ερευνά την υπόθεση ενός κατά συρροή δολοφόνου. Το εν λόγω πρότζεκτ ήταν υπό ανάπτυξη εδώ και χρόνια και πλέον προχωρά με "στιβαρά" ονόματα της βιομηχανίας, εκ των οποίων ο "οσκαρούχος" σεναριογράφος του Conclavio, Peter Straughan.
Κρίνοντας από την πορεία του, ο Firth μυρίζεται από χιλιόμετρα την ποιότητα ή έστω, φροντίζει να αναδεικνύει την ύπαρξή της, άσχετα από το πόσο εύπεπτο μπορεί να είναι το "προϊόν" (π.χ. Bridget Jones) με το οποίο ασχολείται. Εν πάση περιπτώσει, τα διαπιστευτήριά του τα έχει δώσει και με το παραπάνω-μέχρι ερωτική εξομολόγηση στα πορτογαλικά έχει κάνει- και η τηλεόραση χρειάζεται την υποκριτική του δεινότητα. Στην τελική, πειράζει που δε χορταίνουμε να τον βλέπουμε;
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.
