Μετά την τεράστια επιτυχία της πρώτης σεζόν του Beef και τη σαρωτική πορεία σε βραβεία, ο δημιουργός Lee Sung Jin αποφασίζει να αλλάξει ριζικά το φορμάτ, μετατρέποντας τη σειρά σε ανθολογία. Το αποτέλεσμα; Μια δεύτερη σεζόν -έχει ήδη κάνει πρεμιέρα στο Netflix- που είναι φιλόδοξη, καλογυρισμένη και γεμάτη ιδέες (όχι πάντα, αλλά συνήθως δουλεύει).
Αρχικά, να πέσει το trailer:
Τι δουλεύει
Αρχικά, το καστ είναι αδιαμφισβήτητα δυνατό. Οι Όσκαρ Άιζακ και Κάρι Μάλιγκαν ενσαρκώνουν ένα παντρεμένο ζευγάρι στα όρια της διάλυσης με ένταση και λεπτές ισορροπίες. Δίπλα τους, οι νεότεροι χαρακτήρες προσθέτουν μια διαφορετική δυναμική, πιο αφελή αλλά εξίσου εύθραυστη. Οι ερμηνείες κρατούν τη σειρά όρθια ακόμα και όταν το σενάριο δείχνει να παρεκκλίνει.
Θεματικά, η σεζόν παραμένει πιστή στον πυρήνα του Beef: Τις σχέσεις, την ταξική πίεση, το βάρος της καθημερινότητας και το πώς όλα αυτά διαβρώνουν τους ανθρώπους. Η μεγάλη ιδέα εδώ δεν είναι απλώς η σύγκρουση ανάμεσα σε δύο πλευρές, αλλά η διάλυση των ίδιων των σχέσεων. Η αγάπη δεν ενώνει - διαλύεται κάτω από μικρά ψέματα, καταπιεσμένα τραύματα και πρακτικά προβλήματα όπως τα χρήματα, η καριέρα ή η οικογένεια.
Σε αυτό το επίπεδο, η σειρά έχει στιγμές πραγματικής διορατικότητας. Δεν προσπαθεί να "εξηγήσει" τη σύγχρονη αγάπη με κάποιο εύκολο αφήγημα. Αντίθετα, υπονοεί κάτι πιο άβολο: Ότι ίσως οι σχέσεις ήταν πάντα δύσκολες και ατελείς, ανεξαρτήτως εποχής.
Τι δεν δουλεύει τόσο καλά
Παρά τα παραπάνω, υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα: Η αίσθηση 'κατασκευής'. Σε αντίθεση με την πρώτη σεζόν, όπου η σύγκρουση προέκυπτε οργανικά, εδώ το "beef" μοιάζει σε κάποια σημεία επιτηδευμένο. Τα γεγονότα που οδηγούν τους χαρακτήρες σε ακραίες αποφάσεις δεν πείθουν πάντα, δίνοντας την εντύπωση ότι το σενάριο σπρώχνει καταστάσεις αντί να τις αφήνει να εξελιχθούν φυσικά. Επιπλέον, η συναισθηματική σύνδεση με τους χαρακτήρες είναι πιο αδύναμη. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία πρωταγωνιστές παρουσιάζονται σχεδόν εξαρχής ως αντιπαθείς, ενώ οι νεότεροι δεν πείθουν πλήρως στην εξέλιξή τους από "αθώοι" σε εκδικητικοί. Το αποτέλεσμα είναι μια απόσταση που δυσκολεύει την επένδυση του θεατή.
Να το δω;
Η δεύτερη σεζόν του Beef είναι κάτι που αξίζει να δεις αλλά με διαφορετικές προσδοκίες. Δεν έχει την αμεσότητα και τη συναισθηματική ακρίβεια της πρώτης, όμως παραμένει μια έξυπνη, καλογραμμένη και προκλητική σειρά που τολμά να πει κάτι πιο απαισιόδοξο (και ίσως πιο ρεαλιστικό) για τις ανθρώπινες σχέσεις. Αν ψάχνεις κάτι εξίσου "δεμένο" με τον πρώτο κύκλο, πιθανόν να απογοητευτείς. Αν όμως σε ενδιαφέρει μια πιο σκοτεινή, πιο αφηρημένη ματιά πάνω στην αγάπη και τη σύγκρουση, τότε το Beef συνεχίζει να έχει λόγο ύπαρξης.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.
Διαβάστε Επίσης
