Κάθε Μεγάλη Εβδομάδα έχει το δικό της τηλεοπτικό τελετουργικό. Ξέρεις τι θα παίξει, λες "φέτος δεν θα τα δω πάλι”… και τελικά κάθεσαι στον καναπέ με τσουρέκι στο χέρι και τα βλέπεις ΟΛΑ.
Γιατί; Γιατί είναι παράδοση, είναι guilty pleasure και είναι και λίγο -κάπου πιο βαθιά- ένας τρόπος να συνδεθείς με το μεγαλείο της γιορτής. Ακολουθεί η απόλυτη λίστα με όσα παρακολουθούμε κάθε Πάσχα.
Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ (Jesus of Nazareth, 1977)
Προφανώς και νο1 στη λίστα θα ήταν ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ! Δεν είναι απλά σειρά – είναι θεσμός. Τα 371 λεπτά του έπους του Φράνκο Τζεφιρέλι μοιράζονται σε δόσεις μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα, για να "τσιμπάμε” λίγο κάθε μέρα.
Θεωρείται η μεγαλύτερη θρησκευτική παραγωγή στην ιστορία της μικρής και της μεγάλης οθόνης, που καταπιάνεται με τη Γέννηση, τη Ζωή, τα Πάθη και την Ανάσταση, με ευλάβεια και κινηματογραφική μεγαλοπρέπεια. Είναι το πράγμα που λες "θα δω λίγο”… και καταλήγεις να βλέπεις μέχρι τέλους. Κάθε χρόνο. Χωρίς εξαίρεση.
Η Βίβλος (The Bible, 1966)
Τα πρώτα 22 κεφάλαια της Βίβλου, από την ιστορία του Αδάμ και της Εύας μέχρι τον Κάιν και τον Άβελ, τον Νώε και την Κιβωτό του. Ο Τζον Χιούστον, γνωστός παραμυθάς, προσέγγισε τη "Βίβλο" ακριβώς σαν ένα θαυμάσιο παραμύθι, αλλά, με εξαίρεση το επεισόδιο της Κιβωτού του Νώε, πνίγεται από τις αναγκαιότητες της υπερπαραγωγής.
Οι Δέκα Εντολές (The Ten Commandments, 1956)
Κλασικό βιβλικό "έπος", με τον Τσάρλτον Ίστον ως Μωυσή, από τη γέννησή του μέχρι τις περιπέτειές του στην Αίγυπτο, όταν αναλαμβάνει να οδηγήσει τους Εβραίους σε μια νέα γη. Δοσμένο με αίσθηση της δύναμης της εικόνας και του θεάματος από έναν μετρ του είδους, όπως ήταν ο εμβληματικός σκηνοθέτης Σεσίλ Μπ. Ντε Μιλ.
Ναι, διαρκεί 3 ώρες. Ναι, την έχουμε δει 100 φορές. Και ναι… θα τη δούμε άλλη μία.
Τα Πάθη του Χριστού (The Passion of Christ 2004)
"Τα Πάθη του Χριστού", μέσα από τον φακό του Μελ Γκίμπσον. Οι τελευταίες 12 ώρες του Χριστού, από τη στιγμή της σύλληψής του μετά την προσευχή στον κήπο της Γεθσημανής έως την ανάκρισή Του, τα βασανιστήρια, την πορεία στο Γολγοθά και τη Σταύρωση.
Έμφαση στο φυσικό, σωματικό μαρτύριο του Ιησού, χωρίς ιδιαίτερη πνευματική διάσταση, σε μια σχεδόν σπλάτερ ανάγνωση των Θείων Παθών, με βαρύγδουπη και ζηλωτική σκηνοθεσία. Μια ταινία όπου όλοι οι διάλογοι είναι στα Αραμαϊκά και τα Λατινικά, ενώ ήταν υποψήφια για 3 Βραβεία Όσκαρ.
Σαμψών και Δαλιδά (Samson and Delilah 1949)
Σταθερή αξία αυτή η ταινία, βιβλικό δράμα του 1949 όπου αφηγείται την γνωστή σε όλους μας ιστορία. Ο μοιραίος έρωτας του μακρυμάλλη Σαμψών και της λάγνας Δαλιδά δοσμένος με τον κλασικό σούπερ θεαματικό χολιγουντιανό τρόπο. Χρώματα, κατασκευές, χιλιάδες κομπάρσοι, και ο ήρωας Σαμψών από το γεμάτο ρομαντικούς χυμούς Βίκτορ Μάτσιουρ. Ταινία κλασική του είδους. Χρώματα, κατασκευές και χιλιάδες κομπάρσοι.
Βαραββάς (Barabbas, 1961):
Η ιστορία του ληστή που ελευθερώθηκε αντί του Ιησού. Από τις ωραιότερες βιβλικές υπερπαραγωγές, με αξέχαστες σκηνές όπως αυτή της πάλης των μονομάχων στο Κολοσσαίο. Ο Άντονι Κουίν δίνει μία από τις ωραιότερες ερμηνείες της καριέρας του, όπως και ο Τζακ Πάλανς στο ρόλο του Τόρβαλντ, του άσπλαχνου μονομάχου. Η σκηνή της Σταύρωσης στην ταινία είναι τουλάχιστον συγκλονιστική και γυρίστηκε κατά τη διάρκεια, πραγματικής έκκλειψης ηλίου.
Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (Il Vangelo secondo Matteo, 1964):
Πιστή, ρεαλιστική και ταυτόχρονα άκρως λυρική μεταφορά στην οθόνη του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου. Ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι βρίσκει την Παλαιστίνη του ευαγγελιστή Ματθαίου στα χωριά της φτωχικής νότιας Ιταλίας. Παρουσιάζει έναν Χριστό απλό σαν άνθρωπο, αλλά με θεϊκή δύναμη στα λόγια του. Και επενδύει μουσικά τις εικόνες του με επιλογές από Μπαχ, Προκόφιεφ, Μίσα Λούμπα, ρωσικά λαϊκά τραγούδια κ.ά., που δίνουν μια διαχρονική διάσταση στο Θείο Δράμα.
Ο Τελευταίος Πειρασμός (The Last Temptation of Christ, 1988):
Η αμφιλεγόμενη μεταφορά στην οθόνη, του ομώνυμου βιβλίου του Νίκου Καζαντζάκη, που μας παρουσιάζει έναν εξαιρετικά ανθρώπινο Χριστό, ο οποίος μπαίνει στον τελευταίο πειρασμό ν' αρνηθεί τη θεική υπόστασή του και να γλυτώσει το μαρτύριο του Σταυρού. Ο Παζολίνι κατάφερε να κάνει με το "Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο" την ωραιότερη ταινία πάνω σ’ αυτό το θέμα, γιατί είδε τη ζωή του Ιησού σαν μια πανέμορφη ιστορία. Ο Μάρτιν Σκορσέζε, αντίθετα, την προσεγγίζει σαν ένα υπαρξιακό δράμα, μέσα από το οποίο τακτοποιεί τους προσωπικούς του λογαριασμούς με την καθολική παιδεία του. Ο "Τελευταίος Πειρασμός" είναι από αυτή την πλευρά η πιο χαρακτηριστική ταινία του, όχι όμως και η καλύτερή του.
Ο Πρίγκιπας της Αιγύπτου (The Prince of Egypt, 1998):
Να και μια εξαιρετική πρόταση κινουμένων σχεδίων. Το πρώτο animation της DreamWorks, με σκίτσο χωρίς καινοτομίες, αποτελεί μια απλουστευμένη εικονογράφηση της "Εξόδου". Ο Μωυσής, που μεγάλωσε ως πρίγκιπας στο πλευρό του Ραμσή, ανακαλύπτει την πραγματική καταγωγή του, εξεγείρεται κατά του φίλου του και οδηγεί τους Εβραίους στην ελευθερία. Επιλογή αφιερωμένη σε όσους millennials τυχόν διαβάζουν, αφού το animation αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι πολλών διακοπών από το σχολείο και επαναλληπτικών προβολών μέχρι να ξημερώσει Κυριακή του Πάσχα.
Son of God (2014)
Με ημερομηνία κυκλοφορίας το 2014, έχουμε ακόμη κάποιες αντοχές και δεν κάνουμε ακαρίαιο ζάπινγκ μόλις εμφανιστεί στις οθόνες μας αυτή η ταινία. Ο Πορτογάλος ηθοποιός Diogo Morgado υποδύεται τον Ιησού από τα πρώτα του χρόνια έως την σταύρωση και την Ανάσταση. Οι ερμηνείες είναι εύστοχες, ωστόσο, κάτι δεν μας κάλυψε ως προς τη σκηνοθεσία.
A.D. The Bible Continues (2013)
Μίνι σειρά 10 επεισοδίων του History Channel που αφηγείται συνοπτικά τη Βίβλο, από τη Γένεση μέχρι την Ανάσταση του Ιησού, συνδέοντας Παλαιά και Καινή Διαθήκη σε μία ενιαία ιστορία. Ενώ φυσικά περιλαμβάνει και τις "προφανείς" ιστορίες όπως η κιβωτός του Νώε και η Έξοδος. Με σύγχρονη σκηνοθετική προσέγγιση και υψηλή τηλεθέαση, παρουσιάζει τα βασικά βιβλικά γεγονότα και μεταφέρει το διαχρονικό μήνυμα της αγάπης του Θεού.
Τελικά γιατί τα βλέπουμε ενώ πονάνε τα σινεφίλ μάτια μας; Γιατί είναι κομμάτι της πασχαλινής μας ρουτίνας. Τα σχολιάζουμε, τα κοροϊδεύουμε λίγο, αλλά τα σεβόμαστε κιόλας. Είναι εκεί, κάθε χρόνο, σαν ένα περίεργο comfort zone ανάμεσα σε νηστεία, οικογένεια και προσμονή για την Κυριακή του Πάσχα.
Και κάπως έτσι… "Έλα μωρέ, βάλε λίγο να δούμε τι παίζει” γίνεται 5 ώρες binge. Καλή Μεγάλη Εβδομάδα λοιπόν και καλό… τηλεοπτικό μαραθώνιο.
