Η σειρά 6 επεισοδίων, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια και σενάριο Βασίλη Ρίσβα και Δήμητρας Σακαλή, είναι εμπνευσμένη από τη διαβόητη ληστεία τράπεζας που συγκλόνισε την Αθήνα το 1992. Kάνει απόψε πρεμιέρα στο Cosmote Cinema 1 και αξίζει να γνωρίζεις την αληθινή ιστορία που ενέπνευσε την παραγωγή.
Μπελάς, καβγάς, ταραχή
Αυτή είναι η σημασία του "ριφιφί" στα γαλλικά. Το 1955, ο Jules Dassin σκηνοθέτησε τη noir ταινία Du Rififi Chez Les Hommes, εμπλουτίζοντας ακούσια την ελληνική γλώσσα με μία νέα λέξη που συνδέθηκε άρρηκτα με την εγκληματικότητα και τις οργανωμένες κλοπές. 37 χρόνια αργότερα, το Δεκέμβριο του 1992, η Ελλάδα θα ζούσε το δικό της ριφιφί, μία "κινηματογραφική" αλλά καθ᾽όλα πραγματική ληστεία 5 δισ. δραχμών που μέχρι και σήμερα, παραμένει ανεξιχνίαστη.
La Casa De Papel, before it was cool
Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 1992. Οι υπάλληλοι του υποκαταστήματος της Τράπεζας Εργασίας (Καλλιρρόης 19) στο Νέο Κόσμο ανοίγουν την πόρτα για μια ακόμα συνηθισμένη εργάσιμη ημέρα. Στο υπόγειο της τράπεζας, αντικρίζουν 301 θυρίδες άδειες, μία εικόνα που -ειδικά για τα δεδομένα της Ελλάδας- θυμίζει κινηματογραφικό σενάριο. Κάποιοι είχαν σκάψει ένα τούνελ 23 μέτρων κάτω από την οδό Καλλιρρόης, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι εκεί βρισκόταν η κοίτη του ποταμού Ιλισσού.
Υπήρχε δηλαδή ήδη χώρος, μια φυσική κοιλότητα στο έδαφος, έτοιμη να τους υποδεχτεί. Η εκσκαφή αυτή δεν ήταν αυτοσχέδια, αλλά αριστοτεχνική. Οι δράστες είχαν ακολουθήσει όλους τους κανόνες στατικής και ασφαλείας, είχαν λύσει το πρόβλημα του εξαερισμού με ανεξήγητο τρόπο, ενόσω στιβαρά υποστυλώματα - χοντρά δοκάρια κρατούσαν σταθερό το έδαφος πάνω από τα κεφάλια τους.
Κατά μήκος του τούνελ που ξεκινούσε από ένα φρεάτιο της ΕΥΔΑΠ στο αριστερό τοίχωμα της σκεπασμένης κοίτης του ποταμού Ιλισού και έφτανε ακριβώς κάτω από τις θυρίδες, είχαν τοποθετήσει ράγες σαν σε μικρογραφία σιδηροδρόμου, πάνω στις οποίες κινούνταν ένα μικρό βαγόνι. Σύμφωνα με τους ειδικούς, έτσι μετέφεραν τα μπάζα που, βάσει μετέπειτα ερευνών αντιστοιχούσαν σε δέκα αυτοκίνητα, και που, ποτέ κανείς δεν κατάλαβε πώς εξαφανίστηκαν.
Λες και είχε ανοίξει η γη και τα είχε καταπιεί, αφού αργότερα, το μόνο που ανέφεραν οι κάτοικοι της περιοχής ήταν ότι θυμούνταν περίεργους ήχους στους οποίους δεν έδωσαν ωστόσο, σημασία. Το ίδιο υποστήριξαν και για τους υπαλλήλους της ΕΥΔΑΠ που για τουλάχιστον 10 ημέρες βρίσκονταν στο απέναντι παρκάκι πάνω από μια αποχέτευση- την είσοδο του τούνελ όπως αποδείχθηκε.
Διάβασε τη συνέχεια στο Esquire Greece
