Σε ένα από τα προηγούμενα επεισόδια της αμερικανικής κωμικής εκπομπής "Saturday Night Live", με καλεσμένη την τραγουδίστρια Σαμπρίνα Κάρπεντερ, ένα φρέσκο είδος καθοδηγούμενης αυτοβοήθειας μπήκε στο στόχαστρο. Σε ένα από τα σκετσάκια, είδαμε την Κάρπεντερ να παρουσιάζει μία ζωντανή εκπομπή, να χρησιμοποιεί μακροσκελή ακρωνύμια, τσιτάτα που δεν βγάζουν κανένα νόημα, λέξεις-κλειδιά, ακόμη και να κάνει ακροβατικά, μπροστά από ένα κοινό από γυναίκες που αναρωτιούνται αν έχει κάποια εγκεφαλική κάκωση.
Πηγή έμπνευσης ήταν τα βίντεο της δεκαεξάχρονης ινφλουένσερ και συγγραφέα Αϊσα Χασάν, η οποία, ακριβώς όπως η τραγουδίστρια, μοιράζεται τα μυστικά της επιτυχίας της με το γυναικείο κοινό της, φορώντας ένα ροζ ταγιέρ και εκφέροντας ασυνάρτητες συμβουλές όπως "μην είσαι ο κρύσταλλος, να είσαι το διαμάντι, γιατί το διαμάντι το θέλουν όλοι", ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Δεν είναι σαφές αν το περιεχόμενο της Χασάν είναι ειλικρινές, πάντως σίγουρα αντανακλά μία διακριτή τάση που συναντάμε συχνά στο ίντερνετ, αυτή του "girlboss φεμινισμού", που θυμίζει ανησυχητικά τα βίντεο ανδρικής αυτοβελτίωσης και συχνά προσφέρεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στη μορφή ανεπιτήδευτων success stories (συνήθως λευκών και πλούσιων) γυναικών στον ανδροκρατούμενο επιχειρηματικό κόσμο.
Περίπου στο ίδιο πλαίσιο κινείται και το "Όλα Επιτρέπονται" του Disney+, η νέα σειρά του Ράιαν Μέρφι (δημιουργός των "Glee" και "American Horror Story"), χωρίς όμως να μπορούμε να της δώσουμε οποιοδήποτε τεκμήριο αθωότητας, ή, έστω, αυτεπίγνωσης. Στη σειρά, τρεις γυναίκες (στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκονται οι Κιμ Καρντάσιαν, Ναόμι Γουότς, Νίσι Νας) απομακρύνονται από το ασφυκτικά πατριαρχικό περιβάλλον του δικηγορικού γραφείου στο οποίο δουλεύουν για να δημιουργήσουν το δικό τους. Δέκα χρόνια μετά, η επιτυχημένη τους επιχείρηση αναλαμβάνει την υπεράσπιση γυναικών που παίρνουν διαζύγιο από τους πλούσιους, κακοποιητικούς ή απλά βαρετούς συζύγους τους και ψάχνουν την πιο προσοδοφόρα απεμπλοκή που μπορεί να τους προσφέρει ο νόμος. Στο σύμπαν της σειράς, η τακτική αυτή θεωρείται όχι μόνο δίκαιη, αλλά και ενδυναμωτική. Στο κάτω κάτω, είναι απλά γυναίκες που βοηθούν άλλες γυναίκες.
Μπορεί να έχετε ήδη εντοπίσει το πιο χαρακτηριστικό και απογοητευτικό σημείο αυτής της λογικής. Στην περίπτωση της σειράς, τα φεμινιστικά ιδεώδη των χαρακτήρων παρουσιάζονται τυλιγμένα σε έναν μανδύα αλληλεγγύης, αλλά, στην πραγματικότητα, βρίσκονται σε πλήρη ευθυγράμμιση με τα καπιταλιστικά πρότυπα. Η αλληλοβοήθεια έρχεται με το κόστος της εκμετάλλευσης και την υπόνοια πως "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Για παράδειγμα, όταν αποδεικνύεται πως ένας από τους συζύγους χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες μιας Dominatrix, η συζήτηση που ακολουθεί κινείται στα επίπεδα του δημόσιου εξευτελισμού και οδηγεί σε έναν εξωδικαστικό συμβιβασμό που του κοστίζει εκατομμύρια. Οι δικηγόροι του "Όλα Επιτρέπονται" μοιάζουν όχι μόνο να ανέχονται, αλλά να εκμεταλλεύονται πλήρως τους περιορισμούς της κοινωνίας, αρκεί να μην επηρεάζουν τις πελάτισσές τους.
Και, άρα, είναι φυσικό αυτός ο "μανδύας αλληλεγγύης" να μην επεκτείνεται ανεξαιρέτως προς όλες τις γυναίκες. Όταν ο πρώην σύζυγος της πρωταγωνίστριας, Αλούρα, εντοπίζεται σε ραντεβού με μία τρανς πρώην σεξεργάτρια, εκείνη σπεύδει να εξεταστεί για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα (!), ενώ η επιλογή του μοιάζει, στους υπόλοιπους χαρακτήρες, είτε ως καταστροφή της καριέρας του, είτε ως ατυχής άσκηση πολιτικής ορθότητας.
Αν και η σειρά έχει καταφέρει να κεντρίσει το ενδιαφέρον των θεατών, μάλλον θα πιο δίκαια θα εντασσόταν στην κατηγορία του "hate watch". Στο Rotten Tomatoes, οι βαθμολογίες των κριτικών κυμαίνονται στο 4%, ενώ των θεατών στο 64%. Οι χείριστες πολιτικές θέσεις, η επιτηδευμένη πολυτέλεια και οι αμήχανοι διάλογοι που θυμίζουν ριάλιτι εκπομπή μάλλον σχετίζονται με τη αυτή την παταγώδη αποτυχία.
Δείτε το trailer του "Όλα Επιτρέπονται":
