Πριν τις streaming πλατφόρμες και το διαδίκτυο, οι διαφημίσεις έπαιζαν κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων της ταινίας, της σειράς ή της εκπομπής που βλέπαμε στην τηλεόραση. Πλέον, εκτός από το ζάπινγκ, οι διαφημίσεις και κατ’ επέκταση οι μάρκες που εκπροσωπούν έχουν πρόσβαση στην καθημερινότητά μας με έναν τρόπο που δεν είχαν ποτέ στο παρελθόν. Από reels στα social media και ονομαστικές απεικονίσεις τους σε ταινίες και σειρές, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να ξεχωρίσουμε την τοποθέτηση προϊόντος από το οργανικό περιεχόμενο. Και έτσι, αναπόφευκτα, γινόμαστε ακούσιοι καταναλωτές και των δύο.
Οι εταιρείες μοιάζουν να βρήκαν τον τρόπο να παρακάμψουν τον μεσάζοντα, να αποφύγουν να πληρώσουν τα υπέρογκα ποσά που θα έφερναν το προϊόν τους μπροστά στα μάτια μας, παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια τους. Έτσι απλά, το μέσο έγινε το μήνυμα: φέτος, το "Μία ταινία Minecraft", βασισμένο στο ομώνυμο βιντεοπαιχνίδι, έκανε ρεκόρ εισιτηρίων στο παγκόσμιο box office, ξεπερνώντας κάθε προσδοκία. Λίγα χρόνια νωρίτερα, το "Barbie" της Γκρέτα Γκέργουιγκ είχε ήδη στρώσει το έδαφος ως μία από τις πιο προσοδοφόρες marketing καμπάνιες, ενώ το λιγότερο επιτυχημένο "House of Gucci" του Ρίντλεϊ Σκοτ έκανε τον καθημερινό κόσμο να μιλήσει ξανά για την υψηλή μόδα.
Ενώ υπάρχει πληθώρα παραδειγμάτων στον κινηματογράφο, η κατάσταση στην τηλεόραση είναι διαφορετική. Την τηλεοπτική πόρτα κατάφερε να ανοίξει η νέα σειρά του Στίβεν Νάιτ ("Peaky Blinders”), "House of Guinness", η οποία έκανε πρεμιέρα πριν λίγες μέρες στο Netflix. Ξεκινώντας την αφήγηση από τον θάνατο του πατριάρχη Μπέντζαμιν Γκίνες, η σειρά μας παρουσιάζει την οικογένεια πίσω από την θρυλική ζυθοποιία αλλά και το ρόλο της στο μετασχηματισμό της ιρλανδικής κοινωνίας του 1860. Ανάμεσα σε τεχνητούς λιμούς και μία μάχη για ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο, η μαύρη μπύρα κατάφερε όχι μόνο να κατακτήσει την εγχώρια αγορά, αλλά και να επεκταθεί στην Αμερική.
Όπως και στην πραγματική ζωή, η πολιτική ταυτότητα των Γκίνες (Ενωτικοί και φιλικά προσκείμενοι προς τον Άγγλο βασιλιά) συγχέεται με τη φιλανθρωπική δραστηριότητά τους μέσα στην πόλη του Δουβλίνου (από την πρώτη σύνταξη για τους υπερήλικες εργαζόμενους σε σπίτια για τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα). Αυτές είναι, άλλωστε, οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, της εντύπωσης που έχει αφήσει μία από τις μακροβιότερες δυναστείες στους σύγχρονους Ιρλανδούς.
Και με την πρεμιέρα της σειράς στο Netflix, ο μύθος της Guinness ξεφεύγει από τα σύνορα της Ιρλανδίας και απλώνεται σε παγκόσμιο επίπεδο. Ένα κομμάτι της ιρλανδικής ταυτότητας μετατρέπεται σε πολιτισμικό συνάλλαγμα για την ταυτότητα του brand. Είναι δύσκολο να μη δούμε τον παραλληλισμό με τη φιλόδοξη επιθυμία του Άρθουρ Γκίνες να καταφέρει η οικογενειακή του επιχείρηση να διεκδικήσει μία θέση στην αμερικάνικη αγορά. Αυτή τη φορά, η δυνητική αγορά είναι οι θεατές.
Ωστόσο, ο Νάιτ χρειάστηκε να συμπληρώσει τα κενά της ιστορίας της οικογένειας με δράματα και πάθη, προκειμένου να χτίσει τον μύθο της δημοφιλούς stout. Έτσι, με τον ίδιο τρόπο που η Μπάρμπι επαναλανσαρίστηκε ως ένα φεμινιστικό σύμβολο μίας γυναίκας εγκλωβισμένης μέσα στο ανδρικό βλέμμα, οι προσωπικές μάχες των τεσσάρων αδελφών τρέχουν παράλληλα με την πολιτική τους δραστηριότητα. Η κούκλα Barbie, η μπύρα Guinness, τα ρούχα Gucci και το Minecraft καταφέρνουν να μπουν μέσα στην πολιτισμική συζήτηση, να γίνουν μέρος της κουλτούρας - ακόμη και μακριά από το ράφι.
Δείτε το trailer του "House of Guinness":
