Υπάρχει μια ανατριχιαστική ευχαρίστηση στην αποκάλυψη ενός εγκλήματος που έχει συμβεί στην πραγματικότητα. Από πόντκαστ και ντοκιμαντέρ σε δραματοποιημένες εκδοχές της αλήθειας, η (τόσο απομακρυσμένη από εμάς) εγκληματικότητα έχει μια γοητεία που είναι δύσκολο να περιγραφεί. Μέσα σε μια ασταμάτητη ροή true crime περιεχομένου, το "Adolescence" του Netflix παρουσιάζει ένα εμπνευσμένο από την πραγματικότητα έγκλημα μέσα από το κοινωνικό του πλαίσιο, διατηρώντας την ψευδαίσθηση του ρεαλισμού.
Ο Στίβεν Γκράχαμ, ηθοποιός και συνδημιουργός της σειράς δίπλα στον Τζακ Θορν, διάβαζε ξανά και ξανά ιστορίες για νεαρούς που μαχαίρωσαν κορίτσια και αναρωτήθηκε: "τι συμβαίνει στα αγόρια σήμερα και τι είδους πιέσεις αντιμετωπίζουν από τον κύκλο τους, το σχολείο τους, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;". Το "Adolescence" είναι, λοιπόν, μια εξερεύνηση της εφηβικής αγορίστικης εμπειρίας – και των τραγικών συνεπειών της.
Όταν στις έξι το πρωί μια ομάδα αστυνομικών εισβάλλει στο σπίτι των Μίλερ, κανένας δεν φαίνεται να γνωρίζει τι έχει συμβεί. Ο δεκατριάχρονος Τζέιμι (Όουεν Κούπερ) συλλαμβάνεται μπροστά στα μάτια της έντρομης οικογένειάς του (Στίβεν Γκράχαμ, Κριστίν Τρεμάρκο και Αμελί Πιζ) και μεταφέρεται στο αστυνομικό τμήμα προκειμένου να διερευνηθεί η ανάμειξή του στη δολοφονία της συμμαθήτριάς του, Κέιτι. Καθένα από τα τέσσερα μέρη καλύπτει μια καινούργια πλευρά της υπόθεσης, από την έρευνα της αστυνομίας, την ψυχολογική αξιολόγηση του Τζέιμι και την προσπάθεια της οικογένειάς του να αντιμετωπίσει την κοινωνική κατακραυγή και την απόγνωση που τους προκαλεί η συνειδητοποίηση ότι φέρουν ένα μέρος της ευθύνης.
Εμείς, ως θεατές, βιώνουμε την εμπειρία ακριβώς όπως οι εμπλεκόμενοι: διανύουμε την απόσταση έως το αστυνομικό τμήμα, παρατηρούμε τα στοιχεία της υπόθεσης να αποκαλύπτονται σταδιακά, συμμετέχουμε στο κυνηγητό ενός υπόπτου και είμαστε συνεπιβάτες σε αυτό το ψυχολογικό "τρενάκι του τρόμου" σε πραγματικό χρόνο. Ανακαλύπτουμε, μαζί με τους ντετέκτιβ που ασχολούνται με την υπόθεση, τις παθολογίες του βρετανικού εκπαιδευτικού συστήματος και την επιρροή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που θρέφουν τις προβληματικές αντιλήψεις και συμπεριφορές των έφηβων μαθητών. Και αυτό επειδή τα επεισόδια αποτελούνται από μία μοναδική, συνεχόμενη λήψη – ένα εντυπωσιακό επίτευγμα που καταφέρνει να εμβυθίσει το θεατή και να διατηρήσει την ένταση από την αρχή μέχρι το τέλος.
Για κάποιους από τους Έλληνες θεατές, η σειρά έφερε σε πρώτο πλάνο μια μορφή της τοξικής αρρενωπότητας που δεν έχει ακόμη βαφτιστεί στη γλώσσα μας: τον involuntarily celibate (ή, αλλιώς, το άτομο που δεν έχει ερωτικές σχέσεις και εμπειρίες παρά τις επιθυμίες του). Ο όρος "incel", που τρεντάρει στην αναζήτηση του Google από την πρεμιέρα του "Adolescence", περιγράφει μια βαθιά πατριαρχική θεώρηση που αντικειμενοποιεί τις γυναίκες, ενώ στους άντρες δημιουργεί αισθήματα κατωτερότητας που συχνά συνοδεύονται από επιθετικότητα. Στη σειρά χρησιμοποιείται ως μέσο περιθωριοποίησης του Τζέιμι και αποτελεί τη σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι, με μια ελαφριά μετατόπιση του προβλήματος: η κατηγορία που του προσάπτουν οι συμμαθητές του δεν είναι ότι συμπεριφέρεται σεξιστικά, αλλά ότι δεν είναι αρκετά όμορφος ώστε να βρει κοπέλα, ακόμη κι αν το ήθελε.
Στο σύνολό του, το "Adolescence" είναι μια σειρά που θέτει τον πήχη ψηλά σε όλες τις πτυχές. Από την άριστη χρήση της τεχνικής του μονοπλάνου (ιδίως σε συνθήκες που δεν το ευνοούν, με αλλαγές στις τοποθεσίες και περάσματα μέσα από κλειστούς χώρους) έως την ουσιαστική εξερεύνηση των παραγόντων και των επιπτώσεων μιας δολοφονίας. Ιδιαίτερα μιας δολοφονίας που δεν είναι προϊόν "ατομικής διαστροφής", αλλά της κοινωνίας που τη γέννησε.
Διαβάστε Επίσης
