'Squid Game'
Τρία χρόνια πριν, η πρώτη σεζόν του "Squid Game" κυκλοφόρησε στο Netflix, δημιουργώντας πανικό στο ίντερνετ. Βίαιη και αρκούντως διδακτική, η σειρά έδωσε τους θεατές την αίσθηση ότι βλέπουν κάτι καινούργιο. Τη δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων, η νέα σεζόν έγινε διαθέσιμη στην πλατφόρμα και, ακολουθώντας την πορεία που χάραξε η προηγούμενη, στέφθηκε με viral επιτυχία. Όσο διασκεδαστική κι αν είναι, ωστόσο, καθώς κυλούν τα επεισόδια γίνεται όλο και πιο εμφανές ότι όχι μόνο δεν καινοτομεί, αλλά υιοθετεί μια σεναριακή φόρμα που έχουμε ξαναδεί. Χρησιμοποιώντας το ίδιο αφηγηματικό τρικ του φονικού παιχνιδιού, της αλόγιστης βίας και της όξυνσης των ταξικών αντιθέσεων, το Netflix μάς σερβίρει μια παραγωγή προθάλαμο για την τρίτη σεζόν (δεν είναι τυχαίο ότι αυτή ανακοινώθηκε σχεδόν αμέσως), αλλά, κυρίως, δεν φαίνεται να προχωράει τη συζήτηση.
Το Netflix έχει υπάρξει διαχρονικά ευπροσάρμοστο στις ανάγκες της αγοράς, ξεκινώντας ως υπηρεσία ενοικίασης DVD στα 90s και καταλήγοντας να αλλάξει εξ ολοκλήρου τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε σειρές και ταινίες. Και ενώ η πρωτοπορία του ήταν αυτή που έδωσε στο Netflix το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα (ας μην ξεχνάμε πως εξαιτίας του χρησιμοποιούμε τον όρο "binge"), σήμερα οι δεκάδες διαθέσιμες συνδρομητικές υπηρεσίες δημιουργούν την ανάγκη για μια πιο επιθετική στρατηγική. Αντί να ρισκάρει, ωστόσο, προσθέτοντας στον κατάλογό του μία ριζικά καινούργια ιδέα, επαναλαμβάνει τις δοκιμασμένες συνταγές που έχουν ήδη αγαπηθεί από το κοινό ("Bridgerton"), ανακυκλώνει τις επιτυχημένες αφηγήσεις με ελάχιστες παραλλαγές στη φόρμα ("You") και έτσι διατηρεί το ενδιαφέρον των συνδρομητών. Βλέπουμε, έτσι, δεύτερες, τρίτες και τέταρτες σεζόν παραγωγών που είχαν εξαντλήσει την ιστορία τους ήδη από την πρώτη ("Emily in Paris"), ενώ νέες προσπάθειες κόβονται μέσα σε λίγες εβδομάδες αν όχι μέρες απ’ το λανσάρισμά τους, αν δεν καταφέρουν να πιάσουν απευθείας το στόχο.
Το μόνο σίγουρο είναι πως, αν το "Squid Game" μας αρέσει, τότε θα το δούμε ξανά. Όπως κι έγινε. Στη δεύτερη σεζόν βλέπουμε το σκηνικό να επαναλαμβάνεται, με τον Σονγκ Τζου-χουν (Λι Τζονγκ Τζε), τρία χρόνια μετά την αιματοβαμμένη νίκη του, να προσπαθεί να διαλύσει το παιχνίδι εκ των έσω. Και, ενώ κριτικοί και μη μιλούν στο internet για έλλειψη πρωτοτυπίας, οι θεάσεις παραμένουν υψηλές και η δεύτερη σεζόν έγινε η δεύτερη πιο δημοφιλής μη αγγλόφωνη κυκλοφορία σε λιγότερο από δύο εβδομάδες (την πρωτιά συνεχίζει να κρατάει ο πρώτος κύκλος). Με τις προκλήσεις όσο οικείες χρειάζεται και την ωμότητα στο κόκκινο, ίσως ο στόχος να είναι απλώς να προκαλέσει την αίσθηση που κατάφερε να μας ξυπνήσει την πρώτη φορά.
Πάντως, το "Squid Game" δεν είναι η μοναδική περίπτωση στην οποία το Netflix προσπαθεί να ακολουθήσει το k-trend της εποχής. Από το 2015, η πλατφόρμα έχει επενδύσει περισσότερα από 720 εκατομμύρια δολάρια στην παραγωγή πρωτότυπου κορεάτικου περιεχομένου, ενώ μέσα στα επόμενα χρόνια σχεδιάζει να επενδύσει άλλα 2,5 δισεκατομμύρια. Στον αγώνα για τη διατήρηση των συνδρομητών, το Netflix έχει ήδη διαλέξει το niche του.
Φαίνεται πως το Netflix επιχειρεί να γίνει προορισμός για όσους αποζητούν το συναίσθημα του "comfort watch", την αίσθηση θαλπωρής που νιώθουμε παρακολουθώντας κάτι γνώριμο. Αλλά, πέρα από αυτό, επενδύει στο να εμπλουτίζει τον κατάλογό του με οποιοδήποτε περιεχόμενο θα μας κρατήσει στην πλατφόρμα, ακόμη κι όταν αυτό ξεχνιέται αμέσως μόλις κλείσουμε την οθόνη: είτε μιλάμε για μια σεζόν που δεν έχει να πει τίποτα καινούργιο, είτε για μία από τις δεκάδες τυποποιημένες docuseries, τη συνεργασία με το WWE ή ακόμα και με το αγωνιστικά αδιάφορο (και ηθικά αμφιλεγόμενο) ματς του 70χρονου Μάικ Τάισον με τον Τζέικ Πολ. Έτσι, όσο η ανακύκλωση συνεχίζεται, όλο και περισσότεροι αρχίζουμε να σκεφτόμαστε αν θα πληρώσουμε την επόμενη συνδρομή μας.
