Μανούσος Μανουσάκης
Γεννημένος στην Αθήνα το 1950, ο Μανούσος Μανουσάκης ταυτίστηκε με τη χρυσή εποχή της ιδιωτικής τηλεόρασης, καταθέτοντας μια σειρά τηλεοπτικών πρότζεκτ από τις αρχές του 1900 μέχρι την πρώτη δεκαετία του 2000 - πιο γνωστοί τίτλοι οι "Ψίθυροι Καρδιάς" και "Άγγιγμα Ψυχής".
Πριν τις τηλεοπτικές του επιτυχίες, ο δημιουργός ξεκίνησε να εργάζεται στον κινηματογράφτο το '70, έχοντας επιστρέψει από το Λονδίνο όπου σπούδασε σκηνοθεσία, στη Σχολή Κινηματογράφου του Λονδίνου (London Film School). Οι πιο γνωστές του κινηματογραφικές δουλειές, όμως, ήρθαν χρόνια αργότερα: το "Παραλάβατε διορισμόν" το 1996, ο "Κόκκινος δράκος" το 1998 και το πιο πρόσφατο "Ουζερί Τσιτσάνης" το 2015.
Ακούραστος μέχρι τα τελευταία του χρόνια, ο σκηνοθέτης είχε αναλάβει "Το Κόκκινο Ποτάμι" για το OPEN το 2019, ενώ το τελευταίο του σκηνοθετικό πρότζεκτ έκανε πρεμιέρα στην ελληνική τηλεόραση μόλις πριν λίγες ημέρες, στις 15 Νοεμβρίου 2024. Πρόκειται για "Το Δίχτυ", την νέα αστυνομική σειρά που προβάλλεται από την ΕΡΤ1 με τον Θοδώρη Αθερίδη και την Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, συνεργάτιδά του από τις αρχές της τηλεοπτικής καριέρας του.
Η δήλωση της Υπουργού Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη
"Με θλίψη πληροφορήθηκα την απώλεια του Μανούσου Μανουσάκη, ο οποίος υπήρξε ένας ακάματος εργάτης της μικρής και της μεγάλης οθόνης. Ο Μανούσος Μανουσάκης, νεαρός ακόμη, εμφανίστηκε στον χώρο του κινηματογράφου με δύο ταινίες που προκάλεσαν εντύπωση για την εποχή τους, τον "Βαρθολομαίο" και τους "Άρχοντες", πρόλογος στο μεγάλο έργο που μας καταλείπει. Στράφηκε στην τηλεόραση, όπου επάξια καθιερώθηκε ως σκηνοθέτης σειρών, με τεράστια απήχηση. Οι δημιουργίες του Μανούσου Μανουσάκη στη μικρή οθόνη αποτέλεσαν μεγάλες επιτυχίες, που οφειλόταν στον αδιάπτωτο επαγγελματισμό του, τις γνώσεις, την εμπειρία του, τις υψηλές προδιαγραφές που τηρούσε στην παραγωγή τους, αλλά και την πρωτότυπη θεματολογία τους, με ζητήματα κοινωνικά που προσέγγιζε με τόλμη. Ο Μανούσος Μανουσάκης έκανε ποιοτική τηλεόραση για το ευρύ κοινό, χωρίς εκπτώσεις στις απαιτήσεις του, αλλά και χωρίς να εγκαταλείψει το σινεμά, στο οποίο, επιλεκτικά, επανερχόταν με άρτιες δημιουργίες. Καθοδήγησε με σοφία και προσωπικό ενδιαφέρον πολλούς νέους καλλιτέχνες, δίνοντας ώθηση στην ανάδειξή τους. Συνεργάστηκε αρμονικά με καταξιωμένους συναδέλφους του, κάτι που εξηγεί, πέραν της δημοφιλίας του, την αγάπη και τον σεβασμό με τον οποίο τον περιέβαλε ο χώρος. Το καλλιτεχνικό αποτύπωμά του πίσω από τον φακό μένει ανεξίτηλο. Στην οικογένειά του και τους φίλους του απευθύνω ειλικρινέστατα συλλυπητήρια."
