Ο ανθρώπινος πόνος ως επενδυτική ευκαιρία, η καπιταλιστική Αμερική σε ρόλο ναρκοπεδίου, μια αδίστακτη πατριαρχική οικογένεια, ένα έγκλημα με χιλιάδες θύματα. Το 1995, η φαρμακευτική εταιρεία Purdue της οικογένειας Σάκλερ κυκλοφορεί στην αγορά το παυσίπονο ΟxyContin, ένα φάρμακο με δραστική ουσία την οξυκωδόνη, η οποία έως τότε συνταγογραφούνταν σε καρκινοπαθείς και ασθενείς σε τελικό στάδιο. Καταθέτοντας στον Οργανισμού Ελέγχου Φαρμάκων και Τροφίμων Αμερικής (FDA) ψευδείς αναφορές που απέκρυπταν τους κινδύνους περί υπερβολικής χρήσης και εθισμού, η Purdue αποκτά την έγκριση και το ΟxyContin αρχίζει να διαφημίζεται ως ελιξίριο και να συνταγογραφείται ανεξέλεγκτα. Χιλιάδες Αμερικάνοι εθίζονται και καταλήγουν από υπερβολική δόση, ενώ το ΟxyContin εξελίσσεται σε ένα από τα πιο περιζήτητα ναρκωτικά και πουλιέται παράνομα στους δρόμους, πλήττοντας κατά κύριο λόγο την εργατική και μεσαία τάξη. Αποτέλεσμα; Η αρχή μιας επιδημίας που ακόμα βρίσκεται σε εξέλιξη.
Οι Μάικα Φιτζέρμαν Μπλου και Νόα Χάπστερ φέρνουν στο Netflix μια σειρά μυθοπλασίας, βασισμένη σε πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα, στο ομότιτλο βιβλίο του Μπάρι Μέγερ του 2003 και στο ερευνητικό άρθρο του Πάτρικ Ράντεν Κιφ για τους "New York Times", με τίτλο "The Family That Built An Empire of Pain".
Το "Painkiller" ξεκινά από το τέλος: Το 2015, ο Ρίτσαρντ Σάκλερ (Μάθιου Μπρόντερικ) βρίσκεται αντιμέτωπος με τις δικαστικές αρχές και το FBI προσεγγίζει την ανακρίτρια Ίντι Φλάουερς (Ούζο Αντούμπα), η οποία είχε προσπαθήσει χρόνια νωρίτερα και χωρίς επιτυχία, να οδηγήσει τον Σάκλερ στη δικαιοσύνη. Η Φλάουερς εξιστορεί τα γεγονότα με λεπτομέρεια. Έτσι, η αφήγηση παίρνει χρονολογική μορφή, ενώ χωρίζεται νοερά σε τρία αλληλένδετα κεφάλαια της κρίσης με διαφορετικούς πρωταγωνιστές: η οικογένεια Σάκλερ και η εγκληματική κυκλοφορία του φαρμάκου, οι αμέτρητοι αφελείς και μη προωθητές που υλοποίησαν τη στρατηγική marketing της εταιρείας και εκείνοι των οποίων οι ζωές καταστράφηκαν από το παυσίπονο.
Οι άνθρωποι φοβούνται τόσο τον πόνο που θα κάνουν τα πάντα για να τον αποφύγουν, αναφέρει η ψυχίατρος Άννα Λέμπκι στο ντοκιμαντέρ του ΗΒΟ "The Crime of the Century", για το ίδιο γεγονός. Αυτόν τον εγγενή και καθολικό ανθρώπινο φόβο εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον ο Ρίτσαρντ Σάκλερ όταν έβγαλε στην αγορά το παυσίπονο OxyContin, γνωρίζοντας πως η ανεξέλεγκτη και δρομολογημένη συνταγογράφησή του έφερε την πιθανότητα εθισμού. Ο Σάκλερ χρησιμοποίησε το κεφάλαιό του και κάθε άλλο μέσο, πρώτον ώστε το προϊόν του να πάρει την έγκριση του FDA, και δεύτερον για να πείσει τον κόσμο πως το έχει ανάγκη.
Η σειρά στήνει μια πομπώδη αναπαράσταση του σάλου που προκάλεσε η Purdue, προωθώντας και διαφημίζοντας το προϊόν της, μέσα από το χαρακτήρα μιας νεαρής πωλήτριας. Η Σάνον Σέιφερ (Γουέστ Ντάτσοβνι) ξεκίνησε να δουλεύει στην εταιρεία από οικονομική ανάγκη και κατέληξε με μια Πόρσε, ένα διαμέρισμα και εξωφρενικά μπόνους, να περιφέρεται στα υπερσπάταλα πάρτι της εταιρείας. Πηγαίνοντας από πόρτα σε πόρτα, εκείνη και αμέτρητες άλλες κοπέλες σεξουαλικοποιήθηκαν, εκπαιδεύτηκαν στην πειθώ, αγοράσαν ένα ψέμα και το πούλησαν στους γιατρούς της χώρας, οι οποίοι με τη σειρά τους το πούλησαν στους ασθενείς τους. Το OxyContin σύντομα κατέλαβε την Αμερική, αποφέροντας δισεκατομμύρια στους ιδιοκτήτες της εταιρείας και χιλιάδες στους υπαλλήλους της. Τι συνέβαινε όμως εκτός της φούσκας του Σάκλερ;
Ο λουσάτος κόσμος της ακμάζουσας Purdue και των ευνοούμενών της έρχεται σε έντονη αντίθεση με την παράλληλη πραγματικότητα που βίωνε ο αμερικανικός λαός, μια πραγματικότητα σημαδεμένη από τον εθισμό, την παραβατικότητα και το θάνατο. Η σειρά φέρνει στο προσκήνιο τον Γκλεν (Τέιλορ Κιτς) ως ένα σύμβολο της μεσαίας τάξης, τον οποίο, όμως, θυματοποιεί κάπως άτσαλα. Μικροεπιχειρηματίας που εθίζεται στην οξυκωδόνη, ο Γκλεν σκιαγραφείται αρχικά ως υπόδειγμα οικογενειάρχη κι έπειτα ως θύμα του αφηγήματος των ειδικών. Καταλήγει εθισμένος, ταπεινωμένος, έχοντας χάσει τα πάντα, όμως ο χαρακτήρας του δεν αναπτύσσεται αρκετά ώστε να κερδίσει τη συμπάθειά μας.
Όλα τα επεισόδια του "Painkiller" ξεκινούν με αποσπάσματα συγγενών πραγματικών θυμάτων του σκευάσματος, υπενθυμίζοντας κάθε φορά τη ρεαλιστική διάσταση της θεματολογίας τους. Όμως η μυθοπλασία της σειράς εστιάζει πολύ περισσότερο στα φαντάσματα του Σάκλερ και στην άνοδο της εταιρείας του (θα ήταν ενδιαφέρον να βλέπαμε και τη σταδιακή παρακμή της), στρέφοντας το φακό στην ωφελημένη μειοψηφία και όχι στους χιλιάδες ανθρώπους και τις οικογένειες που υπέφεραν από την κρίση. Έτσι, το "Painkiller" –και φυσικά το Netflix– καταπιάνεται με ένα θέμα τεραστίων διαστάσεων, προσεγγίζοντάς το από απόσταση ασφαλείας, αρκετή για να ιντριγκάρει τον θεατή, όχι όμως και να τον επηρεάσει.
Δείτε το τρέιλερ της σειράς εδώ:
Διαβάστε Επίσης
