Άραγε σταματά ποτέ η αναζήτηση του εαυτού; Το ερώτημα "ποιος είμαι;" έχει απασχολήσει γενιές και γενιές, από τον φιλοσοφικό κόσμο της αρχαιότητας μέχρι τα self-care podcast του σήμερα, τα οποία υπόσχονται να σου δείξουν όχι απλώς πώς να είσαι ο εαυτός σου, αλλά πώς να είσαι ο καλύτερος εαυτός σου. Για την Τζο, η καλύτερη εκδοχή του εαυτού της δεν έχει να κάνει με την τελειότητα που υπονοεί ο υπερθετικός∙ έχει να κάνει με την ελευθερία και το δικαίωμα στο χάος. Σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Πιλάβιου και βασισμένο σε μια ιδέα της Ιωάννας Ασημακοπούλου, με την ίδια στον πρωταγωνιστικό ρόλο, το "Είμαι η Τζό" συστήνει στο ελληνικό κοινό μία μη απολογητική γυναίκα που, σε μία κοινωνία που της λέει ακριβώς τί πρέπει να κάνει, εκείνη κάνει αυτό που θέλει. Όχι όμως χωρίς κόστος. Η σύγχρονη γυναικεία εμπειρία στέκεται - σε όλη της την πολυπλοκότητα - στο επίκεντρο της νέας σειράς του ΑΝΤ1+, μέσω μιας πρωταγωνίστριας που ζητά το περιθώριο να καταλάβει τις ανάγκες της, απαλλαγμένη από τις αντιφατικές κοινωνικές πιέσεις που την κάνουν να ασφυκτιά.
Η Τζο είναι 37 χρονών, εγκλωβισμένη μεταξύ ενός σύγχρονου αλλά μονοδιάστατου φεμινισμού και μίας πληθώρας παθογενειών που πάνε πακέτο με την πατριαρχική ελληνική κοινωνία. Από τη μία ακούει "αγάπα το σώμα σου", από την άλλη "χάσε κανένα-δυο κιλά". Από τη μία "δεν έχεις ανάγκη κανέναν άντρα", από την άλλη "πότε θα παντρευτείς να κάνεις και κανένα παιδί". Η Τζο δεν ικανοποιεί καμία από τις δύο πλευρές. Από όλους τους ρόλους που της έχει ζητηθεί να παίξει, εκείνη αποτυγχάνει σε όλους. Δεν πληροί τα beauty standards της πατριαρχίας αλλά ούτε αγκαλιάζει τις ατέλειες της. Είναι ανύπαντρη αλλά αποζητά τον έρωτα και την ανδρική επιβεβαίωση. Στην προσπάθεια της να ορίσει την ταυτότητά της, το κοινωνικό πλαίσιο συγκρούεται με τις διαπροσωπικές της σχέσεις, και η Τζο μένει μετέωρη με ένα έντονο αίσθημα αποτυχίας στο οποίο προσπαθεί αλλά δυσκολεύεται να αντισταθεί.
Πώς μπορεί να είναι ταυτόχρονα "σωστή κόρη", "σωστή φεμινίστρια", "σωστή επαγγελματίας", "σωστή Ελληνίδα"; Πώς μπορεί να έλκεται από τους άνδρες ενώ τους απεχθάνεται; Το "Είμαι η Τζο" αποτυπώνει με επιτυχία τη σύγκρουση μεταξύ εκμοντερνισμού και συντηρητισμού που αφήνει πολλές millennial γυναίκες στη σημερινή Ελλάδα με το αίσθημα πως δεν ανήκουν. Η σειρά δεν έχει σκοπό να δώσει τις απαντήσεις σε αυτά τα επίκαιρα και επώδυνα ερωτήματα, αλλά τη διάθεση να απενοχοποιήσει την "αταξία" που επικρατεί στις ζωές αυτών των γυναικών. Και το επιτυγχάνει με μία ειλικρίνεια και μία αμεσότητα που ορίζουν τόσο το σενάριο, το οποίο συν-υπογράφουν η Άρτεμις Γρύμπλα και ο Παναγιώτης Χριστόπουλος, όσο και τη σκηνοθετική προσέγγιση, εμπλουτίζοντας την ελληνική τηλεόραση με μία δόση ωμού ρεαλισμού την οποία έχει ανάγκη.
Το "Είμαι η Τζο" δεν αποφεύγει να θίξει λεπτά ζητήματα όπως το σεξ, ο αυνανισμός, η σεξουαλική βία και τα οικογενειακά τραύματα, μέσω μία πρωταγωνίστριας που είναι αφιλτράριστη, κάνει λάθη και εκπροσωπεί το χάος, ζητώντας καθ’ όλη τη διάρκεια από τους γύρω της - και τον θεατή - κατανόηση. Το κωμικό στοιχείο επικρατεί σε μία σειρά που τολμά να σοκάρει και να συγκινήσει, καταθέτοντας μία προσωπική ψυχογραφική ιστορία που αντηχεί στη συλλογική γυναικεία συνείδηση αναδεικνύοντας τη σπουδαιότητα της ενσυναίσθησης και της αλληλεγγύης, και φέρει τη δυνατότητα να συνταράξει το ανδρικό κοινό φέρνοντας το αντιμέτωπο με ένα αφήγημα το οποίο δεν έχει ενδεχομένως οικειοποιηθεί. Και μας υπενθυμίζει πως η γυναικεία εμπειρία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το κοινωνικο-πολιτικό πλαίσιο στο οποίο ενυπάρχει, γι’ αυτό και αφορά τόσο τις θηλυκότητες όσο και τους άνδρες.
Η ιστορία της Τζο έρχεται να δώσει έμφαση στο εξής παράδοξο: η ίδια κοινωνία που δεν έδωσε ποτέ το χώρο στις γυναίκες να μάθουν τι πραγματικά επιθυμούν βιάζεται να τις δει σίγουρες, τακτοποιημένες και ολοκληρωμένες, χωρίς φυσικά να γκρινιάζουν, να καθυστερούν και να επαναστατούν με οποιονδήποτε τρόπο. "Δεν μπορεί κανείς ποτέ να ξέρει αυτό που πρέπει να θέλει, γιατί έχουμε μόνο μία ζωή […] Όλα τα ζούμε αμέσως για πρώτη φορά και χωρίς προετοιμασία", είπε ο σπουδαίος Μίλαν Κούντερα που μας αποχαιρέτησε πρόσφατα. Και στις συνεχείς πιέσεις που δέχεται η πρωταγωνίστρια να βρει τι θέλει και να πει επιτέλους στον κόσμο ποια είναι, εκείνη απαντά φωναχτά, ενδυναμωτικά και απελευθερωτικά: "Είμαι η Τζο". Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.
